Uzasadnienie
A. Z. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w rozpoznaniu wniosku o wydanie odpisów dokumentów z akt sprawy związanej z decyzją z dnia "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w "[...]" z dnia "[...]" o odmowie przyznania nagrody uznaniowej. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż pismem z dnia "[...]" wystąpił o wydanie uwierzytelnionych za zgodność z oryginałem odpisów określonych dokumentów z akt wskazanej sprawy. Następnie, pismem z dnia "[...]", wystąpił do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej ze skargą na Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w "[...]", ze względu na to, iż nie wydaje mu on wnioskowanych dokumentów ani też aktu o odmowie ich wydania.
Z kolei pismem z dnia "[...]" wezwał organ do dokonania czynności. Do dnia złożenia skargi do sądu nie wydał on jednakże żądanych dokumentów, ani też aktu administracyjnego o odmowie ich wydania. Organ pozostaje zatem w bezczynności w dokonywaniu czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącej uprawnienia wynikającego z art. 73 § 1 i 2 w zw. z art. 74 § 2 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o jej odrzucenie ze względu na niewłaściwość sądu administracyjnego w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.), mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), a także w tych sprawach, w których są wydawane pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.).
Skarga w sprawie niniejszej została wniesiona na bezczynność w rozpoznaniu wniosku o wydanie odpisów dokumentów z akt sprawy zakończonej ostateczną decyzją o odmowie przyznania skarżącemu nagrody uznaniowej.
Zauważyć należy, że wydanie przedmiotowych odpisów nie mieści się w sferze innych niż określone w pkt 1-3 art. 3 § 2 p.p.s.a. aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Owe akty i czynności charakteryzują się tym, że: 1) nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych, 3) muszą mieć charakter publicznoprawny, 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (v: postanowienie NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt I OSK 618/10, publ.: http://orzeczenia.nsa. gov.pl). W niniejszej sprawie relacja tego rodzaju nie zachodzi.
Można jedynie nadmienić, iż kognicji sądu administracyjnego nie podlega również sama materia, jakiej dotyczą żądane dokumenty, a mianowicie przyznawanie funkcjonariuszom służby więziennej nagrody uznaniowej. Stosownie bowiem do art. 218 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523, ze zm.), jedynie sprawy dotyczące: zwolnienia ze służby, przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, przeniesienia na niższe stanowisko służbowe i zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji, od których służy prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2, czyli m.in. właśnie nagród uznaniowych, rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy (art. 220).
Uznając zatem, iż przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.