Uzasadnienie
Ł. B., działając przez swojego pełnomocnika adwokata D. N., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Głubczyckiego, zarzucając ww. organowi brak niezwłocznego załatwienia sprawy dotyczącej zatrzymania prawa jazdy i nie wydawanie dokumentu prawa jazdy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ podniósł, że skarżący stosownie do art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przed wniesieniem skargi nie wyczerpał środków zaskarżenia, o jakim mowa w art. 37 § 1 K.p.a., tj. nie złożył ponaglenia do organu wyższego za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie.
Wobec powyższego, Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu zarządzeniem z dnia 7 lutego 2018 r., wezwał pełnomocnika skarżącego do wykazania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, że przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania wyczerpał tryb z art. 37 § 1 K.p.a. i w tym celu o nadesłanie kopii ponaglenia wystosowanego w tym trybie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, przed wniesieniem skargi. Wezwano także pełnomocnika skarżącego do złożenia do sprawy oryginału pełnomocnictwa procesowego lub jego wierzytelnego odpisu, obejmującego upoważnienie do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu lub przed sądami administracyjnymi. Opisane wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w wyznaczonym terminie 7 dni, spowoduje odrzucenie skargi.
Wezwanie o podanej treści zostało przesłane na adres Kancelarii pełnomocnika skarżącego i pod tym adresem doręczone pracownikowi Kancelarii – K. D., w dniu 12 lutego 2018 r., o czy świadczy adnotacja na pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki (por. k-13 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Warunkami formalnymi skutecznego złożenia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu określonej w art. 3 § 2 i 3 i art. 5 P.p.s.a., wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 P.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia.
Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, zatem stwierdzenie braku którejś z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy.
Stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2). Środkiem zaskarżenia - który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 (bezczynność), bądź gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość) - jest ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu, to ponaglenie do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 1 i 3 K.p.a.).
Z treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. wynika zatem jednoznacznie, że wyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia musi poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego, aby skarga taka była dopuszczalna. Tymczasem w przedmiotowej sprawie uznać należy, że skarżący przed złożeniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Głubczyckiego nie złożył stosownego ponaglenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Potwierdzają to akta sprawy, w tym oświadczenie złożone przez organ w odpowiedzi na skargę. Ponadto, pełnomocnik skarżącego wezwany do usunięcia braku skargi przez wykazanie złożenia opisywanego ponaglenia, nie odniósł się w żaden sposób do treści wezwania, pomimo upływu siedmiodniowego terminu wyznaczonego przez Sąd do dokonania tejże czynności.
Rozpoznając dopuszczalność skargi pod względem warunków formalnych zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, natomiast w myśl art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Z kolei przepis art. 46 § 3 P.p.s.a. stanowi, iż do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
Z treści powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że pełnomocnik już przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej w imieniu swego mandanta, ma obowiązek dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, przy czym obowiązek określony w art. 46 § 3 P.p.s.a. należy odnosić do konieczności przedłożenia pełnomocnictwa do zastępowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Na etapie wstępnego badania pisma procesowego brak pełnomocnictwa jest kwalifikowany jako brak formalny przy przyjęciu założenia, że udzielono pełnomocnictwa, a do pisma nie dołączono dokumentu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (por. H. Knysiak-Molczyk, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 czerwca 2005 r., sygn. akt II OZ 519/05, OSP 2006, nr 5, poz. 63).
W konsekwencji, w takiej sytuacji znajduje zastosowanie art. 49 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony (w tym skarga) nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. Niezastosowanie się do wezwania sądowego w zakresie uzupełnienia braków formalnych skargi, skutkuje natomiast jej odrzuceniem. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, za który niewątpliwie należy uznać niezłożenie pełnomocnictwa.
Wskazać należy, że w niniejszym sprawie skarga wniesiona do Sądu dotknięta była brakiem formalnym w postaci braku pełnomocnictwa, w związku z czym wezwaniem z dnia 7 lutego 2018 r. zobowiązano pełnomocnika skarżącego do przedłożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.
Wezwanie Sądu dotyczące uzupełnienia braków formalnych w zakresie przedłożenia oryginału pełnomocnictwa oraz wykazania wyczerpania (przed wniesieniem skargi) trybu z art. 37 K.p.a. przez przedłożenie kopii ponaglenia, doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12 lutego 2018 r., do rąk upoważnionego pracownika Kancelarii, o czym świadczy adnotacja i podpis na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (por.: k-13 akt sądowych). Doręczenie to należy uznać za skuteczne, dokonane w trybie art. 72 § 2 P.p.s.a., według którego jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął zatem w dniu 19 lutego 2018 r.
Wobec braku odpowiedzi na wezwanie Sądu w wyznaczonym terminie 7 dni, przyjąć należy, że skarga Ł. B. została wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 P.p.s.a. i 46 § 3 P.p.s.a. Stanowi to z kolei podstawę do jej odrzucenia jako niedopuszczalnej, w myśl art. art. 58 § 1 pkt 3 i 6 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Sąd, orzekł o odrzuceniu skargi, jak w sentencji.