Uzasadnienie
Działający w imieniu skarżących J. F. i H. F., radca prawny N. K. wniósł pismem z dnia 9 stycznia 2007 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie opolskim. Pełnomocnik skarżących wniósł o:
- 1) wyznaczenie w/w organowi terminu do wszczęcia postępowania administracyjnego przeciwko właścicielom tartaku położonego w P., w celu wydania stosownych rozstrzygnięć merytorycznych, na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, mających na celu usunięcie istniejących naruszeń,
- 2) zasądzenie od w/w organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania skargowego według norm przepisanych.
Powyższe postępowanie administracyjne określone w pkt 1, mające zakończyć się - zdaniem pełnomocnika skarżących, wydaniem stosownych decyzji, powinno obejmować swym zakresem wyjaśnienie następujących kwestii: a) czy wszystkie budynki i budowle w tartaku, a w szczególności suszarnia oddana do użytku w 2000r., położone w tartaku zostały wybudowane zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane, tj. czy zachowano wszystkie wymogi i procedury związane z ich budową, remontem i uruchomieniem, a także czy stan techniczny budynków jest zgodny z art. 5 Prawa budowlanego oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; b) czy wszystkie obiekty i urządzenia tartaku są eksploatowane przez właścicieli zgodnie z art. 5 Prawa budowlanego i w/w rozporządzenia, a w szczególności czy spełniają wymagania odnośnie ochrony przed hałasem i drganiami.
Do skargi dołączono dowód uiszczenia, w dniu 5 stycznia 2007 r., wpisu od skargi w kwocie 100 zł.
W odpowiedzi na skargę z dnia 7 lutego 2007 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie opolskim wniósł o oddalenie skargi podnosząc, iż w sprawie, będącej przedmiotem skargi toczyło się przed tamt. organem w latach 2004-2006 pięć postępowań, a dotyczyły one zarówno obiektów nowowybudowanych (wiata), jak i kwestii związanych utrzymaniem obiektów budowlanych znajdujących się na terenie tartaku. Każde z wyżej wymienionych postępowań, zdaniem organu, toczyło się na wniosek zainteresowanych i w każdym z nich organ nie pozostawał w bezczynności. Na potwierdzenie powyższego stanowiska, organ dołączył do odpowiedzi na skargę akta spraw o numerach:[...], [...], [...], [...].
Pismem z dnia 22 stycznia 2007 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżących do usunięcia braków formalnych skargi przez: złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym oraz do wykazania, że złożył zażalenie na bezczynność organu do organu wyższego stopnia. Odpowiadając na wezwanie Sądu pełnomocnik przedłożył żądane pełnomocnictwo oraz w piśmie z dnia 1 lutego 2007 r. złożył dodatkowe wyjaśnienia. W ocenie pełnomocnika, w niniejszym przypadku, sprawa dotyczy naruszenia przez właścicieli tartaku przepisów ustawy Prawo budowlane, a zgodnie z tą ustawą w postępowaniu przed powiatowym inspektorem nadzoru budowlanego stronie skarżącej, w zakresie określonym we wniosku, nie przysługiwały żadne środki zaskarżenia, np. zażalenie. Z uwagi na powyższe, wyczerpana została dyspozycja art. 52 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem przed wniesieniem skargi strona skarżąca winna wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa, co też uczyniła.
Na potwierdzenie tego faktu, pełnomocnik załączył do akt sprawy kopię wezwania z dnia 12 grudnia 2006 r., skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie opolskim (vide: k-18-19 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem takim jest wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, w trybie art. 37 § 1 K.p.a.
W niniejszej sprawie skarżona jest bezczynność organu, jakim jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie opolskim. W myśl art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego, czyli w niniejszym przypadku – Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu. Do tego organu skarżący zobowiązani byli, w myśl wyżej przywołanych przepisów, wnieść zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie opolskim. Skoro nie dochowali przewidzianego ustawą trybu, ich skarga jako niedopuszczalna winna ulec odrzuceniu.
Wskazać także w tym miejscu należy, odnosząc się do argumentacji zaprezentowanej przez pełnomocnika skarżących w skardze oraz kolejnych pismach procesowych z dnia 1 lutego 2007 r. i z dnia 28 lutego 2007 r., iż w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 52 § 3 P.p.s.a., w myśl którego jeżeli nie są przewidziane środki zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to skargę na akty lub czynności, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., bądź bezczynności organu w tych sprawach, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Tryb ten bowiem ma zastosowanie tylko w sprawach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., to znaczy, gdy chodzi o inne niż wymienione w pkt 1-3 art. 3 P.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie dotyczy to natomiast skarg na decyzje administracyjne lub bezczynność w wydaniu takiej decyzji.
Przepis art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. nie ma zatem zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem jak wynika z treści samej skargi, przedmiotem jej żądania było wszczęcie postępowania administracyjnego, zmierzającego do wydania decyzji w trybie przewidzianym przepisami art. 66 ustawy Prawo budowlane, a co za tym idzie skarżący zakwestionowali brak działania (bezczynność) organu, polegający na niewydaniu stosownej decyzji. W tej sytuacji właściwy zatem jest tryb przewidziany w art. 37 K.p.a., zgodnie z którym przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego należy wyczerpać środki zaskarżenia, wnosząc zażalenie do organu wyższego stopnia.
Skoro skarżący wnieśli skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie wyczerpując przewidzianych ustawowo środków zaskarżenia, służących im w postępowaniu administracyjnym, tym samym ich skarga jest niedopuszczalna wobec treści art. 52 § 1 P.p.s.a. i podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Orzeczenie w części dotyczącej kosztów sądowych, uzasadnia natomiast przepis art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.