Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez J. M. (zwanego dalej wnioskodawcą lub skarżącym) jest bezczynność Burmistrza Strzelec Opolskich (zwanego dalej również organem lub Burmistrzem) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym:
Wnioskiem z dnia 20 lipca 2022 r. (doręczonym organowi w tym samym dniu) skarżący wniósł o przesłanie przez ePUAP elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu na ul. Jana Rychla - 105407O.
Pismem z dnia 2 sierpnia 2022 r. (data wysyłki za pośrednictwem ePUAP) organ zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie powyższego wniosku poprzez podanie szczegółowej lokalizacji odcinka ul. Jana Rychla, gdyż droga ta posiada kilku zarządców oraz o wskazanie rodzaju projektu: istniejąca/docelowa po planowanej przebudowie drogi.
W piśmie z dnia 4 sierpnia 2022 r. skarżący stwierdził, że otrzymane od organu wezwanie nie stanowi odpowiedzi na jego wniosek, który był precyzyjny i wskazywał konkretną ulicę z przypisanym jej numerem drogi gminnej. Jednocześnie podniósł, że organ nie ma podstaw do żądania od niego zawężenia zakresu informacji. Podkreślił, że wniosek dotyczy informacji istniejącej, a więc w sytuacji, gdy organ posiada dwie wersje projektu, to obie powinny być udostępnione zgodnie z żądaniem wniosku. Końcowo skarżący podniósł, że termin udostępnienia informacji upłynął 3 sierpnia 2022 r. i od tego dnia organ pozostaje w bezczynności, dlatego wnosi o niezwłoczne przesłanie wnioskowanego projektu.
Kolejnym pismem - z dnia 4 września 2022 r. - skarżący wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Strzelec Opolskich w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i zarzucił organowi naruszenie następujących przepisów:
- - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej - poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,
- - art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - dopisek Sądu), dalej w skrócie u.d.i.p., w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek - poprzez błędne zastosowanie polegające na braku zrealizowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 20 lipca 2022 r. oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W motywach skargi skarżący wyjaśnił, że do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił ani nie przesłał żądanej informacji. Podniósł, że termin jej udostępnienia minął 3 sierpnia 2022 r. Dowodził również, że Burmistrz jest organem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, jako podmiot wykonujący zadania w zakresie zarządu drogami gminnymi oraz drogimi położonymi na działkach należących do miasta Strzelce Opolskie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ponieważ w dniu 2 września 2022 r. udostępnił skarżącemu w całości wnioskowane dane. W tym zakresie wyjaśnił, że za pośrednictwem ePUAP przesłał skarżącemu 2 wersje projektu (istniejącą i docelową) organizacji ruchu dla odcinka, którego Gmina Strzelce Opolskie jest zarządcą.
W piśmie z dnia 22 września 2022 r. skarżący podtrzymał skargę i nie zgodził się ze stanowiskiem organu zawartym w odpowiedzi na skargę. Stwierdził, że ani 2 września 2022 r., jak również do dnia sporządzenia niniejszego pisma, na jego skrzynkę ePUAP nie wypłynęła żadna korespondencja od Burmistrza, poza pismem z dnia 2 sierpnia 2022 r. Zarzucił też, że organ nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego doręczenie i odebranie wiadomości z dnia 2 września 2022 r., w szczególności pliku UPD.
Postanowieniem z dnia 25 października 2022 r., sygn. akt II SAB/Op 67/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 [aktualnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 259, z późn.]), zwanej dalej P.p.s.a., odrzucił skargę skarżącego (pkt 1) i zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi (pkt 2). Sąd uznał, że w dniu złożenia skargi, tj. w dniu 4 września 2022 r. nie istniał stan bezczynności organu, ponieważ Burmistrz udostępnił skarżącemu wnioskowaną informację w dniu 2 września 2022 r.
Na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącego od powyższego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. akt III OSK 118/23, uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA w Opolu (pkt 1) i oddalił wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2). W uzasadnieniu orzeczenia NSA stwierdził, że w przedmiotowej sprawie doręczenie wnioskowanych przez skarżącego dokumentów nie zostało potwierdzone wygenerowanym przez system poświadczeniem doręczenia lub też takie potwierdzenie nie zostało dołączone do akt sprawy. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem wyłącznie pismo przewodnie z dnia 2 września 2022 r., które wskazuje, że żądane przez skarżącego dokumenty znajdują się w załączeniu do tego pisma i że dokument ten został podpisany podpisem elektronicznym. Nie ma natomiast żadnego potwierdzenia, że dokument ten został faktycznie do skarżącego - drogą elektroniczną - wysłany, ani też że skarżący ten dokument odebrał.
Zdaniem NSA ma to w sprawie o tyle istotne znaczenie, że skarżący podkreślał zarówno w skardze na bezczynność jak i w zażaleniu, że żądanych dokumentów od organu nie otrzymał. W tej sytuacji ocenianie postanowienie NSA uznał za co najmniej przedwczesne. Ponadto Sąd drugiej instancji oddalił wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie.
