Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 listopada 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, odrzucił skargę U. L. na przewlekłość prowadzonego przez Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu postępowania administracyjnego.
W dniu 7 grudnia 2011r. referendarz sądowy ustanowił skarżącej radcę prawnego z urzędu. Na tej podstawie, Sąd zwrócił się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Opolu o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu, którym został radca prawny A. W. Pismem z dnia 10 stycznia 2012r. ustanowiony pełnomocnik skarżącej zwrócił się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, na zasadzie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Załączył do akt sprawy także opinię o bezzasadności wniesienia skargi kasacyjnej wraz z dowodem przekazania jej stronie.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 250 "P.p.s.a", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, a także stawki minimalne opłat za czynności radcowskie określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
W myśl § 16 powołanego rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Referendarz sądowy podziela ugruntowany w orzecznictwie pogląd, wyrażony przez Sąd Najwyższy i sądy administracyjne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1998 r., sygn. akt II CKN 687/98, opubl. OSNC z 1999 r. nr 3, poz. 63; wyrok NSA W-wa z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05, niepubl.), iż złożenie wskazanego oświadczenia, stanowi konieczną przesłankę warunkującą przyznanie pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu stosownego wynagrodzenia. Przedmiotowe oświadczenie stanowi bowiem podstawę do ustalenia, że opłaty za czynności radcowskie nie zostały zapłacone w całości lub w części. Pozwala tym samym określić zakres, w jakim wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy powinno zostać pokryte przez Skarb Państwa.
Faktu, iż opłaty za czynności radcowskie nie zostały zapłacone w całości lub w części nie można wywodzić z treści żądania zawartego we wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Jego treść nie zastępuje bowiem treści oświadczenia, o którym mowa w § 16 rozporządzenia, i nie może być też z treścią tego oświadczenia utożsamiana. Wskazać jednocześnie należy, iż brak przedmiotowego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 P.p.s.a. (por. NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05 Lex nr 242945).
W rozpoznawanej sprawie wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącej – radca prawny A. W., złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w piśmie procesowym z dnia 10 stycznia 2012r. W dokumencie tym jednakże, ani w innych dokumentach znajdujących się w aktach sprawy sądowej, nie zostało sformułowane oświadczenie, o którym mowa w § 16 rozporządzenia. Wobec tego, brak jest podstaw do przyznania pełnomocnikowi - radcy prawnemu A. W., kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, skarżącej U. L. W tej sytuacji, działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.