Uzasadnienie
P. K. (dalej jako: skarżący) wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie (dalej jako: organ) w rozpoznaniu wniosku dotyczącego przekazania do egzekucji komorniczej zasądzonych kosztów procesu na rzecz organu.
W złożonej skardze skarżący zarzucił, że nie otrzymał odpowiedzi na wniosek z 6 października 2022 r. dotyczący przekazania do egzekucji komorniczej zasądzonych przeciwko skarżącemu kosztów procesu na rzecz Skarbu Państwa – Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie.
W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie organ administracji nie wykonał i nie był zobowiązany do wykonania czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż wniosek skarżącego dotyczy wszczęcia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w trybie kodeksu postępowania cywilnego na podstawie tytułu wykonawczego - wyroku sądu powszechnego.
Organ podniósł dalej, że obowiązujące przepisy nie zobowiązują wierzyciela do dochodzenia roszczeń w określonym terminie oraz na wniosek dłużnika. Obecnie skarżący przebywa w Zakładzie Karnym i dochodzenie zobowiązania jest niecelowe, gdyż postępowanie egzekucyjne zostanie umorzone. Organ podkreślił, że skarżący jest dłużnikiem wierzyciela (Skarb Państwa – Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie) i może zwolnić się z zobowiązania poprzez zapłatę zobowiązania, czego do chwili obecnej nie wykonał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Zakres kognicji sądów administracyjnych został określony m.in. w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), w którym zostały enumeratywnie wymienione formy działania administracji publicznej (jak też bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania) podlegające kontroli sądów administracyjnych. Nie każda bowiem działalność organu może być przedmiotem badania przez sąd administracyjny.
Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 i 2185), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 i 2707), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 813, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających.
Wskazać należy, że warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest ustalenie, że organ miał obowiązek wydać akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Rację ma organ wskazując w odpowiedzi na skargę, że wniosek skarżącego z 6 października 2022 r. był wnioskiem dotyczącym wszczęcia egzekucji środków zasadzonych wyrokiem sądu powszechnego. Roszczenia Komendy względem skarżącego mają charakter cywilnoprawny. W związku z powyższym po stronie organu nie istniał obowiązek wszczęcia postępowania i wydania decyzji administracyjnej, postanowienia czy też innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W konsekwencji w powyższej sprawie nie przysługuje także skarga na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną.