Uzasadnienie
W piśmie z dnia 26 lipca 2006 r., nazwanym: "zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie", skierowanym na adres Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, radca prawny B. K., działająca w imieniu A w O., wniosła o wyznaczenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w O. terminu rozpatrzenia zażalenia złożonego w sprawie o numerze [...] oraz o wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie.
Następnie, w piśmie z dnia 4 września 2006 r. wyjaśniła, że w dniu 27 lipca 2006 r. wniosła w imieniu A w O., w trybie art. 37 Kpa w związku z § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowego trybu sprawowania nadzoru nad działalnością administracyjną samorządowych kolegiów odwoławczych, zażalenie na nieterminowość załatwienia sprawy o numerze [...]. Dodała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wydało już w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie, a zatem zażalenie stało się bezprzedmiotowe.
Powyższe pisma wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi sprawy zostały przekazane w dniu 4 października 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., które uznało, iż jedynie właściwym do załatwienia skargi na bezczynność jest sąd administracyjny.
Wobec wątpliwości co do rodzaju pisma skarżącego z dnia 26 lipca 2006 r., uznanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze za skargę do sądu administracyjnego, tut. Sąd - pismem z dnia 6 października 2006 r. - wezwał pełnomocnika A, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, do uzupełnienia braków formalnych pisma, poprzez sprecyzowanie, czy w/w pismo z dnia 26 lipca 2006 r., stanowiło skargę, a jeżeli tak, to czy pismo z dnia 4 września 2006 r., stanowiło cofnięcie skargi.
Pismem z dnia 18 października 2006 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o potraktowanie pisma z dnia 26 lipca 2006 r. jako skargi, a pisma z dnia 4 września 2006 r. jako cofnięcie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W rozpoznawanej sprawie czynność procesowa pełnomocnika skarżącego nie zmierza do obejścia prawa. Na obecnym etapie postępowania, związanego ze skargą na bezczynność organu a nie dotyczącego oceny prawidłowości aktu administracyjnego, nie można również rozważać, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności.
Tym samym, nie występują w sprawie przesłanki negatywne, wyłączające możliwość uznania czynności cofnięcia skargi za prawnie skuteczną.
W świetle powyższego, zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 przywołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiącym, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, należało umorzyć postępowanie, uznając je za bezprzedmiotowe.