Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 lutego 2013 r. B. P., S. P. i K. P., złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu w przedmiocie rozpoznania odwołania w sprawie doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem. Pod skargą znajdował się jeden nieczytelny podpis.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 28 marca 2013 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi przez skarżących, którzy nie podpisali skargi i wskazanie, kto złożył podpis na skardze, która już do sądu wpłynęła, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącym na adres podany w skardze w dniu 2 kwietnia 2013 r., do rąk jednego ze skarżących, dorosłego domownika pozostałych skarżących - S. P. - co wynika ze zwrotnych pocztowych potwierdzeń odbioru przesyłki w aktach sprawy (k. 11 do 13).
Brakujące podpisy na skardze nie zostały złożone, nie zostało też wyjaśnione, od którego skarżącego pochodzi podpis znajdujący się pod skargą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Na wstępie należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6).
Przepis art. 57 § 1 P.p.s.a. określa wymogi formalne przewidziane dla skargi. Stanowi on, iż skarga powinna spełniać ogólne warunki przewidziane dla pism w postępowaniu sądowym określone w art. 46 P.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., jednym z elementów składowych pisma jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Skoro skarga wniesiona w niniejszej sprawie, nie spełniała wymogów formalnych określonych w art. 46 w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a., należało wezwać skarżących do ich uzupełnienia.
Niezachowanie wymogów formalnych może skutkować wezwaniem przez Sąd do uzupełnienia braków w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie.
W rozpoznawanej sprawie Sąd wezwał skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi, przez jej podpisanie przez tych z nich, którzy nie podpisali skargi oraz wskazanie, kto złożył podpis na skardze, która już do sądu wpłynęła. Odnośnie umieszczonego pod skargą nieczytelnego podpisu, przychodzi w tym miejscu wyjaśnić, że podpisem strony jest podpis w rozumieniu art. 78 Kodeksu cywilnego. Nie musi to być podpis czytelny. W uchwale z dnia 28 kwietnia 1973 r., III CZP 78/72, OSNC 1973, nr 12, poz. 207, Sąd Najwyższy uznał (na użytek przepisów prawa spadkowego), że podpisem jest znak ręczny określonej osoby pozwalający na jej identyfikację. Nie musi obejmować nazwiska, gdyż w praktyce obrotu stosowany jest najczęściej pewien skrót (podpis nieczytelny), będący "godłem" podpisu. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt I OZ 368/11, dostępne w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 795331, stwierdzając: "Podpisem jest znak ręczny określonej osoby noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu." Jak zatem wskazano podpis musi umożliwiać identyfikację osoby, od której pochodzi, co w sprawie nie miało miejsca. Dlatego też wezwano skarżących do uzupełnienia braku również w tym zakresie.
Pisma Sądu, zakreślające termin wraz ze wskazaniem skutków jego niedochowania, zostały przesłane każdemu ze skarżących, na adres podany w skardze i tam doręczone im w dniu 2 kwietnia 2013 r., co zostało potwierdzone przez S. P., będącego dorosłym domownikiem dla B. P. i K. P.. Doręczenie było zatem skuteczne, stosownie do art. 72 § 1 3 P.p.s.a., zezwalającego na doręczenie zastępcze, to jest np. do rąk dorosłego domownika adresata, jeżeli adresata nie zastanie się w domu. Z tego względu, zakreślony przez Sąd, 7 – dniowy termin upływał skarżącym w dniu 9 kwietnia 2013 r.
Skoro we wskazanym przez Sąd terminie nie doszło, ani do uzupełnienia braków formalnych skargi, stąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 - orzeczono, jak w sentencji.