Uzasadnienie
W piśmie z dnia 7 marca 2006 r. wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, a nazwanym: "skarga na bezczynność w postępowaniu administracyjnym", T. R. wniósł o stwierdzenie, że nie doszło do doręczenia, a tym samym do wydania decyzji w sprawie z jego wniosku o przyznanie zasiłku okresowego. Do skargi T. R. załączył kserokopię postanowienia Burmistrza [...] z dnia 8 grudnia 2005 r., nr [...], wydanego na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., a dotyczącego przekazania Dyrektorowi Ośrodka Pomocy Społecznej w N., według właściwości, podania T. R. w sprawie przedłużenia – od dnia 1 stycznia 2006 r. – wypłaty zasiłku okresowego.
W odpowiedzi na skargę z dnia 10 kwietnia 2006 r. Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w N. wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, iż zarzuty skarżącego są bezpodstawne. Uzasadniając swoje stanowisko organ podał, iż przedmiotowe podanie T. R. wpłynęło do Burmistrza [...] w dniu 6 grudnia 2006 r., a w dniu 15 grudnia 2006 r. została wydana decyzja w sprawie, nr [...]. Decyzja ta została wysłana na adres T. R. za pośrednictwem poczty. Przesyłka zawierająca decyzję, pomimo dwukrotnego awiza w dniach 19 i 26 stycznia 2006 r. nie została odebrana w terminie i została odesłana do nadawcy. Wobec tego, w świetle art. 44 K.p.a. przesyłka została skutecznie doręczona. Organ wskazał także na fakt, że T. R. nie złożył zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu administracji publicznej wyższego stopnia, do czego jest zobowiązany na podstawie art. 37 § 1 K.p.a.
Pismem z dnia 14 kwietnia 2006 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez wykazanie, że złożył on, przed wniesieniem skargi do Sądu, zażalenie na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w N. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w przedmiocie decyzji dotyczącej zasiłku okresowego, a to w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W terminie zakreślonym przez Sąd, skarżący w piśmie z dnia 20 kwietnia 2006 r. oświadczył, że przed wniesieniem skargi nie składał zażalenia na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w N. do organu wyższego stopnia. Wyjaśnił, iż niniejszą skargę wniósł w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 179, poz. 1843).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie wymagań formalnych skargi, w tym dopuszczalności jej wniesienia. Do warunków dopuszczalności skargi należy wyczerpanie środków zaskarżenia. Dotyczy to także skarg na bezczynność organów, które przewiduje art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej ustawą.
Zgodnie bowiem z art. 52 ustawy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 1 - 2 art. 52).
Wskazać należy także, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też podjęciem innego aktu, bądź czynności.
T. R. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w N. polegającą na niewydaniu w ustawowym terminie decyzji w przedmiocie zasiłku okresowego. W myśl art. 37 § 1 kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 kpa, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, jakim w niniejszej sprawie jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. Skarżący wezwany został do uzupełnienia braków formalnych złożonej skargi, poprzez wskazanie - czy w związku z wniesioną skargą na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w N. – wyczerpał tryb określony wyżej przywołanym przepisem, tj. złożył zażalenie zgodnie z art. 37 § 1 kpa. Skarżący, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, oświadczył, iż nie wnosił w/w środka zaskarżenia.
Stosownie do art. 58 § 1 ustawy, sąd odrzuca skargę:
- 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;
- 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia;
- 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;
- 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;
- 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie;
- 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Skoro T. R. nie wyczerpał trybu wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, określonego w przywołanych wyżej przepisach art. 52 § 1 i 2 ustawy i nie wniósł zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w N., jego skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Nie zmienia tego argument podniesiony przez skarżącego, iż wniósł on skargę w trybie ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 tejże ustawy, ustawa ta reguluje zasady i tryb wnoszenia oraz rozpoznawania skargi strony, której prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone na skutek działania lub bezczynności sądu. Regulacja art. 1 ust. 1 jednoznacznie wskazuje zatem, iż ustawa odnosi się do działania lub bezczynności sądu, i nie ma zastosowania w przypadku bezczynności organu administracji publicznej.
Mając powyższe na uwadze, uznano skargę T. R. za niedopuszczalną i na podstawie przywołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 6 ustawy, orzeczono jak w sentencji.