Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opoluz 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SAB/Op 44/20

Uzasadnienie

D. P. (zwany dalej również: "skarżącym"), pismem z dnia 23 kwietnia 2020 r. wystąpił do Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej w Opolu (dalej: "organ", "Prezes") o udzielenie informacji publicznej wskazanej jako zapytania: "czy w roku bieżącym zwracał się ktoś do OIL w Opolu o udzielenie informacji dotyczącej wypełnienia/niewypełnienia przeze mnie obowiązku doskonalenia zawodowego? Jeśli tak, to proszę o podanie imienia i nazwiska wnioskodawcy, formy wniosku, formy i podstawy prawnej udzielonej odpowiedzi, analizy prawnej zgodności przetwarzania moich danych osobowych w powyższym zakresie z przepisami ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych". Powołując się na art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 z późn. zm.) - zwanej dalej "u.d.i.p.", skarżący zwrócił się również o wydanie kopii wniosku oraz kopii odpowiedzi.

Prezes pismem z dnia 5 maja 2020 r. (l.dz. [...]), powołując się na treść art. 14 ust. 1 oraz art. 4 ust. 3 u.d.i.p., udostępnił informację publiczną w następującym zakresie:

"a. Do Opolskiej Izby Lekarskiej w bieżącym roku zgłosił się Konsultant Wojewódzki w dziedzinie [...] dla województwa [...] – dr hab. n. med. D. Ł. z pisemnym wnioskiem o wskazanie wypełnienia przez Pana obowiązku doskonalenia zawodowego.

b. Odpowiedzi udzielono w formie pisemnej, wskazując zgodnie z istniejącym stanem faktycznym, że obowiązku doskonalenia zawodowego dopełnił Pan wyłącznie za okres od [...] do [...]. Podstawą prawną takiego działania był art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (...).

c. OIL w Opolu nie jest w posiadaniu analizy prawnej zgodności przetwarzania Pańskich danych osobowych w przedmiotowym zakresie, co też powoduje stan braku możności udzielenia informacji publicznej w tym przedmiocie. Należy nadto nadmienić, że na gruncie u.d.i.p. nie ma obowiązku czynienia analiz prawnych, a jedynie istnieje obowiązek udzielenia informacji, które dany podmiot posiada i które jednocześnie stanowią informacje publiczną.

d. W zakresie żądanych kopii wniosku Konsultanta Wojewódzkiego i odpowiedzi udzielonej przez OIL wskazuję, iż kopia dokumentu /nośnik/ nie stanowi informacji publicznej, co potwierdzone zostało w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 22 maja 2012 r., II SAB/Bk 26/12 (...)".

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu D. P. zakwestionował:

1. - opisane wyżej pismo określone mianem "decyzji Prezes Okręgowej Rady Lekarskiej w Opolu z dnia 5 maja 2020 r. w zakresie odmowy udostępnienia kopii wnioskowanych dokumentów",
2. - postanowienie Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej w Opolu z dnia 23 czerwca 2020 r. w zakresie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy,
3. - bezczynność Okręgowej Rady Lekarskiej w Opolu w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 23 kwietnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej (kopii dokumentów). Wniósł o ustalenie rażącego charakteru zaistniałej bezczynności oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

Sprawy te zostały rozłączone przez Sąd do odrębnego rozpoznania.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie wniosku z dnia 23 kwietnia 2020 r. W odniesieniu do tego przedmiotu zaskarżenia skarżący zażądał stwierdzenia bezczynności Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej i zobowiązanie ww. do wydania kopii wnioskowanych dokumentów, tj. kopii wniosku Konsultanta Wojewódzkiego i odpowiedzi udzielonej przez OIL. Wniósł też o ustalenie rażącego charakteru zaistniałej bezczynności oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

W uzasadnieniu skarżący wskazał na normatywne i doktrynalne rozumienie pojęcia informacji publicznej, wskazał na podstawy prawne oraz formy jej udostępniania. Podstawowe zarzuty uzasadnienia skargi odnoszą się do nieudostępnienia żądanych kopii dokumentów, przynależą więc do skargi na bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 23 kwietnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej (kopii dokumentów), która jest przedmiotem rozpoznania przez Sąd w niniejszym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę w zakresie przedmiotu zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie, Prezes wniósł o odrzucenie skargi argumentując, że kopia dokumentu (nośnik) nie stanowi informacji publicznej i dlatego nie zaistniała konieczność wydania decyzji odmownej w tym zakresie.

Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 13 lipca 2020 r. uiścił wpis od skargi w wysokości 100 zł (por. wyciąg bankowy: k. 24 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje

Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p., stanowiącego że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – przywoływanej dalej jako: P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii formalnych, wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest jednak konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa lub obecnie ponaglenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 oraz postanowienie z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10 dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego skarga była dopuszczalna i podlegała merytorycznemu rozpoznaniu.

Zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli – tak jak w niniejszym postępowaniu – przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Tak się też stało w niniejszej sprawie.

W rozpatrywanej sprawie skarżący wnioskował o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie mu treści korespondencji prowadzonej przez organ w sprawie wywiązywania się przez skarżącego z obowiązku dokształcania. Adresatem wniosku był Prezes Okręgowej Rady Lekarskiej w Opolu, czyli Prezes instytucji publicznej. Z art. 25 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2019 r., poz. 965 ze zm.) wynika bowiem, że okręgowa rada lekarska kieruje działalnością okręgowej izby lekarskiej w okresie między okręgowymi zjazdami lekarzy, w szczególności:

1. 1) sprawuje pieczę nad należytym i sumiennym wykonywaniem zawodu lekarza przez członków okręgowej izby lekarskiej;
2. 2) upowszechnia zasady etyki lekarskiej oraz dba o ich przestrzeganie;
3. 3) reprezentuje i chroni indywidualne i zbiorowe interesy członków izby;
4. 4) wykonuje zadania określone w art. 5 pkt 3, 4, 6-14 i 17-24;
5. 5) udziela pomocy w realizacji praw członków okręgowej izby lekarskiej, o których mowa w art. 9 pkt 3;
6. 6) składa okręgowemu zjazdowi lekarzy roczne i kadencyjne sprawozdania z działalności i wykonania budżetu;
7. 7) zbiera składki członkowskie i prowadzi ich ewidencję;
8. 8) wykonuje uchwały okręgowego zjazdu lekarzy;
9. 9) ustala liczbę członków prezydium;
10. 10) prowadzi bieżące sprawy izby;
11. 11) wykonuje zadania zlecone przez Naczelną Radę Lekarską;
12. 12) prowadzi okręgowy rejestr lekarzy i lekarzy dentystów;
13. 13) prowadzi rejestr, o którym mowa w art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty;
14. 14) prowadzi rejestr podmiotów wykonujących działalność leczniczą w zakresie praktyk lekarskich na zasadach określonych w przepisach o działalności leczniczej oraz wykonuje kontrole na zasadach określonych w przepisach tej ustawy, przewidzianych dla organu prowadzącego rejestr;
15. 15) prowadzi rejestr podmiotów uprawnionych do prowadzenia kształcenia podyplomowego lekarzy i lekarzy dentystów;
16. 16) wydaje biuletyn okręgowej izby lekarskiej;
17. 17) prowadzi archiwum dokumentacji okręgowej izby lekarskiej.

Z powyższego wynika, że podmiot ten wykonuje szereg zadań o charakterze publicznym, a wnioskowane przez skarżącego informacje niewątpliwie zostały skierowane do podmiotu publicznego.

Do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a więc i organ, co również w sprawie nie jest kwestionowane.

Wobec stwierdzenia, że organ był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, przystąpić należy do oceny czy wnioskowane przez skarżącego dane stanowią taką informację, oraz – w przypadku odpowiedzi twierdzącej – czy organ jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji, pozostaje w bezczynności.

Przystępując do merytorycznych rozważań wskazać należy, iż stosownie do regulacji art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Przykładowe wyliczenie, jakie dane stanowiące informację publiczną, podlegają udostępnieniu, zawiera przepis art. 6 u.d.i.p., który w ust. 1 pkt 1 wskazuje, że udostępnieniu podlegają informacje publiczne, w szczególności o polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzonych działaniach władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (lit. "a"), projektowaniu aktów normatywnych (lit. "b") oraz programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań (lit. "c"). Prawo do informacji publicznej obejmuje w szczególności uprawnienie do uzyskania informacji publicznej oraz wglądu do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 ustawy).

