Uzasadnienie
Skarżąca B.C. wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w rozpoznaniu złożonego zażalenia. W skardze podała, że w dniu 2 października 2009r. złożyła zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta Opola z dnia [...], Nr [...], i do chwili obecnej to zażalenie nie zostało rozpoznane. Skargę działający imieniem skarżącej pełnomocnik nadał w dniu 8 kwietnia 2010r. Nadto skarżąca żądała zasądzenia kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w odpowiedzi na skargę wniosło o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazało, że w dniu 14 grudnia 2009r. odbyło się posiedzenie, na którym zapadło postanowienie o uchyleniu zaskarżonego aktu. Po sporządzeniu uzasadnienia postanowienie zostało doręczone stronom, w tym pełnomocnikowi skarżącej w dniu 22 kwietnia 2010r.
Na rozprawie w dniu 8 lipca 2010r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę, wobec faktu wydania i doręczenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w dniu 22 kwietnia 2010r. postanowienia wraz z uzasadnieniem. Pełnomocnik skarżącej podtrzymał żądanie zasądzenia kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Skarżący może w każdym czasie cofnąć skargę, a sąd jest związany jej cofnięciem (art. 60 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Mając na uwadze powyższy przepis oraz dokonując zgodnie z jego dyspozycją oceny oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi, uznać należało, iż oświadczenie skarżącego wiązało sąd, bowiem z treści tego oświadczenia oraz treści skargi nie wynikało, aby złożone zostało ono w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności lub utrzymaniem w mocy aktu wydanego z naruszeniem prawa, które stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej.
Skarżący może cofnąć skargę w każdym czasie, bowiem to on rozporządza skargą i stąd też wobec stwierdzenia braku przesłanek uniemożliwiających sądowi uznanie za niedopuszczalne cofnięcie przedmiotowej skargi, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Niezależnie od powyższego na marginesie zauważyć należy, że w uchwale z dnia 26 listopada 2008r. sygn. akt I OPS 6/08 (por. ONSAiWSA 2009/4/63) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.
Pełnomocnik skarżącej wniósł w treści skargi o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym i kosztów zastępstwa procesowego.
Stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego i stąd też wobec oświadczenia pełnomocnika skarżącej o cofnięciu skargi zarządzono zwrot uiszczonego przez skarżącą wpisu w kwocie 100zł., ze środków budżetowych Skarbu Państwa.
Koszty zastępstwa procesowego w wysokości 257zł (§ 14 ust. 2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) – Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) zasądzone zostały od organu na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 209 P.p.s.a. Art. 209 P.p.s.a, który brzmi, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204, znajduje zastosowania w tej konkretnej sytuacji, a to z uwagi na datę doręczenia zapadłego postanowienia 22 kwietnia 2010r. Pełnomocnik skarżącej wnosząc skargę na bezczynność organu, pomimo podejmowanych czynności zmierzających do ustalenia czy wniesione zażalenie zostało rozpoznane, wiedzę o zapadłym orzeczeniu przed organem II instancji powziął dopiero w dniu 22 kwietnia 2010r., a więc już po wniesieniu do tutejszego Sądu skargi na bezczynność organu odwoławczego.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.