Uzasadnienie
S. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Wojewody w rozpatrzeniu wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy. Zarzucił, że pozostawienie jego wniosku bez rozpoznania odbyło się z naruszeniem art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podnosząc, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku w wyznaczonym terminie.
Zarządzeniem z dnia 6 września 2016r. skarżący został wezwany – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania - do nadesłania dowodu wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Pismo to zostało uznane za doręczone zastępczo, gdyż przesyłka – wysłana na prawidłowy adres skarżącego - została dwukrotnie awizowana. Skarżący nie nadesłał żądanego dowodu wniesienia zażalenia. Także na wyznaczonej przez Sąd rozprawie pełnomocnik skarżącego podał, że nie posiada informacji, czy skarżący składał takie zażalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718, dalej jako: p.p.s.a.) skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym w myśl § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W myśl art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w wydaniu decyzji administracyjnej w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca. Zgodnie z art. 104 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2013r. poz. 1650 ze zm.) zezwolenia na pobyt czasowy udziela, odmawia jego udzielenia albo cofa je wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca w drodze decyzji. Natomiast stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od takiej decyzji jest Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Skoro zatem w niniejszej sprawie organem I instancji jest Wojewoda, a organem wyższego stopnia jest Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, to zgodnie z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego skarga na bezczynność Wojewody winna być poprzedzona wniesieniem zażalenia do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Tymczasem skarżący przed złożeniem skargi do Sądu nie składał zażalenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane przez skarżącego do Wojewody, ale skoro niniejsza sprawa podlega załatwieniu w trybie decyzji administracyjnej, a tym samym służy od niej odwołanie do organu wyższej instancji, to nieskuteczne jest wniesienie wezwania w trybie art. 52 § 5 lub 4 p.p.s.a. Przepisy te mają bowiem zastosowanie jedynie w przypadku, gdy przedmiotem skargi są akty lub czynności, co do których ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia.
W świetle powyższych okoliczności należy stwierdzić, iż skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym przed właściwym organem, a tym samym wniesiona przez niego skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.