Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści i wyszukiwarka

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztyniez 6 marca 2006 r., sygn. akt II SAB/Ol 8/06

Metryka

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Skład
Przewodniczący Sędzia WSA - Marzenna Glabas
Rozpoznanie
na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 marca 2006 r.
Sprawa
sprawy ze skargi R. Z. na bezczynność Rady Powiatu w przedmiocie urządzenia zjazdu z drogi publicznej postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

W dniu 5 grudnia 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie R. Z. wniósł skargę na bezczynność Rady Powiatu. Zarzucił w niej, że organ ten, mimo pism skarżącego, nie zajął się sprawą nieprawidłowej przebudowy ul. P. w G. i nie wyjaśnił powodów, dla których podniesiono tę drogę. Wskazał, że Rada Powiatu zajęła wyłącznie stanowisko odnośnie do zarzutów dotyczących działań Wicestarosty w uchwale nr "[...]" z dnia "[...]"października 2005 r.

W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu stwierdziła, że w dniu l 7 sierpnia 2005 r. do Rady wpłynęła skarga dotycząca naruszenia przepisów Prawa budowlanego przy realizacji przebudowy ulicy P. w G. Identyczna w treści skarga wpłynęła również w dniu 19 sierpnia 2005 r., przekazana przez Radę Miejską w trybie art. 231 Kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższa skarga została przekazana, w trybie art. 231 Kodeksu postępowania administracyjnego, w dniu 24 sierpnia 2005 r. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, o czym skarżący został poinformowany. Kolejna skarga R. Z. wpłynęła 20 września 2005 r., w której zarzucił Wicestaroście niewłaściwą pracę przy rozpatrywaniu skargi. Została ona rozpatrzona przez Komisję Rewizyjną Rady Powiatu, a następnie uchwałą Rady Powiatu nr "[...]" z dnia "[...]"października 2005 r. została uznana za bezzasadną.

Skarżący wezwał Radę Powiatu do usunięcia naruszenia prawa przy podejmowaniu tej uchwały, zaś Rada uchwałą z Nr "[...]" z dnialistopada 2005 r., podtrzymała dotychczasowe stanowisko. Organ wskazał ponadto, że skarżący na nie wyczerpał przed wniesieniem skargi środków zaskarżenia przewidzianych w art. 237 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje

Stosownie do art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu, tj. gdy organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Skargę na bezczynność organu administracji publicznej można więc skutecznie wnieść tylko w przypadku, gdy organ ten w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej. Powyższe odnosi się wyłącznie do aktów i czynności wydawanych w indywidualnych sprawach, skierowanych do konkretnie oznaczonego podmiotu.

Sąd administracyjny nie rozpatruje natomiast, skarg na zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesu skarżących, bądź też przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie sprawy. Skargi tego rodzaju są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialnotechniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. W takim postępowaniu nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej. Skargą do sądu nie jest zatem objęte uproszczone postępowanie o charakterze administracyjnym dotyczące skarg i wniosków, uregulowane w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 221-256 Kodeksu postępowania administracyjnego).

W złożonej skardze R. Z. kwestionuje prawidłowość działań podjętych przez Radę Powiatu na skutek jego skarg, w których wskazywał na nieprawidłowości przy przebudowie ulicy P. w G. Skarżący wyraził w nich niezadowolenie z działań podejmowanych przez Zarząd Dróg Powiatowych i Wydział Budownictwa Starostwa w tej sprawie.

Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie chodzi o załatwienie skargi w rozumieniu działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w tym trybie nie podlega kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sąd może bowiem rozpoznawać skargi na działanie administracji tylko w zakresie określonym w ustawie, a ta część aktywności administracji nie została wymieniona w art. 3 § 2 ustawy.

Wobec powyższego na podstawie art. 58 § l pkt l ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.