Uzasadnienie
Działający w imieniu K. P., adwokat J. M., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie rozpoznania odwołania w sprawie wydania wtórnika prawa jazdy. Zażądał stwierdzenia, że ww. organ dopuścił się przewlekłości postępowania oraz nakazania organowi niezwłocznego wydania merytorycznej decyzji w sprawie. Dodał, że organ dopuścił się naruszenia ustawowych terminów, co stanowi rażące naruszenie zasad demokratycznego państwa prawnego.
W odpowiedzi na skargę organ uznał, że skarga dotyczy sprawy zarejestrowanej w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Opolu pod nr [...], w związku z odwołaniem K. P. od decyzji Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia 6 lutego 2012 r., nr [...] o odmowie wydania wtórnika prawa jazdy. Według informacji organu, decyzja Kolegium w sprawie zapadła w dniu 27 lipca 2012 r. i została wysłana do skarżącego w dniu 15 stycznia 2013 r. Odnosząc się natomiast do skargi Kolegium wniosło o jej odrzucenie, z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, jakie przysługiwały skarżącemu przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem organu, skoro w stosunku do organu, jakim jest samorządowe kolegium odwoławcze, nie ma organu wyższego stopnia, to przed wniesieniem skargi należy wezwać samorządowe kolegium odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie, na zasadzie art. 52 § 3 P.p.s.a.
W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 7 lutego 2013 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, przez wykazanie, że przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, skarżący wyczerpał tryb zaskarżenia, o jakim mowa w art. 52 § 2 P.p.s.a., tj. wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 11 lutego 2013 r. oświadczył, że nie wzywał ww. organu do usunięcia naruszenia prawa, albowiem art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a. nie dotyczy kwestii, która jest przedmiotem niniejszego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej jako: "P.p.s.a.", skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania warunkiem jej dopuszczalności jest uprzednie złożenie przez stronę zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 14 grudnia 2011 r., II GSK 1649/11, LEX nr 1151663).
Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż jeżeli organem, którego dotyczy skarga na przewlekłość postępowania jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze (w niniejszej sprawie – z siedzibą w Opolu), skarga na przewlekłość postępowania ww. organu winna zostać poprzedzona złożeniem przez stronę skarżącą do tego organu, wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący K.P. nie skorzystał z wymienionego środka prawnego, a zatem nie dopełnił wskazanego w art. 52 § 2 P.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi. Skoro w sprawie nie doszło do skutecznego złożenia przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tym samym nie został wyczerpany tryb zaskarżenia, co powoduje niedopuszczalność skargi. Wobec powyższego poza kognicją Sądu pozostały kwestie związane z badaniem przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie.
Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, co Sąd orzekł jak w sentencji.