Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 września 2016 r. J. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Opolu w związku z nieudostępnieniem informacji publicznej w zakresie decyzji dotyczących reklamy aptek, o którą występowała wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2016 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 22 września 2016 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało przesłane na adres podany w skardze i pod tym adresem odebrane osobiście przez skarżącą w dniu 3 października 2016 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k. 20 a. sąd.).
Skarżąca w piśmie z dnia 3 października 2016 r. poinformowała, że wobec udzielenia przez Wojewódzki Inspektorat Farmaceutyczny w Opolu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2016 r., cofa skargę.
Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżąca nie uiściła wpisu od skargi, o czym świadczy treść zapisku urzędowego z dnia 13 października 2016 r. (k. 24 akt sąd.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis. W myśl art. 220 § 3 ustawy, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Według przepisu § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej pobiera się wpis stały w kwocie 100 zł. Do uiszczenia wpisu w tejże wysokości skarżąca została wezwana skutecznie w dniu 3 października 2016 r. Zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin do wykonania obowiązku wskazanego w wezwaniu rozpoczął zatem bieg w dniu 4 października 2016 r. i upłynął z dniem 11 października 2016 r.
W niniejszej sprawie, pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach nieuiszczenia wpisu, nie doszło do opłacenia skargi, stąd należało przyjąć, iż zachodzi przesłanka do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.
Odnośnie oświadczenia skarżącej o cofnięciu skargi wyjaśnić trzeba, że postępowanie sądowoadministracyjne może być zainicjowane i może się toczyć wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Rozpoznając sprawę Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 P.p.s.a. Obok tych przesłanek, do warunków skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego zalicza się - stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (formalnymi, brakiem wpisu).
W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Tym samym rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi i ewentualne umorzenie w związku z tym postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., może nastąpić w razie gdy nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi. W przeciwnym razie sąd skargę odrzuca.
Skoro skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu od skargi, to skargi nie można było uznać za wniesioną skutecznie, co uniemożliwiło nadanie jej dalszego biegu. W tych okolicznościach było podstaw do badania przez Sąd dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.