Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 9 stycznia 2006 r. D. i C.Z. zwrócili się do Wójta Gminy D. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego i garażu dwustanowiskowego na działce nr "[...]".
Decyzją z dnia 1 marca 2006 r. Wójt Gminy D. odmówił wnioskodawcom wydania warunków zabudowy, wywodząc, że w stanie faktycznym sprawy nie zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.).
Po rozpatrzeniu odwołania D. i C.Z., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia 30 maja 2006 r. uchyliło w całości powyższą decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Pismem z dnia 10 stycznia 2008 r. D. i C.Z. zwrócili się do Wójta Gminy D. o załatwienie sprawy w terminie 15 dni od daty doręczenia tego pisma. W odpowiedzi organ pierwszej instancji wyjaśnił, że Minister Środowiska uchylił postanowieniem z dnia 9 maja 2007 r. postanowienie Wojewody "[...]" z dnia 1 września 2006 r., odmawiające uzgodnienia przedmiotowej inwestycji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda uzgodnił warunki zabudowy postanowieniem z dnia 19 lipca 2007 r. Przedmiotowa sprawa zostanie załatwiona w organie gminy według kolejności wpływu spraw do urzędu.
Decyzją z dnia 30 stycznia 2008 r. Wójt Gminy D. ponownie odmówił wnioskodawcom wydania warunków zabudowy, wskazując, że nie zostały spełnione łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Decyzja ta powtórnie została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia 9 maja 2008 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. uznało za uzasadnione zażalenie D. i C.Z. na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie i na podstawie art. 38 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako K.p.a.) zobowiązało Wójta Gminy D. do rozpoznania wniosku stron w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia.
Kolejnym zażaleniem z dnia 30 grudnia 2008 r. D. i C.Z. ponownie zarzucili Wójtowi Gminy D., że w ustalonym przez Kolegium terminie nie załatwił sprawy z ich wniosku z dnia 9 stycznia 2006 r.
W złożonej skardze na bezczynność organu D. i C.Z. przedstawili tok postępowania administracyjnego zainicjowany ich wnioskiem z dnia 9 stycznia 2006 r. Stwierdzili, że spełnili wszystkie warunki konieczne do wydania decyzji w tej sprawie, zaś Wójt Gminy D. bezzasadnie odmawia pozytywnego załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy D. zarzucił, że skarżący nie wyczerpali środków zaskarżenia, gdyż przedmiotową skargę wnieśli przed wydaniem decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. Organ wywiódł ponadto, że odmowa wydania warunków zabudowy jest uzasadniona stanem faktycznym sprawy i nie narusza obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa.
Przy piśmie procesowym z dnia 9 marca 2009 r. skarżący nadesłali decyzję Wójta Gminy D. z dnia 16 stycznia 2009 r., którą odmówiono wydania warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w punktach 1 - 4a powołanego przepisu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie podjął żadnych czynności w sprawie lub też nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia bądź innego aktu administracyjnego lub nie podjął stosownej czynności, do której był prawnie zobowiązany. Przy czym bez wpływu na taką ocenę pozostaje okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana.
W powyższych przypadkach kontrola Sądu sprowadza się przede wszystkim do sprawdzenia, czy rzeczywiście organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy. Uznając skargę na bezczynność organu administracji za zasadną sąd zobowiązuje bowiem ten organ do wydania aktu lub dokonania czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 p.p.s.a.).
Powyższy przepis nie ma jednak zastosowania, gdy organ wydał decyzję lub akt objęty skargą przed data rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. Wydanie przez organ decyzji lub aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99, niepubl.). Jeżeli zatem do dnia orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagali się skarżący, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on trwać w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności staje się w tej sytuacji bezprzedmiotowe, co skutkuje jego umorzeniem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest bezczynność Wójta Gminy D. w rozpatrzeniu wniosku skarżących z dnia 9 stycznia 2006 r. o wydanie warunków zabudowy. Przyznać należy, że sprawa ta nie została zakończona wydaniem decyzji przez ponad trzy lata. Należy jednak zauważyć, że decyzją z dnia 16 stycznia 2009 r. Wójt Gminy D. załatwił przedmiotowy wniosek. Wprawdzie kolejny raz odmówił wnioskodawcom wydania warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, jednak orzeczenie to usuwa stan bezczynności, w której trwał organ. Wójt zakończył bowiem wydaniem decyzji postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem skarżących. Okoliczność, że rozstrzygnięcie to nie jest zgodne z wnioskiem stron nie stanowi o bezczynności organu administracji. Skarżącym niezadowolonym z podjętego przez organ administracji pierwszej instancji rozstrzygnięcia przysługuje prawo do złożenia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, (z którego jak wynika z akt administracyjnych skorzystali), a w dalszej kolejności skargi do sądu administracyjnego.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 52 § 1 p.p.s.a. wyjaśnić należy, że skarżący przed wniesieniem skargi złożyli w trybie art. 37 K.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które zostało rozpatrzone przez ten organ przed datą wniesienia skargi.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że stan bezczynności Wójta Gminy D. został usunięty przez ten organ. Postępowanie sądowe w przedmiocie jego bezczynności stało się zatem bezprzedmiotowe.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.