Uzasadnienie
S. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na bezczynność Koła Łowieckiego nr 4 "Szarak" w Tułowicach w zakresie nieudzielania informacji publicznej.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 18 stycznia 2016 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Wezwanie zawierało pouczenie, że żądanej w nim czynności należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało przesłane na adres podany w skardze i pod tym adresem doręczone w dniu 26 stycznia 2016 r. do rąk dorosłego domownika H. P., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, znajdującej się w aktach sądowych (k-9 akt sądowych).
Pismem z dnia 24 stycznia 2016 r., nadanym na poczcie w dniu 30 stycznia 2016 r., skarżący oświadczył, że cofa wniesioną skargę, gdyż organ po nałożeniu grzywny za nieprzekazanie skargi do Sądu dokonał jej doręczenia, a nadto rozpatrzył złożony wniosek o udzielenie informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Skarżący może w każdym czasie cofnąć skargę, a sąd związany jest oświadczeniem o jej cofnięciu (art. 60 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Mając na uwadze powyższy przepis oraz dokonując zgodnie z jego dyspozycją oceny oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi, uznać należało, iż oświadczenie skarżącego wiązało Sąd, bowiem z treści tego oświadczenia nie wynikało, aby złożone zostało ono w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności lub utrzymaniem w mocy aktu wydanego z naruszeniem prawa.
Skarżący może cofnąć skargę w każdym czasie, bowiem to on rozporządza skargą i stąd też wobec stwierdzenia braku przesłanek uniemożliwiających Sądowi uznanie za niedopuszczalne cofnięcie przedmiotowej skargi, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Wyjaśnienia wymaga nadto, że skarżący dokonał cofnięcia skargi w okresie biegu terminu do uiszczenia wpisu (termin upływał z dniem 2 lutego 2016 r.) i stąd też nie zachodziły przesłanki od odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art.161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.