Uzasadnienie
M. P. (zwany dalej także: "skarżącym") pismem z dnia 2 czerwca 2021 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w [...] w przedmiocie wydania kopii dokumentów dotyczących skarżącego, m.in. skarg złożonych przez niego w okresie odbywania kary pozbawienia wolności oraz opinii sporządzonych na temat skarżącego. Skarga ta została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SAB/Op 43/21.
W skardze M. P. wniósł o przyznanie prawa pomocy, a wniosek ten został zarejestrowany pod sygn. akt II SPP/Op 52/21.
Na skutek zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 28 czerwca 2021 r., wezwano skarżącego w sprawie głównej o sygn. akt II SAB/Op 43/21, do uzupełnienia braku formalnego skargi przez wykazanie, że przed wniesieniem skargi skarżący wyczerpał tryb z art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, i w tym celu Sąd wezwał o nadesłanie kopii ponaglenia wystosowanego przed wniesieniem skargi wraz z dowodem potwierdzającym jego wniesienie (np. dowód nadania na poczcie lub prezentatą z datą wpływu do organu).
Wezwanie powyższe zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni, spowoduje odrzucenie skargi. Zostało one doręczone skutecznie skarżącemu w dniu 6 lipca 2021 r. (por. pocztowe potwierdzenie doręczenia przesyłki, k-21 akt sądowych o sygn. II SAB/Op 43/21). Wyznaczony przez Sąd termin upłynął zatem w dniu 13 lipca 2021 r.
W piśmie z dnia 7 lipca 2021 r., nadanym przesyłką pocztową w dniu 13 lipca 2021 r. (por. koperta, k-23 akt II SAB/Op 43/21), skarżący oświadczył, że przed wniesieniem skargi do Sądu nie wniósł stosownego ponaglenia.
Postanowieniem z dnia 30 lipca 2021 r., sygn. alt II SPP/Op 52/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność jego skargi, na podstawie art. 247 (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - zwanej dalej: "P.p.s.a."
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 53 § 2b P.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
W aktualnym stanie prawnym, zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.) - zwana dalej: "K.p.a.", stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl art. 37 § 3 K.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;
- 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.
W przypadku zatem skargi na bezczynność organu, takim środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. Z treści cytowanego art. 53 § 2b P.p.s.a. wynika także, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek skutecznego wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący skorzystał z opisanego wyżej trybu i że złożył stosowne ponaglenie, unormowane w art. 37 K.p.a. W związku z tym Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie czy przed jej wniesieniem składał stosowne ponaglenie. W podpowiedzi na wezwanie, skarżący oświadczył, że nie wnosił do organu ponaglenia. Zaistniały zatem przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 P.p.s.a.
O powyższym Sąd orzekł, jak w sentencji.