Uzasadnienie
W dniu 24 marca 2004 r. Prezydent Miasta wszczął postępowanie w sprawie nabycia przez S. S. i A. U. prawa własności nieruchomości położonej w O. przy "[...]", oznaczonej geodezyjnie jako działka nr "[...]", obręb "[...]" m. O. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2004 r., nr "[...]", Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 98 § l pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, zawiesił z urzędu toczące się postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny wątpliwości interpretacyjnych dotyczących stosowania przepisów ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113, póz. 1209, z póżn. zm.). W uzasadnieniu wskazał na niejasne zapisy i zaskarżenie do Trybunału Konstytucyjnego powołanej wyżej ustawy oraz nowelizację rozporządzenia Ministra Skarbu Państwa z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu wydawania decyzji o nabywaniu przez użytkowników lub współużytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne (Dz. U. Nr 205, póz. 1991).
Po rozpatrzeniu zażalenia A. U. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 29 grudnia 2004 r., nr "[...]" uchyliło powyższe postanowienie.
Pismem z dnia 27 stycznia 2005 r., nr "[...]", Prezydent Miasta poinformował A. U. o możliwości odpłatnego nabycia nieruchomości położonej przy "[...]" w O. Postanowieniem z dnia 23 maja 2005 r., nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławczego, po rozpatrzeniu zażalenia A. U. na niezałatwienie w terminie przez Prezydenta Miasta sprawy nabycia prawa własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie "[...]" jako działka nr "[...]", zobowiązało ten organ do załatwienia sprawy w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia niniejszego postanowienia.
Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 9 czerwca 2005 r., nr "[...]", z urzędu zawiesił na podstawie art. 97 § I pkt l Kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie dotyczące wskazanej wyżej nieruchomości, gdyż dotychczasowi użytkownicy wieczyści tej nieruchomości, tj. S. U. i Z. S., nie żyją, a uprawnione osoby nie dostarczyły dokumentów potwierdzających tożsamość spadkobierców, sprawa pozostaje więc bez rozstrzygnięcia.
W złożonej skardze A. U. zarzucił Prezydentowi Miasta bezczynność, podając w uzasadnieniu, że nie otrzymał decyzji potwierdzającej zamianę użytkowania wieczystego w prawo własności z mocy samego prawa.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta stwierdził, że na mocy ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości nabycie prawa własności przysługuje osobom fizycznym będącym użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe od 26 maja 1990 r. nieprzerwanie do 24 października 2001 r. oraz następcą prawnym tych osób. Podtrzymał stanowisko zawarte w postanowieniu z dnia 9 czerwca 2005 r. i stwierdził, że postępowanie zostało zawieszone, gdyż skarżący nie dostarczył dokumentów potwierdzających fakt nabycia przez niego prawa użytkowania wieczystego gruntu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tegoż przepisu, tj. gdy organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
We wskazanej sytuacji kontrola Sądu sprowadza się przede wszystkim do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy. Instytucja skargi na bezczynność organu ma bowiem na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę na bezczynność organu za zasadną sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub dokonania czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności.
W rozpatrywanej sprawie skarżący zarzuca Prezydentowi Miasta bezczynność w załatwieniu sprawy nabycia prawa własności nieruchomości położonej w O. przy "[...]", oznaczonej geodezyjnie jako działka nr "[...]", obręb "[...]" m. O. Postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone postanowieniem tego organu z dnia 9 czerwca 2005 r., nr "[...]" z uwagi na fakt, że uprawnione osoby nie dostarczyły dokumentów potwierdzających tożsamość spadkobierców dotychczasowych użytkowników wieczystych tej nieruchomości.
Należy wyjaśnić, że instytucji zawieszenia postępowania nie można utożsamiać z bezczynnością organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zawieszenie postępowania powoduje bowiem stan sprawy, który uniemożliwia podejmowanie czynności procesowych z uwagi na przeszkody określone w postanowieniu o zawieszeniu. Zawieszenie postępowania skutkuje bowiem ograniczeniem działania organu administracji publicznej tylko do podejmowania czynności niezbędnych w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo powszechnym szkodom dla interesu społecznego (art. 102 Kodeksu postępowania administracyjnego).
Jednocześnie zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie (art. 103 Kodeksu postępowania administracyjnego). W tej sytuacji Sąd nie może na podstawie wyżej powołanego przepisu zobowiązać organu do wydania aktu lub dokonania czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Ponadto należy wskazać, że w sytuacji gdy postępowanie jest zawieszone, stronie służy skarga na bezczynność tylko w sytuacji, gdy organ nie wydaje postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania mimo oczywistego ustania przyczyny jego zawieszenia po wyczerpaniu przewidzianego trybu lub gdy wniosek strony o podjęcie zawieszonego postępowania nie jest rozpoznany. W stanie faktycznym sprawy sytuacja taka nie zachodzi. Tym samym skarga na bezczynność Prezydenta Miasta jest bezzasadna.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, z późn. zm.), należało orzec, jak w sentencji.