Uzasadnienie
Pismem procesowym z dnia 13 stycznia 2023 r., P. W. (zwana dalej także "skarżącą") - reprezentowana przez pełnomocnika K. W., wniosła skargę na bezczynność Wójta Gminy Jemielnica (zwanego dalej także: "organem"), dotyczącą nierozpatrzenia wniosku z dnia 29 listopada 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca zażądała zobowiązania organu do rozpoznania ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a także zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Wraz ze skargą, skarżąca uiściła wymagany w sprawie wpis od tego pisma procesowego w wysokości 100 zł, co potwierdza wyciąg bankowy znajdujący się w aktach sprawy (por. k-12 akt).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o:
- 1) oddalenie skargi w całości,
- 2) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 lub pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Uzasadniając żądanie oddalenia skargi, organ wskazał, że udzielił skarżącej odpowiedzi na przedmiotowy wniosek w dniu 6 grudnia 2022 r. o godz. 16:15. Natomiast w dniu 23 stycznia 2023 r. organ poprosił administratora poczty elektronicznej o sprawdzenie w logach pocztowych, czy w dniu 6 grudnia 2022 r. z adresu e-mail [...]@jemielnica.pl został wysłany e-mail na adres [...], a administrator poczty potwierdził wysłanie takiej wiadomości. Na poparcie podnoszonych okoliczności sprawy, organ dołączył do akt stosowne dowody.
W terminie wyznaczonym przez Sąd do uzupełnienia braku formalnego skargi przez wskazanie numeru PESEL skarżącej, pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 8 lutego 2022 r., wskazał ten numer. Jednocześnie działając na podstawie art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cofnął wniesioną w sprawie skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Natomiast stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 P.p.s.a.).
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, albowiem analiza akt nie daje podstaw do oceny, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa. Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi oraz uznając wolę strony skarżącej jako dysponenta skargi co do jej cofnięcia, Sąd uznał, że zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie.
Wobec tego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie co orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
Orzeczenie zawarte w punkcie 2 sentencji postanowienia uzasadnia z kolei art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Jednocześnie, skoro skarżąca skutecznie cofnęła wniesioną skargę, brak było podstaw do rozpoznania wniosków zawartych w petitum skargi.