Uzasadnienie
Raportem z dnia 14 stycznia 2008 r. A.Z. zwrócił się do Dyrektora Aresztu Śledczego "[...]" o wyjaśnienie przesłanek braku awansu na wyższe stanowisko służbowe.
W piśmie z dnia 23 stycznia 2008 r. Dyrektor Aresztu Śledczego wskazał, że spełnienie wszystkich przesłanek formalnych do mianowania na wyższe stanowisko służbowe w postaci odpowiedniego stażu i kwalifikacji zawodowych, nie stanowi wyłącznej podstawy do awansu, gdyż niezbędny jest również wniosek bezpośredniego przełożonego funkcjonariusza skierowany do przełożonego właściwego w sprawach osobowych, a w przypadku A.Z. jego bezpośredni przełożony - kierownik działu ochrony z takim wnioskiem nie wystąpił. Ponadto organ wskazał, że wnioskodawca nie posiada aktualnej opinii służbowej z uwagi na jej uchylenie przez Dyrektora AŚ "[...]". Podniósł także argumenty finansowe związane z realizacją założeń ustawy o finansach publicznych.
Pismem z dnia 19 lipca 2009 r. A.Z. zwrócił się do Dyrektora Aresztu Śledczego "[...]" o wydanie decyzji administracyjnej w sprawie mianowania go od miesiąca października 2007r. na stanowisko oddziałowego Służby Więziennej.
Dyrektor Aresztu Śledczego "[...]" pismem z dnia 4 sierpnia 2009r. wyjaśnił, że żądanie A.Z. uznaje za bezpodstawne. Podniósł, że z dniem "[...]" wnioskodawca został zwolniony ze służby w związku z wymierzeniem kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W chwili obecnej nie łączy go żaden stosunek służbowy ze Służbą Więzienną, a tym samym brak jest prawnych podstaw do wydania wobec niego jakiejkolwiek decyzji administracyjnej związanej ze stosunkiem służbowym. Natomiast w trakcie służby bezpośredni przełożony wnioskodawcy w sprawach osobowych nie wystąpił z wnioskiem o mianowanie na wyższe stanowisko służbowe, a tylko taki wniosek może stanowić podstawę awansu.
Ponadto w aktualnej opinii służbowej z dnia 26 lutego 2008r. przełożony stwierdził brak perspektyw awansu w najbliższym czasie. Organ wskazał ponadto, że awans na wyższe stanowisko służbowe nie jest instytucją obligatoryjną, a ma charakter uznaniowy i ocenny
Natomiast Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej "[...]", w odpowiedzi z dnia 17 września 2009 r. na skargę A.Z. z dnia 13 sierpnia 2009 r. na działanie Dyrektora Aresztu Śledczego "[...]", wyjaśnił, że skarżący był już wyczerpująco informowany przez Dyrektora Aresztu Śledczego "[...]" o podstawach prawnych i przesłankach formalnych awansowania funkcjonariusza na wyższe stanowisko służbowe, jak również o braku podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy awansu. Zatem skarga A.Z. dotycząca zwłoki w działaniach organu uznana została za nieuzasadnioną.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A.Z. zarzucił Dyrektorowi Aresztu Śledczego "[...]" bezczynność w wydaniu decyzji dotyczącej awansu na wyższe stanowisko służbowe - oddziałowego SW i wniósł o zobowiązanie tego organu do wydania takiej decyzji lub "aktu o odmowie jej wydania"
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Aresztu Śledczego podniósł, że skarga jest niezasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Dokonując oceny wniesionej skargi w oparciu o wskazane powyżej kryteria, Sąd uznał, że jest ona niedopuszczalna.
Zakres kognicji sądów administracyjnych został określony w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jednocześnie, w art. 5 pkt 3 tej ustawy zastrzeżono, że sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa.
W rozpoznawanej sprawie skarżący domaga się od organu administracji wydania decyzji o mianowaniu go na wyższe stanowisko służbowe Służby Więziennej lub decyzji o odmowie mianowania.
Ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (tekst jednolity Dz. U. z 2002r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) przewiduje obowiązek mianowania funkcjonariusza na stanowisko tylko w przypadku przewidzianym w art. 45 ust. 1, który stanowi, że z dniem uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza mianuje się na stanowisko zajmowane ostatnio lub równorzędne. Taka sytuacja nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie.
Przedmiot skargi nie należy zatem do spraw, które podlegają kognicji sądu administracyjnego, a ponieważ skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, zatem wniesioną skargę uznać należało za niedopuszczalną.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji.