Uzasadnienie
Dnia 9 grudnia 2013 r. P.B. złożył wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 listopada 2013 r. sygn. akt II SAB/Ol 77/13 w ten sposób, że w sentencji orzeczenia zamiast słów: "Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej" wpisać wyraz "Postanowienie".
We wniosku P.B. wskazał, że po usunięciu stanu bezczynności przez organ w trybie autokontroli, sąd wydaje orzeczenie w formie postanowienia, a Sąd w Olsztynie – przez oczywistą omyłkę – użył określenia "wyrok". Zatem – w ocenie wnioskodawcy – doszło do oczywistej omyłki, gdyż umorzenie postępowania w myśl art. 161 § 1 p.p.s.a., następuje w drodze postanowienia.
Wniosek skarżącego o sprostowanie wyroku jest nieuzasadniony.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej również jako p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (vide: postanowienie NSA z dnia 5 października 2012 r., sygn. akt II OZ 790/12).
Przedmiotem sprostowania mogą być więc tylko niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, które mają charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości i bezsporny (zob. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, str. 358 i nast.).
W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z oczywistą omyłką Sądu, który wydał prawidłowe orzeczenie w formie wyroku a jedynie w punkcie 2 tego orzeczenia zawarł postanowienie o umorzeniu postępowania w pozostałym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. Oczywistym jest, że rozstrzygając w przedmiocie, określonym w ww. pkt 3, sąd wydaje postanowienie. Należy mieć jednak na uwadze, że orzeczenie Sądu z dnia 26 listopada 2013 r. sygn. akt II SAB/Ol 77/13, obejmuje szerszy zakres, niż tylko umorzenie postępowania. W pkt.
1. tego wyroku Sąd orzekł, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, umorzył natomiast postępowanie w pkt. 2 – w pozostałym zakresie, tzn. w zakresie orzekania o bezczynności organu, z uwagi na to, że w tej części stało się ono bezprzedmiotowe. Za prawidłowością takiego rozstrzygnięcia przemawia stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w postanowieniu z dnia 11 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 1106/13, którym Sąd ten uchylił postanowienie tutejszego Sądu z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/Ol 11/13 w sprawie z przedmiotowej skargi, a którym to Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania jest związany, stosownie do art. 190 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w uzasadnieniu wymienionego postanowienia, że wydanie w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi, przez organ administracyjny decyzji, nie zwalnia wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż uwzględnieniem skargi w rozumieniu art. 149 p.p.s.a., jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. Rozpoznając skargę w tym przedmiocie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zobowiązany był zatem przeprowadzić ocenę merytoryczną, a po jej dokonaniu wydać wyrok, ponieważ w tymże zakresie rozpoznawał sprawę co do jej istoty. Zauważyć należy, że Sąd nie rozstrzygał w orzeczeniu objętym wnioskiem o sprostowanie tylko kwestii proceduralnej, tj. umorzenia postępowania, ale także kwestię merytoryczną – w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dla orzeczenia w tym zakresie zastrzeżona jest zaś forma wyroku, zgodnie z art. 132 p.p.s.a. Umorzenie postępowania w pozostałym zakresie nastąpiło zaś postanowieniem, zawartym w wyroku. Żaden przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi nie stoi ku temu na przeszkodzie.
Tym samym, stwierdzić należy, że nie doszło do oczywistej omyłki w sentencji orzeczenia.
Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.