Uzasadnienie
Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w [...] wniosła skargę na bezczynność Wojewody Opolskiego polegającą na nierozstrzygnięciu jej odwołania wniesionego od decyzji z dnia 2 października 2008 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A Sp. z o.o. w [...] pozwolenia na budowę węzła cieplnego wraz z wewnętrzną instalacją zasilającą i elektryczną w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w [...] przy ul. [...], na działce oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków numerem [...].
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że organ nie rozpatrywał odwołania od decyzji Starosty Brzeskiego z 2 października 2008 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę. Wyjaśnił, że w sprawie skarżonej decyzji wystąpił do niego W. B., jako zarządca Wspólnoty Mieszkaniowej wnosząc o jej uchylenie. Organ wskazał ponadto, że w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę Starosta Brzeski przekazał też wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej, reprezentowanej przez Zarząd w osobach U. B. i J. L., o stwierdzenie nieważności decyzji. Wnoszące domagały się stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z urzędu, a nie na ich wniosek.
W związku z tym organ pismem z 24 października 2011 r., znak [...], poinformował wnoszące o braku podstaw do żądania wszczęcia postępowania z urzędu. Organ pouczył też o możliwej weryfikacji na wniosek skarżących decyzji o pozwoleniu na budowę w drodze wznowienia postępowania, co dotychczas nie nastąpiło.
Niezależnie od tego Wojewoda Opolski podniósł, że zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 36 K.p.a., stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Skarżąca natomiast przed złożeniem skargi nie wniosła zażalenie na bezczynność organu, w trybie art. 37 K.p.a. do organu wyższego stopnia.
Skarżącą Wspólnotę wezwano wykonując zarządzenie Przewodniczącego z dnia 21 grudnia 2012 r., do usunięcia braków formalnych skargi przez wykazanie, że przed wniesieniem skargi do Sądu złożyła w trybie art. 37 K.p.a. zażalenie na bezczynność Wojewody Opolskiego do organu wyższego stopnia.
Wspólnota pismem z 17 stycznia 2013 r., odpowiedziała na wezwanie, wskazując, że przed wniesieniem skargi "nie złożyła w trybie art. 37 K.p.a. zażalenia na bezczynność Wojewody Opolskiego do organu wyższego stopnia, ponieważ złożenie takiego zażalenia byłoby bezprzedmiotowe z uwagi na dwuinstancyjność postępowania".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje
Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej można wnieść do sądu administracyjnego w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Jednakże warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie służących stronie w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia (art. 52 § 1 P.p.s.a.), do których należy zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie stosownie do art. 37 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), – zwanej dalej K.p.a. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne w odniesieniu do skargi na bezczynność polegającej na niewydaniu w terminie decyzji musi być poprzedzone postępowaniem przewidzianym art. 37 K.p.a.
Przepis art. 37 § 1 K.p.a. stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a § 2 tego przepisu stanowi, że organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjecie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Organem wyższego stopnia nad Wojewodą Opolskim w sprawach administracji architektoniczno-budowlanej (w tym pozwolenia na budowę, na wykonanie robót budowlanych) jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 88 ust. 1 i 2 w związku z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010. Nr 243 poz. 1623 ze zm.), do którego przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Wojewody Opolskiego skarżąca powinna była wnieść zażalenie, w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Wspólnota, jak wynika z akt sądowych i administracyjnych, oraz z wyjaśnień jej samej, nie złożyła takiego zażalenia, zatem nie wyczerpała trybu przewidzianego powyższymi przepisami postępowania. Dlatego Sąd zobowiązany był na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., odrzucić skargę, jako niedopuszczalną.
Zwrot kosztów sądowych poniesionych w sprawie przez Wspólnotę w postaci uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Na marginesie należy zauważyć, że wymogu formalnego wniesienia zażalenia z art. 37 § 1 K.p.a. nie wyczerpało wniesienie przez Wspólnotę pisma z 5 czerwca 2012 r., gdyż tamto pismo będące niewątpliwie zażaleniem na bezczynność organu odwoławczego w sprawie odwołania od decyzji Starosty Brzeskiego z 16 maja 2011 r. w przedmiocie udostępnienia nieruchomości dotyczyło innego postępowania administracyjnego. Nawet jeśli w uzasadnieniu zażalenia z 5 czerwca 2012 r. strona opisując przebieg jej spraw przed organami wymieniła datę i przedmiot decyzji w sprawie o pozwolenie na wykonanie robót budowlanych, to nie oznacza, że zadośćuczyniła obowiązkowi z art. 37 § 1 K.p.a. w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a. Wyczerpanie środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a musi być jednoznaczne i uprzednie w stosunku do daty wniesienia skargi. Nie można go dokonać niejako "przy okazji" prowadzenia innej sprawy administracyjnej, czy sądowoadministracyjnej.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w postanowieniu.