Uzasadnienie
W dniu 15 września 2005r. D. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę m.in. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w rozpoznaniu jej skargi z dnia 4 października 2004r. na działalność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. E. Zarzuciła, iż postępowanie organów orzekających w jej sprawie wskazuje na bezprawne działanie zmierzające do legalizacji przestępczej i samowolnej budowy prowadzonej przez jej sąsiadów. Postępowanie takie lekceważy nie tylko wyrok Sądu Rejonowego Wydział Karny z dnia 10 października 1994r., którym stwierdzono popełnienie przestępstwa budowlanego ale także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 marca 2004r., którym uchylono inwestorom pozwolenie na rozbudowę budynku sąsiedniego. Bezczynność nadzoru budowlanego w tej sprawie doprowadziła do wydania bezprawnego pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wiedząc, że stanowi on samowolę budowlaną i jest wynikiem popełnionego przestępstwa.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, iż w dniu 10 czerwca 2005r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. E. przekazał mu wraz z załącznikami skargę D. P. wniesioną w dniu 4 października 2004r. dotyczącą rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego przy ul. W w E. Organ badając akta sprawy stwierdził, że istotne aspekty tej sprawy nie zostały w sposób jednoznaczny wyjaśnione w związku z czym wystąpił pismem z dnia 4 lipca 2005r. do Urzędu Miejskiego w E. Wydziału Architektury i Planowania Przestrzennego o wyjaśnienia, przy czym w piśmie tego organu z dnia 19 lipca 2005r. nie uzyskał odpowiedzi w kwestiach budzących poważne wątpliwości.
W tym stanie sprawy udzielając D. P. odpowiedzi na wniesioną skargę, pismem z dnia 28 lipca 2005r. organ poinformował skarżącą, iż sprawa dobudowanej części budynku nad garażem przez inwestorkę R. L. nie została wyjaśniona, jak również kwestia złożonego przez inwestorkę wniosku w 2001 r., a okoliczności te mogą wpłynąć znacząco na prowadzone postępowanie. Z uwagi na powyższe powiatowy inspektor nadzoru budowlanego został zobowiązany do wyjaśnienia tych kwestii.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Podnieść należy, iż stosownie do art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta obejmuje jednak tylko orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.).
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w rozpatrzeniu skargi D. P. wniesionej w dniu 4 października 2004r. na działalność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. E. w związku z prowadzonym postępowaniem w przedmiocie zalegalizowania samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego przy ul. W. w E. Z brzmienia skargi D. P. wniesionej za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. E. wynika jednoznacznie, iż wyraża ona swoje niezadowolenie z działalności tego organu nadzoru budowlanego w związku z samowolną budową prowadzoną przez właścicielki sąsiedniej nieruchomości, która trwa od 20 lat.
Zatem powyższa skarga ma charakter tzw. skargi powszechnej, przysługującej w oparciu o przepisy Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.). Stosownie bowiem do art. 227 Kpa przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie sprawy. Zgodnie zaś z art. 229 pkt 7 Kpa organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest organ wyższego stopnia tj. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Jednakże w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (jeszcze przed reformą sądownictwa administracyjnego) przeważał pogląd, iż sprawy z tego zakresu nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (tak między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001 r. Sygn. akt I SA 2668/00, LEX nr 54426 oraz w postanowieniu z dnia 21 września 2001 r. sygn. akt I SA 2347/01, LEX nr 55766).
Podobne stanowisko zajął także Naczelny Sąd Administracyjny funkcjonujący w obecnym kształcie, stwierdzając w wyroku z dnia 20 lipca 2004r. (Sygn. akt OSK 650/04, niepublik.), iż podejmując rozstrzygnięcie w trybie skargowym organ ocenia działalność podległego mu organu jako sui generis "zwierzchnik służbowy" (...). Takie rozstrzygnięcie będące rozpoznaniem skargi powszechnej w ramach istniejącej podległości między organami administracji rządowej nie ma charakteru sprawy z zakresu administracji publicznej, zwłaszcza wobec przepisu art. 5 pkt l i 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnym, który nie przewiduje kognicji sądu administracyjnego w sprawach wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej oraz wynikających z podległości służbowej.
W związku z powyższym skarga wniesiona w mniejszej sprawie jest niedopuszczalna.
Na marginesie należy jedynie wskazać, iż nawet gdyby dopuścić możliwość wniesienia skargi na przedmiotową bezczynność organu nadzoru budowlanego, to skarżąca i tak nie spełniła wymogów formalnych do jej wniesienia, a mianowicie nie wezwała właściwego organu (tj. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego) do usunięcia naruszenia prawa.
Wobec powyższego na podstawie art. 58 § l pkt. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić.