Uzasadnienie
G. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnie polegającą na nie prowadzeniu postępowania administracyjnego przez organ I instancji, w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie obniżenia dodatku służbowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) w związku z art. 37 § 1 K.p.a.
Na skutek zarządzenia z dnia 24 marca 2015 r., wezwano skarżącego do wykazania, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność organu, złożył w trybie art. 37 § 1 K.p.a., zażalenie do organu wyższego stopnia.
Wezwanie powyższe zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 kwietnia 2015 r., a ten korespondencją mailową wskazał na pisma z dnia 16 maja 2014 r. i z dnia 13 czerwca 2014 r., które w jego ocenie, stanowiły zażalenia wniesione na bezczynność organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skarga G. W. jest niedopuszczalna.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia, do których należy zażalenie złożone w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), do organu wyższego stopnia.
W stosunku do Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnie takim organem wyższego stopnia jest Komendant Wojewódzki Policji w Opolu, co wynika z art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 z późn. zm.).
Jak wynika z akt sprawy skarżący nie wyczerpał istniejącego trybu zaskarżenia przed organami administracji publicznej. Pomimo stosownego wezwania Sądu, skarżący nie wykazał, aby przed wniesieniem skargi, wystosował do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu zażalenia na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Opolu, w przedmiocie uchylenia rozkazu personalnego. Również z akt sprawy nie wynika, aby skarżący złożył takie zażalenie. W szczególności nie można uznać, aby pisma skarżącego z dnia 16 maja 2014 r. oraz z dnia 13 czerwca 2014 r., które przedstawił na wezwanie Sądu, stanowiły zażalenie na bezczynność organu. Pisma te, jak z samej ich treści wynika, zostały złożone w trybie art. 63 Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie art. 37 tej ustawy oraz dotyczą żądania przywrócenia do służby, nie zaś dodatku służbowego.
W tych okolicznościach skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., co Sąd orzekł jak w sentencji.