Jednocześnie w myśl przepisu art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy. Ustawą, o której mowa w tym przepisie jest u.d.i.p., która w art. 6 konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji posiadających przymiot informacji publicznej.

W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że co do zasady informacją publiczną w rozumieniu ustawy będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Jest to kryterium podmiotowe, które nie pozwala na uzależnienie publicznego charakteru informacji od tego, na czyje żądanie została ona wytworzona. Możliwe jest zatem udostępnienie takiej informacji, o ile nie ma ona charakteru prywatnego lub ściśle osobistego (dotyczy wartości lub dóbr chronionych osoby, która wniosła do organu pismo lub skargę, żądające udzielenia odpowiedzi).

W rozpoznawanej sprawie organ stanął na stanowisku, że skoro wniesione do niego pytanie konsultanta wojewódzkiego w zakresie [...] pochodził od osoby pełniącej funkcję publiczną, to udzielona odpowiedź ma również taki charakter i stanowi informację publiczną. Sporny jest natomiast zakres możliwej do udostępnienia informacji, a w szczególności czy w przypadku udzielenia informacji o treści dokumentu, konieczne jest również udostępnienie samego dokumentu.

Organ stał na stanowisku, że kopie pism, stanowiąc jedynie nośnik informacji w nich zawartych nie podlegają upublicznieniu.

Stanowisko to pozostaje w sprzeczności z zasadą, że za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne bądź funkcje publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą bezpośrednio od nich.

W doktrynie wyrażany jest ponadto pogląd, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Przy czym pojęcie "dokumentu" należy rozumieć w szerokim tego słowa znaczeniu prawa do informacji publicznej. Na potrzeby konstytucyjnego prawa do informacji publicznej za "dokument w ogólności" należy uznać każdą informację o działalności władzy publicznej lub o sprawach publicznych, wysłowioną i zobiektywizowaną na jakimś nośniku i najczęściej przybierającą postać pisemną. W najszerszym rozumieniu dokumentem będzie każdy nośnik danych, który może przybrać m.in. formę papierową, elektroniczną, cyfrową (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 505/17, zaakceptowany przez NSA w wyroku z dnia 22 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1343/18 – wyroki dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA).

Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p.:

1. 1. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.
2. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonej we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. (...). Z akt sprawy nie wynika, że organ skorzystał z możliwości wynikających z tego przepisu, a w szczególności nie wykazał, że sporządzenie kserokopii żądanych przez skarżącego pism przekracza jego możliwości techniczne.

Oznacza to, że na gruncie rozpatrywania wniosku skarżącego z dnia 23 kwietnia 2020 r. nie można było udzielić jedynie odpowiedzi o treści żądanej informacji, bez uwzględnienia rzeczywistej treści wniosku, w którym skarżący domagał się udostępnienia kopii dokumentów o charakterze publicznym (urzędowym).

W świetle powyższego odpowiedź organu z dnia 5 maja 2020 r. nie stanowiła właściwej reakcji na złożony przez skarżącego wniosek, nie zawierała prawidłowego odniesienia się do rzeczywistego charakteru poszczególnych pism, których udostępnienia domagał się skarżący i w związku z tym pozostawiała złożony przez niego wniosek niezałatwiony. W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej może mieć miejsce również w przypadku udzielenia informacji innej niż taka, której oczekuje wnioskodawca, tudzież udzielenia informacji wymijającej (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielania informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, "Przegląd Prawa Publicznego" z 2012 r., nr 6, s. 75). Właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii.

Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (zob. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1737/10 i z 28 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1432/17 zam. w CBOSA).

W kontekście udzielonej odpowiedzi na skargę, w której zarzucono, że skarżący zamierza wykorzystać udzieloną informację do celów prywatnych a nie w celu realizacji interesu społecznego, podkreślić należy, że przepis art. 2 ust. 2 u.d.i.p. zakazuje wręcz żądania wykazywania od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej interesu prawnego lub faktycznego. Organ nie wykazał przy tym, że z udziałem skarżącego toczy się jakiekolwiek postępowanie (sądowe, administracyjne lub inne), w którym żądana przez niego informacja, o charakterze publicznym, miałaby być wykorzystana do celów prywatnych.

