Uzasadnienie
W dniu 17 grudnia 2010r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, ustanowił skarżącej M. B. radcę prawnego z urzędu i zwolnił ją od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie przydziału lokalu. Na podstawie wydanego przez referendarza sądowego orzeczenia, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Opolu, na pełnomocnika skarżącej została wyznaczona radca prawny K. B., wykonująca zawód w Kancelarii Radcy Prawnego w [...], przy ulicy [...].
Postanowieniem z dnia 10 lutego 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, odrzucił na rozprawie skargę M. B. Z protokołu rozprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej – radca prawny K. B. uczestniczyła w posiedzeniu sądu i złożyła wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oświadczyła ponadto, że koszty te nie zostały opłacone przez skarżącą.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349).
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c cytowanego rozporządzenia wynagrodzenie minimalne radcy prawnego występującego przed sądem administracyjnym wynosi 240 złotych. Natomiast wraz z należnym podatkiem VAT wnoszącym 23% daje to kwotę 295,20 złotych.
W niniejszej sprawie ustanowiona z urzędu pełnomocnikiem M. B., radca prawny K. B. występowała w imieniu skarżącej na rozprawie przed tut. Sądem i wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W tym stanie rzeczy, wobec poprawnego wniosku, zawierającego stosownie do § 16 podanego wyżej rozporządzenia, oświadczenie o nieopłaceniu kosztów, należało orzec o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy przyznanego skarżącej z urzędu, co też referendarz orzekł jak w sentencji. Nie orzeczono natomiast o zwrocie niezbędnych wydatków, albowiem pełnomocnik nie wniósł o ich przyznanie.