Uzasadnienie
Postanowieniem z 23 listopada 2020 r. (sygn. akt II SAB/Ol 92/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) odrzucił skargę H. N. (dalej jako: skarżąca) na bezczynność Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej
Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącej 27 listopada 2020 r. wraz z pouczeniem, że od postanowienia tego przysługuje skarga kasacyjna oraz z pouczeniem o sposobie i terminie jej wniesienia.
W dniu 9 grudnia 2020 r. skarżąca wniosła drogą elektroniczną sporządzone osobiście pismo określone jako "Odwołanie w sprawie odrzucenia pozwu przeciwko Schronisku "[...]" ", w którym zakwestionowała prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu odnośnie do odrzucenia jej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Przede wszystkim wskazać należy, że Sąd zakwalifikował pismo skarżącej jako skargę kasacyjną, gdyż zarówno z jego treści, jak i terminu w jakim zostało wniesione jednoznacznie wynika, że intencją strony było zaskarżenie orzeczenia wydanego przez Sąd.
Podnieść zatem należy, że zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 175 § 1 p.p.s.a. kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym sporządzanie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a. Tym samym wojewódzki sąd administracyjny powinien odrzucić skargę bez wzywania do usunięcia braków, w sytuacji, gdy skargę sporządzi i podpisze podmiot nieuprawniony (por: postanowienie NSA z 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, M. Prawniczy 2004, Nr 5, s. 202). Wprawdzie przy skardze kasacyjnej tryb z art. 49 p.p.s.a. (wezwanie do uzupełnienia braków formalnych) jest możliwy, ale tylko w celu wyjaśnienia, czy osoba która podpisała skargę kasacyjną jest umocowana do jej sporządzenia w świetle art. 175 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 15 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 502/07, postanowienie NSA z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II FZ 1082/13, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Analiza akt rozpoznawanej sprawy nie dała podstaw do przyjęcia, że strona skarżąca jest podmiotem uprawnionym do sporządzenia skargi kasacyjnej, wymienionym w art. 175 § 1 i § 2 p.p.s.a. Skoro zatem wniesiona w dniu 9 grudnia 2020 r. skarga kasacyjna nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, lecz osobiście przez stronę skarżącą, czyli przez podmiot nieuprawniony, to należało ją odrzucić jako niedopuszczalną.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 p.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.