Uzasadnienie
M. Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Wojewody Opolskiego, w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.
Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 20 czerwca 2018 r., wezwano M. Ł. do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, a także do nadesłania kopii ponaglenia na bezczynność Wojewody Opolskiego w rozpatrzeniu wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, zakończonej decyzją z dnia 31 lipca 2017 r. Wezwania zawierały pouczenie, że niezastosowanie się do ich treści w terminie 7 dni od dnia doręczenia, spowoduje odrzucenie skargi.
Wezwania powyższe zostały przesłane na adres skarżącej wskazany w skardze i pod tym adresem dwukrotnie awizowane w dniach: 26 czerwca 2018 r. i 4 lipca 2018 r., o czym świadczy adnotacja na kopercie. Następnie, przesyłkę zwrócono w dniu 12 lipca 2018 r. do tut. Sądu z adnotacją: "Zwrot. Nie podjęto w terminie".
Do dnia wydania niniejszego postanowienia, w sprawie nie uiszczono wpisu od skargi, ani nie przedłożono żądanej kopii ponaglenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) – zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Dodać należy, że w aktualnym stanie prawnym, zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl z kolei art. 37 § 3 K.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;
- 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.
Obok wyżej wskazanych wymogów dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, jest spełnienie obowiązku fiskalnego w postaci prawidłowego opłacenia skargi. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei skarga, od której pomimo wezwania nie zostanie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Z nadesłanych do tut. Sądu dokumentów nie wynikało, aby M. Ł. przed wniesieniem skargi, wyczerpała środki zaskarżenia o jakich mowa w art. 52 P.p.s.a. Skarżąca nie opłaciła także wniesionej skargi.
Wobec powyższego, skarżąca na skutek zarządzeń z dnia 20 czerwca 2018 r. została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł – stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2393 z późn. zm.), a także do nadesłania kopii ponaglenia na bezczynność Wojewody Opolskiego.
Opisane wezwania zostały przesłane na adres skarżącej drogą pocztową. Zasadą wynikającą z art. 65 § 1 P.p.s.a. jest bowiem, że sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1481, z późn. zm.), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Jednakże w razie niemożności doręczenia korespondencji w podany sposób, to wówczas mają zastosowanie postanowienia art. 73 § 1 P.p.s.a., w takim przypadku pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2 art. 73 P.p.s.a.).
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3 art. 73 P.p.s.a). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4 art. 73 P.p.s.a.). Ustawodawca wprowadził zatem tzw. fikcję doręczenia, polegającą na uznaniu, że pismo uważa się za doręczone po upływie czternastu dni od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej, po uprzednim dokonaniu dwukrotnego zawiadomienia (pozostawienia tzw. awizo).
Wobec powyższego, doręczenie korespondencji sądowej w sprawie uznać należało za skuteczne, bowiem przesyłka została złożona na okres czternastu dni w placówce pocztowej oraz była dwukrotnie awizowana w dniach: 26 czerwca 2018 r. i 4 lipca 2018 r. Za datę skutecznego doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi uznać zatem należało dzień 11 lipca 2018 r. Siedmiodniowy termin do dokonania żądanej czynności upłynął natomiast w dniu 18 lipca 2018 r. Pomimo upływu ww. terminu, w sprawie nie uiszczono wpisu od skargi, ani nie wykazano wyczerpania środków zaskarżenia przez przedłożenie kopii ponaglenia.
Brak spełnienia powyższych warunków formalnych i fiskalnych dopuszczalności skargi musiał w konsekwencji skutkować jej odrzuceniem stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 P.p.s.a. oraz art. 220 § 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi, jak w sentencji.