Uzasadnienie
R. D. pismem procesowym z dnia 6 lipca 2016 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu w przedmiocie dokonania oceny stanu technicznego budynku w zakresie izolacji akustycznej.
Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu zarządził w dniu 8 sierpnia 2016 r. wezwać skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, przez wykazanie, że przed wniesieniem skargi na bezczynność Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu, wyczerpała tryb zaskarżenia z art. 37 § 1 K.p.a. i w tym celu nadesłała kopię zażalenia skierowanego w tym trybie do organu wyższego stopnia, tj. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wraz z potwierdzeniem daty jego wniesienia. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w wyznaczonym terminie spowoduje odrzucenie skargi.
Opisane wezwanie zostało doręczone skarżącej osobiście w dniu 23 sierpnia 2016 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki (por. k-10 akt sądowych).
W odpowiedzi na powyższe, skarżąca w piśmie z dnia 29 sierpnia 2016 r., złożonym osobiście w siedzibie Sądu w dniu 30 sierpnia 2016 r. oświadczyła, że cofa skargę na bezczynność Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu. Skarżąca w żaden sposób nie odniosła się do przedmiotu wezwania, tj. czy złożyła zażalenie w trybie art. 37 § 1 K.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 przywołanej ustawy, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przewidzianego w art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.) – dalej "K.p.a." Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Z powyższych względów skarżąca została wezwała do wykazania wyczerpania opisanego trybu skutecznego wniesienia skargi, na bezczynność Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 23 sierpnia 2016 r., a zatem siedmiodniowy termin wyznaczony przez Sąd do usunięcia braków formalnych skargi rozpoczął bieg w dniu 24 sierpnia 2016 r., a upłynął z dniem 30 sierpnia 2016 r. Skarżąca pismem z dnia 29 sierpnia 2016 r. oświadczyła, że cofa skargę, lecz w żaden sposób nie wyjaśniła czy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia, w trybie art. 37 § 1 K.p.a.
W tej sytuacji uznać należało, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, przez co jej skarga podlegała odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym, sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
Wprawdzie w piśmie procesowym z dnia 29 sierpnia 2016 r. skarżąca oświadczyła, że cofa wniesioną przez siebie skargę, to powyższa okoliczność nie wpływa na zmianę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Skarżąca wcześniej nie usunęła braków formalnych skargi, a zatem w tej sytuacji Sąd w pierwszej kolejności obowiązany był rozważyć skutki nie uzupełnienia braku formalnego skargi i zastosowania normy prawnej sankcjonującej ten brak, a nie skutków cofnięcia skargi.
Z powyższych względów, Sąd działając na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.