Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej 12 maja 2010 r. przez A Spółka Akcyjna z siedzibą w O. była bezczynność Wójta Gminy Dobrzeń Wielki polegająca na nieudzieleniu informacji publicznej na wniosek skarżącego zawarty w piśmie z 30 marca 2010 r. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej oparto na przepisie art. 2 ust. 1, art. 4 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.).
W uzasadnieniu żądania skargi Spółka podniosła, że w dniu 17 marca 2010 r. pracownik reprezentującej ją Kancelarii Prawniczej [...] ujawnił w aktach Urzędu Gminy Dobrzeń Wielki opinię prawną sporządzoną 2 marca 2010 r. przez radcę prawnego Z. S. Ponieważ przed organem administracji toczyło się wówczas postępowanie z wniosku B o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci budowy ciepłociągu z terenu [...] w B. do miejskiej sieci ciepłowniczej w Opolu, skarżąca pismem z 30 marca 2010 r. wezwała do udzielenia informacji publicznej, w szczególności przez wyjaśnienie na czyje zlecenie, w jakich okolicznościach i w jakim charakterze została załączoną do akt postępowania administracyjnego wymieniona opinia prawna.
Wniosek o udostępnienie informacji publicznej złożono w organie 31 marca 2010 r.
W braku odpowiedzi Wójta Gminy Dobrzeń Wielki na powyższy wniosek pełnomocnik skarżącej sporządził 11 maja 2010 r. skargę sądowoadministracyjną na bezczynność organu, którą złożył w organie 12 maja 2010 r. W tym samym dniu Wójt Gminy Dobrzeń Wielki udzielił stronie odpowiedzi na jej pismo z 30 marca 2010 r.
Odpowiadając na żądanie udostępnienia informacji publicznej organ wskazał, że opinia radcy prawnego Z. S. dotycząca konieczności uzyskania decyzji środowiskowej w ramach postępowania o ustalenie lokalizacji ciepłociągu została przekazana do wiadomości organu przez B. Przekazanie to nastąpiło bez jakichkolwiek dodatkowych czynności w rodzaju pisma przewodniego, protokołu, czy wcześniejszych rozmów. Organ podniósł, że w postępowaniu lokalizacyjnym przedłożona opinia nie miała żadnego znaczenia, gdyż już miesiąc wcześniej pismem z 1 lutego 2010 r. Wójt Gminy Dobrzeń Wielki wezwał B do uzupełnienia wniosku o tzw. decyzję środowiskową, a to stosownie do wymagań art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Końcowo Wójt zaznaczył, że informację na temat zleceniodawcy spornej opinii prawnej i celu w jakim została sporządzona może udzielić tylko B. Pismo Wójta Gminy Dobrzeń Wielki z 12 maja 2010 r. przesłano skarżącej w dniu 13 maja 2010 r.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Dobrzeń Wielki wniósł o jej oddalenie jako bezprzedmiotowej i odwołał się do treści pisma z 12 maja 2010 r. Organ zwrócił ponadto uwagę, że wniosek skarżącej z 30 marca 2010 r. jest tylko jednym z wielu wystąpień stron postępowania w trwającym od 7 listopada 2003 r. postępowaniu administracyjnym w sprawie lokalizacji ciepłociągu. Postępowanie jest skomplikowane, wielowątkowe i w sprawie powinien mieć zastosowanie termin z art. 35 § 3 K.p.a., czyli termin 2 miesięcy, który organ zachował.
Pismem procesowym z 24 czerwca 2010 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę wnosząc jednocześnie o zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Uzasadniając żądanie zasądzenia kosztów podniesiono, że Wójt Gminy Dobrzeń Wielki udzielił odpowiedzi na wezwanie do udostępnienia informacji publicznej dopiero po wniesieniu skargi sądowoadministracyjnej, a zatem dał powód do wytoczenia przeciwko niemu tego środka prawnego i winien ponieść całość kosztów postępowania.
W piśmie procesowym z 14 lipca 2010 r. Wójt Gminy Dobrzeń Wielki nie oponował umorzeniu postępowania wobec cofnięcia skargi, lecz sprzeciwił się wnioskowi o zasądzenie kosztów. Podkreślił, że "nie leży w interesie społecznym finansowanie ze środków publicznych nieuzasadnionego, uporczywego nękania organów samorządowych i odwoławczych podejmowanego przez skarżącą w obronie własnego, monopolistycznego interesu".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Postępowanie sądowoadministracyjne podlegało umorzeniu.