Na wezwanie WSA w Opolu organ w piśmie dnia 24 kwietnia 2023 r. wyjaśnił, że po pogłębionej analizie przedmiotowej sprawy stwierdza brak otrzymania potwierdzenia odbioru pisma przez skrytkę odbiorcy. Podał, że wskutek przeprowadzonych czynności (m.in. na podstawie informacji otrzymanej od firmy dostarczającej oprogramowanie do elektronicznego obiegu dokumentu) ustalono, iż w przedmiotowej sprawie doszło do błędu ludzkiego polegającego na złożeniu nieprawidłowego podpisu pod wysyłanym dokumentem, to zaś doprowadziło w ostateczności do odrzucenia odpowiedzi przez skrytkę odbiorcy (pomimo jednoczesnej jednoznacznej informacji w systemie, że przesyłka została wysłana). Jednocześnie organ podniósł, że w dniu 24 kwietnia 2023 r. ponownie przesłał skarżącemu wnioskowaną informację, na dowód czego przedłożył stosowne potwierdzenie.
W piśmie z dnia 29 kwietnia 2023 r. skarżący potwierdził otrzymanie w dniu 24 kwietnia 2023 r. pełnej i prawidłowej odpowiedzi na wniosek z dnia 20 lipca 2022 r., z zastrzeżeniem opóźnienia w jego realizacji. W związku z powyższym zmodyfikował żądanie zawarte w pkt 1 petitum skargi, domagając się stwierdzenia bezczynności na dzień przekazania skargi. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a tym również opłaty kancelaryjnej, wpisu od kasacji oraz kosztów zastępstwa procesowego.
Natomiast w piśmie z dnia 23 maja 2023 r. - na wezwanie Sądu - skarżący wyjaśnił, że nadal jest reprezentowany przez radcę prawnego I. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu - po ponownym rozpoznaniu sprawy - zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, z późn. zm.), dalej zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie zaś z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Wskazać również należy, że w niniejszej sprawie, z uwagi na uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny wydanego poprzednio postanowienia tut. Sądu o odrzuceniu skargi oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, kontrola w niniejszej sprawie przeprowadzona została z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 190 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Użyte w zacytowanym przepisie pojęcie "wykładnia prawa" należy rozumieć wąsko, jako wyjaśnienie znaczenia prawa. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe. Obowiązek podporządkowania się przez sąd pierwszej instancji ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego może być wyłączony jedynie w wyjątkowych sytuacjach - które w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca - a mianowicie tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego.
Z tych też względów, w ramach ponownego rozpoznania sprawy wojewódzki sąd administracyjny, będąc związany wykładnią przepisów przedstawioną w wyroku NSA, nie może dokonywać własnej ich interpretacji, a podjęte rozstrzygnięcie uwzględnić musi zaprezentowaną przez NSA ocenę prawną (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1244/11, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W pierwszej kolejności przypomnienia wymaga, że przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowiła bezczynność Burmistrza Strzelec Opolskich w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 20 lipca 2022 r., złożonego w trybie cyt. wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nadal zwanej w skrócie: u.d.i.p.
Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi dotyczącej bezczynności organu, odnotować trzeba, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Stąd skarga wniesiona w niniejszej sprawie była dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu.
Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a. rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
Wskazać należy, że w przypadku skargi na bezczynność co do udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.
Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości i jest to okoliczność niekwestionowana w niniejszej sprawie, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Burmistrz Strzelec Opolskich jest podmiotem zobowiązanym do podejmowania działań w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępniania informacji publicznej nałożony bowiem został wprost na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym - po myśli pkt 1 - na organy władzy publicznej.
Nie jest również sporne w niniejszej sprawie, że objęta wnioskiem informacja stanowi informację publiczną. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Udostępnieniu podlega więc informacja o podmiotach zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, w tym o zasadach ich funkcjonowania oraz o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych(art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera jednak tylko przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Na podstawie wskazanych przepisów przyjąć trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego przez kogo zostały wytworzone.
W świetle powyższego Sąd uznał, że żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 20 lipca 2022 r. dane mieściły się w kategorii informacji publicznej. Wnioskowane informacje dotyczące projektu organizacji ruchu odnoszą się bowiem bezpośrednio do zadań zarządcy drogi, którym w odniesieniu do dróg gminnych jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta, stosownie do art. 7 ust. 1 i art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w dacie złożenia wniosku: Dz. U. z 2021 r. poz. 1376, z późn. zm.; obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 645, późn. zm.). Jak stanowi zaś art. 20 pkt 4 i pkt 5 ustawy o drogach publicznych, do zarządcy drogi należy w szczególności: utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą, z wyjątkiem części pasa drogowego, o których mowa w art. 20f pkt 2, a także realizacja zadań w zakresie inżynierii ruchu.
W związku z powyższym należało uznać, że informacje wskazane we wniosku skarżącego, jako dotyczące informacji o trybie działania władz publicznych, były objęte obowiązkiem udostępnienia zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast przesądzenie, że informacja objęta skutecznie złożonym przez skarżącego wnioskiem stanowi informację publiczną oraz że Burmistrz jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek udostępnienia informacji publicznej, powoduje, iż w sprawie podmiot ten zobowiązany był do załatwienia opisanego wniosku w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p.
