Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że pismem z dnia 5 czerwca 2017r. G. i S. K. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia "[...]", zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce oznaczonej nr geodezyjnym "[...]", położonej w obrębie geodezyjnym A, gm. A wydanej na rzecz p. M. i J. K. Kolegium pismem z dnia 21 czerwca 2017r. w trybie art. 65 § 1 kpa przekazało wniosek strony do Wojewody.
Wojewoda pismem z dnia 13 lipca 2017r. wezwał skarżących do wskazania w terminie 7 dni przepisów prawa materialnego, z którego wywodzą oni swój interes prawny.
Skarżący w dniu 26 lipca 2017r. odpowiedzieli na pismo Wojewody wzywając go do rozpoznania ich wniosku do dnia 5 sierpnia 2017r.
Wojewoda w dniu 3 sierpnia 2017r. poinformował skarżących, że ich pismo z dnia 26 lipca 2017r. zostało wysłane po upływie zakreślonego terminu 7 dni, a nadto nadal nie czyni kompletnym ich wniosku z dnia 5 czerwca 2017r.
Następnie G. i s. K. wywiedli skargę na bezczynność Wojewody polegającą na nierozpoznaniu ich wniosku z dnia 5 czerwca 2017r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia "[...]", zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.
Skarżący wnieśli o zobowiązanie organu do wydania decyzji w przedmiocie ich wniosku i o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia "[...]".
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że działanie organu Wojewody w niniejszej sprawie jest całkowicie pozbawione podstaw prawnych, albowiem do wymogów określonych w art. 64 § 2 kpa nie należy obowiązek skarżących wskazywania przepisów prawa materialnego, z których wywodzą swój interes prawny. Skarżący jednakże wyszli naprzeciw oczekiwaniom Wojewody i wskazali w swoim piśmie z dnia 26 lipca 2017r. jako podstawę wniosku art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Skutkiem tego od 6 sierpnia 2017r. istnieje stan bezczynności organu administracji w załatwieniu wniosku skarżących.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując, że nie jest władny do wkraczania w zakres spraw, których rozstrzyganie zostało powierzone innym organom. Ponadto skarżący nie wskazali przepisu prawa materialnego, z którego wywodzą swój interes prawny w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 j. t.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Natomiast stosownie do brzmienia art. 53 § 2b ustawy p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w punktach 1-5 ww. artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Za niedopuszczalną uznaje się skargę, która została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Powyższe wyliczenie środków ma charakter przykładowy i należy uznać, że w wypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania środkiem takim będzie ponaglenie przewidziane w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz.1257, dalej: k.p.a.). Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonych w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - do organu prowadzącego postępowanie. Celem złożenia takiego ponaglenia do organu - przed wniesieniem skargi do Sądu, warunkując tym samym jej dopuszczalność - jest zmobilizowanie organu do działania i zwalczanie rzeczywistej bezczynności czy przewlekłości w działaniu, a więc przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy poprzez zastosowanie art. 37 § 8 zdanie drugie k.p.a.
Z akt sprawy wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania nie złożyli przysługującego środka zaskarżenia, tj. ponaglenia, do właściwego organu. Pismo z 26 lipca 2017 r. nie wyczerpuje znamion ponaglenia, które skarżący winni byli złożyć do właściwego organu przed wniesieniem skargi do Sądu. Skarżący pismem z dnia 26 lipca 2017r. w istocie odpowiedzieli bowiem na pismo Wojewody z dnia 13 lipca 2017r. i wezwali do usunięcia naruszenia prawa w postaci bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżących z dnia 5 czerwca 2017r. w ustawowym terminie poprzez zakreślenie dodatkowego terminu do dnia 5 sierpnia 2017r.
W konsekwencji Sąd uznał, że skarżący nie wyczerpali trybu określonego w art. 37 k.p.a., który stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
O zwrocie skarżącym solidarnie kwoty uiszczonego wpisu w wysokości 100 zł orzeczono w pkt 2 na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.