W skardze zawarto wniosek o rozstrzygnięcie charakteru bezczynności, co powoduje konieczność rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w zakresie oceny, czy bezczynność miała charakter kwalifikowany (z rażącym naruszeniem prawa). Sąd zobligowany jest także do rozważenia zasadności zawartego w skardze żądania wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a. lub zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na rzecz skarżącego (w rozpoznawanej sprawie z tym ostatnim żądaniem nie wystąpiono).

W pierwszym rzędzie należy podkreślić, w ślad za wstępnym wywodem uzasadnienia, że bezczynność po stronie organu miała miejsce, gdyż do chwili wniesienia skargi upłynął dwutygodniowy termin do udzielenia prawidłowej odpowiedzi na wniosek przewidziany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a ponadto organ nie skorzystał z możliwości jego przedłużenia na podstawie ust. 2 tego przepisu.

Przystąpić zatem należało do oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażący. Pojęcie to nie jest zdefiniowane ustawowo, natomiast w orzecznictwie za rażące naruszenie prawa uznawany jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, dostępne w CBOSA).

W ocenie Sądu, zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Okres bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej był stosunkowo krótki, obejmował jedynie fragment złożonego wniosku i nie wynikał ze złej woli organu o czym świadczy pisemna reakcja na wniosek i udzielenie odpowiedzi przed upływem 14-dniowego terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ale był on wyłącznie skutkiem przyjętej określonej interpretacji obowiązujących przepisów, co wynika z udzielonych skarżącemu wyjaśnień w piśmie z 5 maja 2020 r. Okoliczność ta nie pozwala na zakwalifikowanie zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa i wymierzenie organowi grzywny.

Brak jest też podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącego wnioskowanej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., gdyż skarżący wprawdzie domagał się w skardze tego rodzaju świadczenia, ale nie wykazał, że na skutek braku udzielenia informacji w żądanej formie doznał jakiejkolwiek szkody czy innych niedogodności.

Niezależnie od stanowisk zajętych przez strony zauważyć należało, że wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej został wniesiony w okresie obowiązywania art. 15zzs ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), zgodnie z którym w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się. Przepis ten nie znosi jednak automatycznie możliwości zaskarżenia bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy organ ten podjął jednak czynności lub zajął stanowisko – tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie – w związku ze złożonym wnioskiem, nie korzystając z uprawnienia wynikającego z przywołanego przepisu.

W wyroku z dnia 17 czerwca 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 256/20 (niepubl.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zajął trafne i zasługujące na pełną aprobatę na gruncie rozpoznawanej sprawy stanowisko, że ze względu na treść art. 15zzs ust. 7 ww. ustawy, zgodnie z którym czynności dokonane w okresie stanu epidemii, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach i kontrolach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne oraz z uwagi na treść art. 15zzs ust. 11 ww. ustawy, zgodnie z którym tylko zaprzestanie czynności przez organ, prowadzący postępowanie lub kontrolę w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, możliwe jest skarżenie bezczynności organu, a przepis ochronny – art. 15zzs ust. 10 nie obowiązuje.

Zdaniem Sądu, powyższa regulacja ochronna dotyczy również spraw z zakresu dostępu do informacji publicznych, w których przepisy u.d.i.p. określają termin ich rozpatrzenia przez sąd (art. 14a ust. 4 ustawy COVID dotyczy jedynie przypadków o których mowa w ar. 14a ust. 1 i 2, a które nie dotyczą w żadnym stopniu postępowania administracyjnego i nie znoszą klauzuli ochronnej z art. 15zzs ust. 10 tej ustawy).

Zatem w sytuacji, gdy organ - w następstwie wpływu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie zaprzestał czynności wynikających z u.d.i.p., lecz przeciwnie - podejmował czynności w celu rozpoznania wniosku - co miało miejsce w niniejszej sprawie, to czynności te pozostają skuteczne i podlegają merytorycznej ocenie Sądu w związku z wniesieniem skargi na bezczynność organu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 uwzględnił skargę, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa i nie nałożył na organ grzywny oraz nie przyznał skarżącemu wnioskowanej sumy pieniężnej.

Orzeczenie o kosztach wydano na podstawie art. 200 P.p.s.a.