Uzasadnienie
G.W. pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r. złożył skargę na bezczynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, polegającą na braku uchylenia na jego wniosek z dnia 15 kwietnia 2014 r. rozkazu personalnego z dnia 27 sierpnia 2001 r., nr [...], w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego funkcjonariusza Policji.
Odpowiadając na skargę Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wniósł o jej oddalanie i wskazał, że skarżący doprecyzował na wezwanie organu wniosek z dnia 15 kwietnia 2014 r., wskazując, że dotyczy on wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a., a więc wydania decyzji w wyniku przestępstwa. Skarżący złożył także wniosek z dnia 3 lipca 2014 r. do Komendanta Głównego Policji o wyłącznie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu od prowadzenia postępowania administracyjnego i przejecie sprawy do własnego prowadzenia. Pismem z dnia 14 lipca 2014 r. Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu został zobowiązany do zajęcia stanowiska w sprawie o wyłączenie i do przesłania akt sprawy, co nastąpiło 18 lipca 2014 r.
Wniosek o wyłączenie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu nie został jeszcze rozpoznany. Skarżący złożył także szereg zawiadomień do kilku Prokuratur w regionie, spośród których postępowanie w Prokuraturze Rejonowej w Oleśnie nie zostało dotychczas zakończone.
Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych nie wynikało, aby G.W. przed wniesieniem skargi składał zażalenie na bezczynność organu do organu wyższego stopnia, skarżący został wezwany do złożenia oświadczenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed jej wniesieniem składał zażalenie na w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej zwanej K.p.a., do organu wyższego stopnia nad Opolskim Komendantem Wojewódzkim Policji w Opolu albo wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli tak do przedłożenia kopii zażalenia lub wezwania z dowodem nadania lub dowodem doręczenia organowi.
Odpowiadając na wezwanie pismem z dnia 2 października 2014 r. skarżący wskazał, że wyczerpał środki odwoławcze od decyzji Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 24 października 2001 r., [...] gdyż w dniu 28 grudnia 2001 r. skierował odwołanie do Komendanta Głównego Policji w Warszawie.
Skarżący zarzucił, że pomimo zapisów decyzji z dnia 21 lutego 2002 r., nr 16 do dnia dzisiejszego rozkaz nr [...] z dnia 27 sierpnia 2001 r. nie został uchylony. Jest to "oczywisty powód dla którego podtrzymuje on skargę na bezczynność organu – Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnie oraz na Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu".
Jednocześnie poinformował, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt II SAB/Wa 623/14 toczy się równoległe postępowanie z jego skargi na bezczynność Komendanta Głównego Policji w Warszawie w tym samym przedmiocie. W załączeniu skarżący przesłał między innymi kopię skierowanego do niego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwania z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 623/14, do udzielenia informacji, czy przed złożeniem skargi z dnia 4 sierpnia 2014 r. na bezczynność Komendanta Głównego Policji, w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego w sprawie obniżenia dodatku służbowego wyczerpał środki zaskarżenia, jakie służyły mu w postępowaniu przed organem, stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 K.p.a. Jeżeli tak, to wezwano go do nadesłania tego pisma w terminie 7 dni.
W rozpoznawanej przez WSA w Opolu sprawie II SAB/Op 55/14 skarżący nie przedłożył dokumentu świadczącego, o tym, że składał on trybie art. 37 K.p.a. zażalenie do organu wyższego stopnia nad Opolskim Komendantem Wojewódzkim Policji w Opolu lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwanej P.p.s.a., skargę na bezczynność organu administracji publicznej można wnieść do sądu administracyjnego, w przypadkach określonych w pkt 1-4 powołanego przepisu.
Jednakże warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie służących stronie w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia (art. 52 P.p.s.a.), do których należy zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, stosownie do art. 37 K.p.a. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne w odniesieniu do skargi na bezczynność, która polegała na braku podjęcia w ustawowym terminie decyzji, musi być poprzedzone postępowaniem przewidzianym art. 37 K.p.a.
Przepis art. 37 § 1 K.p.a. stanowi: "Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa." Z kolei, po myśli § 2 tego przepisu: "Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjecie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa."
Organem wyższego stopnia nad Opolskim Komendantem Wojewódzkim Policji w Opolu jest Komendant Główny Policji, co wynika z regulacji art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z poźn. zm.). Do tego organu przed wniesieniem skargi, skarżący powinien był wnieść zażalenie, o jakim mowa w art. 37 K.p.a. Skoro skarżący - jak wynika z akt sądowych i administracyjnych oraz z przedstawionej w skardze relacji zdarzeń - nie złożył takiego zażalenia, to tym samym nie wyczerpał trybu przewidzianego powyższymi przepisami postępowania.
Dlatego też Sąd zobowiązany był - w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. - odrzucić skargę, jako niedopuszczalną.