Z reguły zamieszczonej w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, orzecznictwa unijnego oraz przepisów cytowanej ustawy z 6 września 2001 r., wywieść można szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Art. 1 ust.1 przywołanej ustawy definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych, precyzując jej zakres w art.
6. Uwzględniając te aspekty można stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których organ używa do zrealizowania przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego i nawet, gdy prawa autorskie należą do innego podmiotu (wówczas powstaje ewentualnie kwestia ograniczenia dostępu do żądanych informacji z uwagi na ochronę tajemnic ustawowo chronionych). Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio. Cytowana ustawa przyjęła zatem jako zasadę szeroki dostęp do informacji publicznej, stanowiąc w art. 2 ust.1, że przysługuje on każdemu, oczywiście do granic chronionych prawem określonych w art. 5, precyzując w art.3 ust. 1, art. 7 ust.1, art. 11 sposoby jego realizacji.
Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Postanowienia tego przepisu są wyrazem zasady dyspozycyjności. Strona skarżąca ma bowiem przyznane w postępowaniu sądowym uprawnienie do rozporządzania jego przedmiotem i związanymi z tym uprawnieniami procesowymi. Cofnięcie skargi może nastąpić do czasu wydania wyroku przez sąd. Sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, tylko wówczas gdy zachodzi jedna z dwóch przesłanek negatywnych sprzeciwiających się umorzeniu postępowania o jakich mowa w art. 60 zdanie trzecie P.p.s.a.
W okolicznościach sprawy cofnięcie skargi w sposób oczywisty nie może zmierzać do obejścia prawa, gdyż skarżąca spółka uzyskała żądaną informację publiczną i przez to jej wniosek został uwzględniony. Z drugiej strony przy zarzucie bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej nie jest możliwe, przez czynność cofnięcia skargi, spowodowanie utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością. W konsekwencji do rozstrzygnięcia pozostaje żądanie zarządzenia kosztów według norm przepisanych na rzecz skarżącej od organu.
Koszty sprawy sądowoadministracyjnej wykazane przez stronę to wpis 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł i koszty zastępstwa procesowego 240 zł (por. § 14 ust 2 pkt 1 litera "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) Dz.U.2002, Nr 163 poz. 1349).
Co do wpisu zastosowanie ma przepis art. 232 §1 P.p.s.a. Zgodnie z jego obecnym brzmieniem nadanym ustawą z 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (...), Dz.U.2010, Nr 36, poz. 196, Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego (por. art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Nie ulega zatem wątpliwości, że koszty sądowe w tej części zwróci stronie skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po prawomocności postanowienia. Co do kosztów pełnomocnika strony obejmujących jego honorarium i opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa to rozstrzygnięcie zależało od ustalenia, czy w momencie wniesienia skargi organ pozostawał w zwłoce co do terminów załatwienia sprawy o jakich mowa w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Odpowiedź musi być twierdząca skoro z jednej strony organ nie załatwił sprawy w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 ustawy), ani w tym terminie nie przesłał stronie powiadomienia o przyczynie opóźnienia oraz o terminie w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2).
Trzeba też zwrócić uwagę, że organ administracji publicznej nie kwestionował żądania co do zasady. Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno – technicznej. Wydanie decyzji administracyjnej ustawa przewiduje tylko w wypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej.
Mimo cofnięcia skargi pozostała zatem słuszna pretensja skarżącej spółki o zwrot poniesionych kosztów zastępstwa procesowego. Organ nie wykazał bowiem czynności o jakich mowa w art. 13 ust. 2 lub art. 15 ust. 2 ustawy, a niewątpliwie przekroczył termin 14 dni z art. 13 ust. 1 ustawy.
Nie może przy tym ekskulpować organu od obciążenia kosztami czas trwania postępowania administracyjnego w sprawie lokalizacji ciepłociągu, wielość podejmowanych w nim czynności, obciążenie urzędników obowiązkami ani podobne przyczyny. Dlatego przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uzasadniały zasądzenie od organu na rzecz skarżącej 257 zł zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przy jednoczesnym umorzeniu postępowania.