Uzasadnienie
W skardze z dnia 16 grudnia 2004 r. J. K. zarzucił Radzie Okręgowej Izby Radców Prawnych bezczynność polegającą na niepodjęciu uchwały w sprawie wpisania skarżącego na listę aplikantów radcowskich w 2004 roku, przez co naruszono art. 33 ust. 4 w związku żart. 31 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 123, poz. 1059 z późn. zm.) oraz § 18 ust. 2 regulaminu postępowania rad okręgowych izb radców prawnych i aplikantów radcowskich, prowadzenia tych list oraz wzorów stosowanych w tych sprawach oraz interes prawny skarżącego.
W uzasadnieniu podaje, że w dniu 29 grudnia 2003 r. skierował do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych podanie o dopuszczenie do konkursu na aplikację radcowską i wpisanie na listę aplikantów radcowskich w latach 2004 - 2008. W dniu 10 stycznia 2004 r. przystąpił do egzaminu pisemnego, który stanowił część konkursu na aplikację radcowską. Do dnia złożenia skargi Rada nie podjęła uchwały w sprawie wpisu na aplikację radcowską. O zakończeniu konkursu skarżący dowiedział się we wrześniu 2004 r. ze strony internetowej Okręgowej Izby Radców Prawnych. W dniu 30 września 2004 r., skierował do Krajowej Rady Radców Prawnych odwołanie od uchwały Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych. W odpowiedzi na złożone odwołanie został poinformowany pismem z dnia 10 listopada 2004 r., że w odniesieniu do jego osoby nie przedstawiono uchwały Rady OIRP odmawiającej wpisu na listę aplikantów radcowskich. W dniu 30 listopada 2004 r. skierował do Rady OIRP wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i podjęcie uchwały w sprawie wpisu, które pozostało bez odpowiedzi.
Z ostrożności podnosi, że jeżeli taka uchwała została podjęta, to z rażącym naruszeniem art. 31 ust. 2 w związku z art. 33 ust. 4 ustawy o radcach prawnych, gdyż nie została mu doręczona. Podnosi również, że w dniu 18 lutego 2004 r., Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok, na mocy którego za niezgodny z art. 87 ust. l Konstytucji uznany został art. 60 pkt 8 b ustawy o radcach prawnych. Podkreślił, że z chwilą wydania wyroku przez Trybunał Konstytucyjny straciły moc obowiązującą wszystkie uchwały podjęte na podstawie tego przepisu. Konkursy na aplikację radcowską prowadzone na podstawie uchwał podjętych przez okręgowe izby radców prawnych na podstawie delegacji zawartej w uchwale nr 418/Y/2001 r. Krajowej Rady Radców Prawnych prowadzone były bez podstawy prawnej.
W odpowiedzi na skargę Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wniosła o jej odrzucenie, względnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazała, że skarżący uzyskał jedynie 61 punktów, a do drugiego etapu dopuszczano kandydatów, którzy w pierwszym etapie osiągnęli co najmniej 75 punktów. Wyniki pierwszego etapu konkursu podane zostały do wiadomości przez wywieszenie w siedzibie Izby, zatem spełnione zostały przesłanki określone w art. 49 Kpa. Natomiast z treści protokołu z posiedzenia OIRP z dnia 18 lutego 2004 r. jednoznacznie wynika, iż "Rada jednogłośnie przyjęła, że do II etapu konkursu nie zostały dopuszczone 62 osoby wymienione w wykazie z dnia 26 stycznia 2004 r. będącego integralną częścią niniejszego protokołu". Wykaz ten został podany do wiadomości przez wywieszenie w siedzibie Izby. Treść protokołu wskazuje, że 62 osoby uczestniczące w konkursie otrzymały decyzję odmowną o wpisie na listę aplikantów w 2004 r. Wobec powyższego pismo skarżącego byłoby wniesionym z naruszeniem art. 129 § l Kpa odwołaniem, które powinna rozpatrzyć KRRPr w Warszawie, a nie skargą na bezczynność, zatem skarga podlegałaby odrzuceniu stosownie do art. 58 § l pkt 6 w związku z art. 52 § l i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rada za błędny uznała pogląd, iż skoro art. 60 pkt 8 b ustawy o radcach prawnych jest niezgodny z art. 87 ust. l Konstytucji, to nieważne są wszystkie czynności polegające na prowadzeniu postępowania w sprawie wpisu na aplikację radcowską i podejmowanie uchwał w sprawie wpisu na listę aplikantów. Trybunał Konstytucyjny wydając wyrok w dniu 18 lutego 2004 r., sygn. akt P 21/02, wyraził pogląd, że pozbawienie mocy obowiązującej przepisów uznanych za niezgodne z Konstytucją nie pozbawia automatycznie prawnej skuteczności aktów i czynności podjętych przed ogłoszeniem wyroku Trybunału. Konkursy na aplikację radcowską zachowują swoją skuteczność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.) w związku z art. 31 ust. 3 i art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 123, póz. 1059 z późn. zm.), sąd administracyjny orzeka m.in. w wypadku niepodjęcia uchwały przez radę okręgowej izby radców prawnych w ciągu trzech miesięcy od złożenia wniosku o wpis na listę aplikantów radcowskich.