W związku z tym wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona we wskazanym terminie, to - wedle art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Podmiot zobowiązany może również odmówić udostępnienia tej informacji z uwagi na wystąpienie okoliczności określonych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1).
Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Odmowa taka następuje w formie decyzji administracyjnej. Dodać tylko można, że w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje albo żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy, to jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę.
Mając na uwadze przytoczone regulacje prawne, przyjąć trzeba, że o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15).
Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy i uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku NSA z dnia 28 lutego 2023 r., Sąd stwierdził na podstawie materiału dokumentacyjnego sprawy, że organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego w wymaganym terminie 14 dni, który rozpoczął bieg po wpłynięciu wniosku do organu - co miało miejsce w dniu 20 lipca 2022 r. i zakończył się dnia 3 sierpnia 2022 r. W konsekwencji więc Burmistrz dopuścił się bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Za wywiązanie się z obowiązku rozpoznania wniosku w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie można bowiem uznać odpowiedzi wysłanej do skarżącego w dniu 2 września 2022 r., skoro wiadomość ta nie dotarła do wnioskodawcy. W tym zakresie należy dostrzec, że na wezwanie Sądu organ w piśmie dnia 24 kwietnia 2023 r. wyjaśnił, iż nie posiada potwierdzenia odbioru pisma stanowiącego odpowiedź na wniosek przez skrytkę odbiorcy.
Podał również, że wskutek przeprowadzonych czynności (m.in. na podstawie informacji otrzymanej od firmy dostarczającej oprogramowanie do elektronicznego obiegu dokumentu) ustalił, iż w przedmiotowej sprawie doszło do błędu ludzkiego polegającego na złożeniu nieprawidłowego podpisu pod wysyłanym dokumentem, to zaś doprowadziło w ostateczności do odrzucenia odpowiedzi przez skrytkę odbiorcy. Tym samym przyjąć należało, że organ nie przesłał skutecznie żądanej przez skarżącego informacji na wskazany adres ePUAP. Natomiast, zdaniem Sądu, okoliczność wystąpienia w organie problemów związanych z prawidłową ekspedycją korespondencji przez pracownika za pośrednictwem ePUAP, pozostaje bez wpływu na ustalenie, że w sprawie mamy do czynienia z obiektywnym stanem bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, polegającym na nieudzieleniu odpowiedzi wnioskodawcy w terminie określonym w przepisach u.d.i.p.
Ponadto dostrzec trzeba, że bezczynność organu istniała także w dniu wniesienia skargi. Jak wynika z akt sprawy, organ dopiero pismem z dnia 24 kwietnia 2023 r. udzielił skarżącemu pełną odpowiedź na wniosek i doręczył ją prawidłowo na adres ePUAP, co potwierdził sam wnioskodawca w piśmie z dnia 29 kwietnia 2023 r. Wnioskowana informacja została zatem udostępniona skarżącemu z przekroczeniem terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a takie ustalenie stanowi podstawę do stwierdzania, że organ dopuścił się bezczynności.
Wyjaśnić należy również, że celem skargi na bezczynność w przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania wynikającego z przepisów u.d.i.p. W związku z udzieleniem skarżącemu w dniu 24 kwietnia 2023 r. żądanej informacji, tj. przed wydaniem przez Sądu wyroku w sprawie, doszło do ustania stanu bezczynności, który istniał w dniu wniesienia skargi. Tym samym bezprzedmiotowe stało się orzekanie przez Sąd o zobowiązaniu organu do załatwienia wniosku skarżącego, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W konsekwencji Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w tym zakresie, orzekając o powyższym w punkcie 1 wyroku.
Skoro zaś, jak wykazano wcześniej, na dzień złożenia skargi organ pozostawał w bezczynności, bo nie zareagował w terminie na wniosek skarżącego, to dopuścił się bezczynności w udostępnieniu żądanych informacji publicznych, o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Likwidacja stanu bezczynności w toku postępowania sądowego nie zwalniała Sądu z obowiązku dokonania oceny, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., czy zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając więc stopień naruszenia prawa w związku z ujawnioną bezczynnością, Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności czy lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Z akt sprawy wynika, że Burmistrz zareagował na wniosek skarżącego, pozostając jednak w wadliwym przekonaniu, że pismo z dnia 2 września 2022 r. dotarło do wnioskodawcy. Z tych przyczyn Sąd - na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. - orzekł jak w punkcie 3 wyroku.
Natomiast orzeczenie o kosztach, zawarte w pkt 4 wyroku, uzasadnia treść art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżących w kwocie 480 zł, ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, z późn. zm.), oraz zwrot równowartości opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów kasacyjnych, wskazać przyjdzie, że Sąd jest związany zawartym w wyroku o sygn. akt III OSK 118/23 stanowiskiem NSA, który oddalił wniosek w tym zakresie, gdyż przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie.