Uzasadnienie
Kierownik Działu Ochrony Aresztu Śledczego w B. sporządził w dniu 23 października 2007 r. opinię służbową o podległym mu bezpośrednio funkcjonariuszu Służby Więziennej plut. A.Z., za okres od dnia 10 listopada 2004 r. do dnia 22 października 2007 r.
Od tej opinii służbowej A.Z. wniósł odwołanie do Dyrektora Aresztu Śledczego w B., zarzucając brak akt osobowych przy sporządzaniu opinii służbowej oraz brak podstaw do sporządzenia zapisu o karze dyscyplinarnej, która uległa zatarciu z mocy prawa i została usunięta z jego akt osobowych.
Dyrektor Aresztu Śledczego w B. uwzględnił odwołanie A.Z. i postanowieniem z dnia 9 listopada 2007 r., wydanym z powołaniem się na § 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 1996 r. w sprawie opiniowania funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. Nr 138, poz. 643), postanowił uchylić zaskarżoną opinię służbową i sporządzić nową opinię służbową po otrzymaniu akt osobowych funkcjonariusza z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Kierownik Działu Ochrony Aresztu Śledczego w B. sporządził w dniu 26 lutego 2008 r. nową opinię służbową o plut. A.Z., za okres od dnia 10 listopada 2003 r. do dnia 22 października 2007 r.
Od tej opinii A.Z. wniósł w dniu 11 marca 2008 r. do Dyrektora Aresztu Śledczego w B. Dyrektor Aresztu Śledczego w B. pismem z dnia 13 marca 2008 r. przekazał odwołanie A.Z. Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej w O. A.Z. w raporcie z dnia 27 marca 2008 r. złożył oświadczenie, że wycofuje odwołanie z dnia 11 marca 2008 r. od opinii służbowej z dnia 26 lutego 2008 r.
Następnie pismem z dnia 7 sierpnia 2009 r. poinformował Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O, że raport z dnia 27 marca 2008 r., którym cofnął odwołanie od opinii służbowej z dnia 26 lutego 2008 r. złożył pod wpływem błędu i cofa go.
Pismem z dnia 17 września 2009 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. przesłał, zgodnie z właściwością, pismo z dnia 7 sierpnia 2009 r. złożone przez A.Z., byłego funkcjonariusza Aresztu Śledczego w B., celem udzielenia stosownej odpowiedzi.
W odpowiedzi Dyrektor Aresztu Śledczego w B. pismem z dnia 25 września 2009 r. poinformował A.Z., że opinia służbowa z dnia 26 lutego 2008 r., na skutek wycofania odwołania przez opiniowanego, po upływie 14 dni od zapoznania się przez funkcjonariusza z jej treścią z dniem 15 marca 2008 r., stała się z mocy prawa prawomocna. Jednocześnie Dyrektor poinformował, iż skuteczne cofnięcie odwołania spowodowało pozostawienie bez rozpoznania odwołania od opinii służbowej.
A.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę zarzucając Dyrektorowi Aresztu Śledczego w B. bezczynność w wydaniu decyzji administracyjnej lub aktu o odmowie jej wydania "z wniesionego odwołania z dnia 11 marca 2008 r. od opinii służbowej z dnia 26 lutego 2008 r. wydanej przez Kierownika Działu Ochrony Aresztu Śledczego w B".
Zdaniem skarżącego organ ten pozostaje w zwłoce, gdyż nie wydał żądanej decyzji administracyjnej ani też nie wydał żadnego innego aktu administracyjnego o odmowie jej wydania. Przyjąć zatem należy, że organ ten pozostaje w bezczynności w dokonywaniu czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnienia wynikającego z art. 127 K.p.a. A.Z. wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie bądź aktu o odmowie jej wydania i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Dyrektor Aresztu Śledczego w B. w odpowiedzi na skargę wskazał na jej bezzasadność. Podniósł, iż udzielił stronie odpowiedzi pismem z dnia 25 września 2009 r., w którym wyjaśnił, że skuteczne cofnięcie odwołania spowodowało pozostawienie bez rozpoznania odwołania od opinii służbowej.
W piśmie procesowym z dnia 31 grudnia 2009 r. skarżący zarzucił, iż organ, mimo prawidłowego wniesienia odwołania i pisma z dnia 27 marca 2008 r., w ogóle się do nich nie ustosunkował, bowiem "nie rozstrzygnął przedmiotowego odwołania, ani też zgodnie z dyspozycją art. 123 K.p.a. na pismo skarżącego z dnia 27 marca 2008 r. nie wydał w tej materii postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Skarga jest bezzasadna, gdyż w ocenie Sądu organ nie pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu odwołania A.Z. od opinii służbowej z 11 marca 2008 r.
Wobec bowiem cofnięcia tego odwołania skarżący został poinformowany przez Dyrektora Aresztu Śledczego w B. pismem z dnia 25 września 2009 r., o jego pozostawieniu bez rozpoznania i skutkach jakie ta czynność powoduje, tj. prawomocności opinii służbowej.
Wskazane pismo w świetle obowiązujących przepisów prawa należy uznać za wystarczające do załatwienia przedmiotowej sprawy. W sprawach wydawania opinii służbowych i trybu ich zaskarżania nie mają bowiem zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), które w przypadku cofnięcia odwołania, zobowiązują organ do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego (art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.).
Stosownie do art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (tekst jedn. Dz. U. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) od decyzji w sprawach osobowych służy odwołanie do odpowiedniego wyższego przełożonego, zgodnie z ust. 1, na zasadach i w terminach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego (...). Wyższy przełożony z urzędu uchyla decyzję wydana z naruszeniem prawa.
Zgodnie zaś z ust. 2 przywołanego art. 31 przez sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, należy rozumieć: mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska, przenoszenie i zwalnianie ze stanowisk, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, ustalanie uposażenia oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, rozwiązaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy.
Z treści przytoczonych przepisów wynika, iż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego należy stosować wyłącznie do odwołań od decyzji w sprawach osobowych, do których nie można zaliczyć spraw związanych z opiniowaniem funkcjonariuszy Służby Więziennictwa.
Postępowanie w sprawie opiniowania funkcjonariuszy Służby Więziennej zostało w wyczerpujący sposób uregulowane w przepisach rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 1996 r. (Dz. U. Nr 138, poz. 643 ze zm.), które tylko w niewielkim zakresie odsyłają do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (§ 6 ust. 3 rozporządzenia).
Przepisy wskazanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości nie przewidują zaś żadnego trybu postępowania w przypadku cofnięcia odwołania od opinii służbowej, jak również nie wskazują jaki akt powinien być wydany w takiej sytuacji. W tym zakresie nie odsyłają także do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
W tych okolicznościach przyjąć należy, że zawiadomienie skarżącego o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania (pismem z dnia 25 września 2009 r.) nie naruszyło żadnego przepisu prawa i kończyło postępowanie odwoławcze w sprawie. Zatem późniejsze "anulowanie" przez skarżącego cofnięcia odwołania nie mogło odnieść zamierzonego skutku skoro w sprawie nie toczyło się już żadne postępowanie.
Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę należało oddalić.