W rozpatrywanej sprawie postępowanie prowadzone przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych, wszczęte złożonym w dniu 30 grudnia 2003 r. podaniem skarżącego o dopuszczenie do konkursu na aplikację radcowską i wpisanie na listę aplikantów radcowskich w latach 2004-2008, nie zostało dotychczas zakończone. Okoliczność ta obliguje uprawniony do orzekania w tej sprawie organ do podjęcia rozstrzygnięcia wynikającego z obowiązujących przepisów. Rozstrzygnięciem takim jest, stosownie do art. 31 w zw. z art. 33 ust. 4 ustawy o radcach prawnych, uchwała rady radców prawnych, która powinna być podjęta w ciągu trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku.
Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych nie podjęła uchwały w sprawie wpisu skarżącego na listę aplikantów radcowskich. Nie można bowiem podzielić stanowiska, jakoby wywieszenie w siedzibie Izby protokołu z posiedzenia Rady z dnia 18 lutego 2004 r. wraz z załącznikiem do tego protokołu można było uznać za doręczenie uchwały odmawiającej wpisu na listę aplikantów. Treść tego protokołu niewątpliwie nie odpowiada wymogom, jakie powinno spełniać rozstrzygnięcie w sprawie wpisu lub odmowy wpisu określonej osoby na listę aplikantów radcowskich. Ponadto stosownie do art. 49 Kpa strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia.
Skuteczne zawiadomienie przez obwieszczenie uczestników postępowania o czynnościach organu lub podjętej decyzji wymaga powołania podstawy prawnej, zawartej w odrębnym akcie prawnym rangi ustawowej. Cytowany przepis nie stanowi bowiem samodzielnej podstawy prawnej do zastępowania doręczeń obwieszczeniami, gdyż odsyła do przepisów szczególnych. Skoro przedmiotem j doręczenia w trybie cytowanego przepisu była uchwała Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych, a dla tego aktu nie ustanowiono żadnych szczególnych przepisów zezwalających na tę formę doręczenia, to art. 49 Kpa nie miał zastosowania w sprawie i nie można skutecznie powoływać się na doręczenie tej uchwały.
Nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż nieważne są prowadzone po ogłoszeniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lutego 2004 r., sygn. akt P 21/02 (Dz. U. Nr 34, póz. 303) wszelkie etapy postępowania w sprawie wpisu na aplikację radcowską i uchwały podjęte po tej dacie na podstawie art. 60 pkt 8b ustawy o radcach prawnych. W uzasadnieniu powołanego wyroku Trybunał stwierdził, że pozbawienie mocy obowiązującej przepisów uznanych za niezgodne z Konstytucją nie powoduje automatycznie prawnej bezskuteczności aktów i czynności podjętych przed dniem ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Przeprowadzone przed ogłoszeniem wyroku Trybunału konkursy na aplikację radcowską zachowują swą skuteczność i nie podlegają procedurze wznowienia czy wzruszenia ich rezultatów z powodu wydania tego wyroku, gdyż wydawane po przeprowadzeniu konkursów decyzje i rozstrzygnięcia w sprawie przyjęć na aplikacje podejmowane były na podstawie innych przepisów ustawy o radcach prawnych niż przepisy objęte orzeczeniem Trybunału o niezgodności z Konstytucją. Fakt rozpoczęcia procedury konkursowej przed wydaniem i ogłoszeniem wyroku Trybunału przemawia za dopuszczeniem kontynuowania rozpoczętego już postępowania konkursowego na dotychczasowych zasadach.
Mając powyższe na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych pozostaje w bezczynności i z tego względu na podstawie art. 149 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono po myśli art. 200 powołanej ustawy.