Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 marca 2012r. S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na bezczynność Rady Miejskiej w Strzelcach Opolskich, zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 8, art. 10, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), przez rażące naruszenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Wniósł jednocześnie o wznowienie postępowania w sprawie skargi na sołtysa wsi [...], w ciągu miesiąca od daty doręczenia akt organowi, ukaranie sołtysa za składanie fałszywych oświadczeń i poświadczenia nieprawdy oraz zasądzenia kosztów postępowania. W dalszej części skargi wskazał na nieprawidłowe, jego zdaniem, działania sołtysa wsi [...] w kwestii odśnieżania drogi gminnej, a także zakwestionował sposób rozstrzygnięcia sprawy przez organy Gminy, w tym Radę Miejską i Komisję Rewizyjną Rady, w sprawie jego zarzutów.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o uznanie jej za bezzasadną.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 2 kwietnia 2012r. Przewodniczącego Wydziału II, wezwano skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez: podpisanie skargi i określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego przez wskazanie, wydania jakiego aktu skarżący się domagał od Rady Miejskiej w Strzelcach Opolskich. Wezwanie powyższe doręczono skarżącemu w dniu 6 kwietnia 2012r., co potwierdza adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu przesyłki (por.: k-23 akt sądowych).
Do dnia wydania niniejszego postanowienia, w sprawie nie uzupełniono braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia.
Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna m.in. czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast każde pismo strony powinno zawierać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma, osnowę wniosku lub oświadczenia oraz podpis strony lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a także wymienienie załączników (art. 46 § 1 P.p.s.a.). Dodatkowo powinna zawierać: wskazanie zaskarżonego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, a także określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (art. 57 § 1 P.p.s.a.).
Zdaniem Sądu, dla skuteczności pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną konieczne jest późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem, bowiem tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Podpis wnoszącego pismo musi być własnoręczny, tj. stanowić znak ręczny określonej osoby pozwalający na jej identyfikację. Powyższe stanowisko znajduje swoje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por.: postanowienia z dnia 16 listopada 2011r., sygn. akt I OZ 831/11; z dnia 8 września 2011r., sygn. akt I OZ 657/11, z dnia 27 maja 2011r., sygn. akt I OZ 368/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: www.nsa.gov.pl). Wyjątek od zasady określonej w art. 46 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast z treści § 4 przywołanego artykułu, który stanowi, że za stronę, która nie może się podpisać, podpisuje pismo osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Z akt sprawy nie wynika jednakże, aby sytuacja o jakiej mowa w tym przepisie, miała miejsce w niniejszej sprawie.
Ponadto wskazać należy, iż skarżący w skardze nie oznaczył naruszenia prawa bądź interesu prawnego, wywołanego skarżoną bezczynnością. Przez określenie "naruszenia prawa" oraz "naruszenia interesu prawnego", o których mowa w przywołanym powyżej art. 57 § 1 P.p.s.a., należy rozumieć podanie przyczyny uzasadniającej wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Skarżący powinien zatem wskazać, na czym polega, jego zdaniem, naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie lub czynności. Z kolei Sąd, z własnej inicjatywy, nie może domyślać się czego domaga się skarżący, czy jaki konkretnie akt lub czynność jest przedmiotem skargi. Nie może także samodzielnie dokonywać wyboru w tej kwestii.
Niezachowanie wymogów formalnych skargi, skutkuje wezwaniem przez Sąd do ich uzupełnienia w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nieuzupełniono w terminie.
Pismo Sądu, wzywające do usunięcia braków formalnych skargi, a także zakreślające termin wraz ze wskazaniem skutków jego niedochowania, zostało przesłane na adres podany w skardze i pod tym adresem doręczone do rąk żony S. P. – B. P., w dniu 6 kwietnia 2012r. Ten tryb doręczenia odpowiada z kolei wymogom skutecznego doręczenia korespondencji sądowej, określonym w art. 72 P.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi. Skoro doręczenie było skuteczne, to termin do dokonania żądanych czynności, rozpoczął bieg w dniu 7 kwietnia 2012r. i upłynął w dniu 13 kwietnia 2012r.
Pomimo upływu wskazanego terminu, S. P. nie usunął braków formalnych skargi, stąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.