Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez A. B., pismem z dnia 21 września 2012 r. była bezczynność Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu w sprawie rozpoznania odwołania strony od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z 5 lipca 2012 r. nakładającej na T. P., inwestora robót budowlanych, obowiązku sporządzenia w terminie do 30 sierpnia 2012 r. projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wprowadzone w trakcie inwestycji, a polegające na przebudowe budynku przy ulicy [...] w [...] w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, wydanym przez Prezydenta Miasta [...] decyzją z 11 maja 2011 r., nr [...].
Skarżący zarzucił w uzasadnieniu, że odwołanie od decyzji z 5 lipca 2012 r. przesłał do organu 20 lipca 2012 r. i do daty sporządzenia skargi nie uzyskał rozstrzygnięcia, mimo, że 10 sierpnia 2012 r. wniósł zażalenie na nie załatwienie sprawy w terminie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zaznaczając, że po wniesieniu odwołania, na podstawie art. 36 § 1 K.p.a. zawiadomił strony,pismem z 8 sierpnia 2012 r., o przyczynie zwłoki w rozpoznaniu sprawy, wyznaczając jednocześnie nowy termin rozpoznania odwołania do dnia 1 października 2012 r. Organ podkreślił też, że zażalenie strony nie zostało uwzględnione przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem z 13 września 2012 r. odmówił uznania stanu bezczynności po stronie organu odwoławczego.
Niezależnie od tego organ odwoławczy zaznaczył, że decyzją z 28 września 2012 r., nr [...] załatwiono odwołanie strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć.
Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej zwanej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanym prawem decyzji, postanowień i innych aktów lub czynności.
Zgodnie z art. 149 § 1 i 2 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
Dalej należy zważyć, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności nakazanej prawem. Zaskarżenie bezczynności organu pierwszej instancji i organu odwoławczego możliwe jest tylko w takim zakresie w jakim możliwe jest zaskarżenie decyzji (por. art. 3 § 2 pkt 1 i 8 P.p.s.a.). W konsekwencji tych uwag, rozpatrując skargę na bezczynność organu Sąd bada, czy skargę wniesiono w sprawie, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 P.p.s.a., czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w K.p.a. oraz, czy przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego strona wyczerpała tryb o jakim mowa w art. 37 § 1 K.p.a.
W rozpatrywanej sprawie skarżący wyczerpał przesłankę wniesienia skargi na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 i 8 P.p.s.a. oraz tryb wniesienia zażalenia z art. 37 § 1 K.p.a., choć w dacie jego wpływu do GINB w Warszawie (13 sierpnia 2012 r.), organ odwoławczy OWINB w Opolu nie pozostawał w zwłoce w załatwieniu odwołania, które wpłynęło do PINB w Opolu 23 lipca 2012 r., a 30 lipca 2012 r. do OWINB w Opolu.
W dalszym toku postępowania administracyjnego organ odwoławczy, przed upływem terminu 1 miesiąca o jakim mowa w art. 35 § 3 K.p.a., zawiadomił stronę na podstawie art. 36 § 1 K.p.a. o przyczynach zwłoki w załatwieniu sprawy pismem z 8 sierpnia 2012 r. i wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do 1 października 2012 r.
Oceniając zasadność skargi trzeba zauważyć następujące okoliczności faktyczne sprawy. Po pierwsze organ II Instancji w dacie wniesienia zażalenia nie pozostawał w zwłoce.
Po drugie stosując przepis art. 36 § 1 K.p.a. zawiadomił o przyczynie niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie i wyznaczył, nieodległy termin załatwienia sprawy. Przyczyna uchybienia terminu została jednoznacznie określona. Urzędnik, w którego referacie znajdowała się sprawa był nieobecny od 1 do 31 sierpnia 2012 r. z powodu urlopu wypoczynkowego. Nie było możliwości wyznaczenia innego urzędnika z uwagi na liczbę innych spraw wpływających do inspektoratu w stosunku do obsady kadrowej.
Po trzecie wyznaczony nowy termin załatwienia sprawy został dochowany, ponieważ 28 września 2012 r. organ odwoławczy wydał decyzję nr [...].
Dlatego w dacie rozstrzygania przez Sąd sprawy nie ma podstaw do stwierdzenia bezczynności organu II instancji w załatwieniu odwołania.
Jeżeli tak, to Sąd nie ma podstaw do orzekania o tym, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zd. 2 P.p.s.a.), a tymbardziej o wymierzenia grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a.
Reasumując należy podnieść, że rażącym naruszeniem prawa byłby stan, w którym bez żadnej wątpliwości należało stwierdzić, że naruszono prawo, tu procesowe, w sposób oczywisty. W postępowaniu organu nadzoru budowlanego II instancji poddanemu kontroli wskutek skargi A. B., takiego stanu rzeczy stwierdzić nie sposób.
Dlatego z mocy art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. postępowanie sądowe należało jako bezprzedmiotowe umorzyć.
Orzeczenie o kosztach sądowych uzasadnia przepis art. 201 P.p.s.a. odpowiednio stosowany.