Uzasadnienie
M. M. (zwany dalej "skarżącym"), wniósł pismem z dnia 29 lutego 2020 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w sprawie ustalenia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 2 kwietnia 2020 r., wezwano skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez wskazanie swojego numeru PESEL. Jednocześnie pouczono skarżącego, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - zwanej dalej "p.p.s.a.".
Wezwanie zawierało także zobowiązanie do wykazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed wniesieniem skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu skarżący wyczerpał tryb z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256) - zwanej dalej k.p.a. W tym celu wezwano skarżącego o nadesłanie kopii ponaglenia, wystosowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu przed złożeniem skargi, wraz z potwierdzeniem jego wniesienia.
Powyższe wezwanie zostało przesłane na adres skarżącego podany w skardze i pod tym adresem dwukrotnie awizowane w dniach: 8 czerwca 2020 r. i 16 czerwca 2020 r. Następnie zostało zwrócone do tut. Sądu z adnotacją: "Zwrot - nie podjęto w terminie." Powyższe obrazują adnotacje na kopercie przesyłki pocztowej (por.: k-20 akt sądowych).
Z akt sprawy wynika, że do dnia wydania niniejszego postanowienia, w żaden sposób nie odniesiono się do wezwania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6).
Badając dopuszczalność wniesionej w sprawie skargi Sąd zważył, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a warunki te określa art. 46 p.p.s.a. Na podstawie art. 46 § 2 pkt 1 lit b p.p.s.a., pismo strony (skarga), w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną.
Jednocześnie, zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej takim środkiem jest wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie lub do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z powyższego wynika, że niezbędnym warunkiem zaskarżenia bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania jest złożenie ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a.
Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby skarżący złożył ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a., co podniósł także organ w odpowiedzi na skargę. Ponadto skarżący nie wskazał swojego numeru PESEL. Z tych względów został wezwany do uzupełnienia braków skargi.
W okolicznościach niniejszej sprawy wezwanie dotyczące uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 czerwca 2020 r., w trybie art. 73 p.p.s.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2 art. 73 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3 art. 73 p.p.s.a). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4 art. 73 p.p.s.a.).
W przytoczonym art. 73 p.p.s.a. ustawodawca wprowadził zatem tzw. fikcję doręczenia, polegającą na uznaniu, że pismo uważa się za doręczone z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej, po uprzednim dokonaniu dwukrotnego zawiadomienia (pozostawienia tzw. awizo).
Sąd ustalił, że w niniejszej sprawie doręczenia wezwania dokonano na adres skarżącego podany w skardze, z zachowaniem wymogów wynikających z przywołanego powyżej przepisu art. 73 p.p.s.a., w tym po dwukrotnym awizowaniu przesyłki (8 czerwca 2020 r. i 16 czerwca 2020 r.). Zwrot przesyłki nastąpił w dniu 24 czerwca 2020 r., po uprzednim jej złożeniu w placówce pocztowej na okres czternastu dni. Wobec powyższego ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma liczony zgodnie z art. 73 § 3 p.p.s.a., wypadał w dniu 22 czerwca 2020 r. Termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął zatem w dniu 29 czerwca 2020 r.
Skoro nie zostały skutecznie uzupełnione braki formalne skargi, tj. nie wskazano numeru PESEL skarżącego i nie przedłożono ponaglenia do organu, to Sąd był zobligowany do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
O powyższy orzekł, jak w sentencji.