Uzasadnienie
S.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej zarzucając temu organowi, iż nie wydał decyzji na wnioski skarżącego z dnia 1 lipca 2009r., 2 lipca 2009r., 28 lipca 2009r. i 31 lipca 2009r. W skardze skarżący wskazał, iż Dowódca Jednostki przesłał mu jedynie pismo z dnia 3 lipca 2009r., które nie załatwia sprawy i nie pozwala na skorzystanie ze środków zaskarżenia. Ponadto podał on, że w trybie art. 37 K.p.a., wniósł zażalenie do organu wyższego stopnia, które nie zostało uwzględnione.
Dowódca Jednostki Wojskowej wniósł o oddalenie skargi. Pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę podał, że wymienionymi wyżej pismami skarżący zwracał się o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków pełnienia zawodowej służby wojskowej, pobierania uposażenia, wydania przepustki, legitymacji służbowej i munduru wojskowego oraz wydania skierowania do zakwaterowania w zasobach mieszkaniowych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Z uwagi na to, że żądania te były bezzasadne, organ przekazał pisma S.G. do Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej, celem wyjaśnienia okoliczności związanych ze zwolnieniem skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Ponadto pełnomocnik wskazał, iż wskutek zażalenia, wniesionego w trybie art. 37 K.p.a., skarżący został wyczerpująco poinformowany przez organ wyższego stopnia o dalszym toku postępowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt od 1 do 4 p.p.s.a., w których ustawodawca wymienia zaskarżalne akty i czynności z zakresu administracji publicznej. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podejmuje stosownej czynności (wyrok NSA z dnia 19 lutego 2000r., sygn. akt IV SAB 153/98, LEX nr 48688). Aby stwierdzić, iż w indywidualnej sprawie winna zostać wydana decyzja administracyjna, musi istnieć konkretna norma administracyjnego prawa materialnego, dająca podstawę prawną takiego działania.
Wobec tego należało dokonać oceny, czy w rozpoznawanej sprawie na organie administracji publicznej ciążył obowiązek załatwienia wniosków skarżącego poprzez wydanie decyzji. Decyzją administracyjną, w rozumieniu art. 1 pkt 1 oraz art. 104 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zmianami, dalej powoływanej, jako K.p.a.), jest rozstrzygnięcie indywidualnej (podwójnie konkretnej: co do sytuacji i co do adresata) sprawy administracyjnej, podjęte przez uprawniony organ administracji publicznej, na podstawie jednoznacznego upoważnienia, wynikającego z powszechnie obowiązującej normy prawnej (z zasady prawa materialnego), która to norma dla ustalenia skutków prawnych danego stanu faktycznego przewiduje formę decyzji administracyjnej.
W związku z tym konieczne było rozważenie, czy przepisy powszechnie obowiązującego prawa obligowały Dowódcę Jednostki Wojskowej do wydania w sprawie decyzji administracyjnej. W doktrynie i judykaturze nie budzi wątpliwości, iż sprawy o roszczenia wynikające ze stosunku służbowego żołnierzy zawodowych są sprawami administracyjnymi, rozpoznawanymi w postępowaniu administracyjnym z prawem ewentualnego zaskarżenia do sądu administracyjnego. W aktualnym stanie prawnym wynika to wprost z treści art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008r. Nr 141, poz. 892 ze zmianami). Obowiązek wydania decyzji dotyczy zarówno żołnierza, jak i byłego żołnierza, jednak pod warunkiem, że dochodzone roszczenie wywodzone jest ze stosunku administracyjnoprawnego, jakim jest stosunek służby. Z akt sprawy wynika, że skarżący w służbie już nie pozostaje a roszczenia, zgłaszane przez niego nie mają swojego źródła w stosunku służbowym, lecz dotyczą okresu po zwolnieniu go ze służby.
Z przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu akt administracyjnych wynika, że ostateczną decyzją z dnia 4 lutego 2003r. Minister Obrony Narodowej zwolnił S.G. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł go w stan spoczynku wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby wojskowej. Skarżący usiłował wzruszyć tę decyzję w postępowaniu nadzwyczajnym lecz Minister Obrony Narodowej odmówił stwierdzenia jej nieważności a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt II SA/Wa 698/08 oddalił skargę S.G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 marca 2008r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Oznacza to, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Ministra Obrony z dnia 4 lutego 2003r. o zwolnieniu S.G. ze służby, która pozbawiała go statusu żołnierza zawodowego w czynnej służbie wojskowej.
Faktu tego nie może zmienić przekonanie skarżącego, iż we własnym mniemaniu nadal jest on żołnierzem zawodowym i dlatego domaga się ustalenia warunków służby, wypłacania uposażenia, wydania munduru, legitymacji służbowej i skierowania na zakwaterowanie. Roszczenia do tych uprawnień można wywodzić tylko z istniejącego stosunku służbowego. Zgodnie z art. 48 ust 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych dokument osobisty stwierdzający pełnienie zawodowej służby wojskowej wydaje się żołnierzom; również umundurowanie może otrzymać tylko żołnierz (art. 66 ust. 1 tej ustawy); prawo do uposażenia, stosownie do art. 71 ust. 1 cytowanej ustawy, przysługuje żołnierzowi; zadania służbowe i warunki pełnienia służby dotyczą tylko osób będących żołnierzami (art. 60 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy). Także uprawnienie do zakwaterowania, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005r.
Nr 41, poz. 398 ze zmianami) przysługuje żołnierzowi służby stałej. Przepisy te nie mogą stanowić podstawy materialnoprawnej do wydania decyzji w stosunku do osoby nie będącej żołnierzem zawodowym w służbie.
Skoro z akt sprawy niewątpliwie wynika, że stosunek służbowy został rozwiązany, a roszczenia skarżącego, zgłoszone w pismach z dnia: 1 lipca 2009r., 2 lipca 2009r., 28 lipca 2009r. i 31 lipca 2009r., nie powstały podczas jego trwania, to nie ma podstaw do uznania, że Dowódca Jednostki Wojskowej, któremu skarżący zarzuca bezczynność, miał obowiązek załatwić wnioski skarżącego, zawarte w wymienionych wyżej pismach, w formie decyzji administracyjnej. Wobec tego zasadnie organ nie wydał decyzji, ponieważ żaden przepis prawa do tego go nie obligował.
Mając na uwadze powyższe nie można organowi skutecznie zarzucić bezczynności i dlatego skargę, jako bezzasadną, należało oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.