Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. J. z dnia 9 maja 2022 r., występującego jako Redaktor naczelny czasopisma "[...]" w L. (dalej jako: skarżący, Redaktor lub strona), wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, była bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach (dalej jako organ lub Komendant) w przedmiocie "udzielenia informacji – jak wskazał w treści skargi – na podstawie art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe". W piśmie procesowym z dnia 14 czerwca 2022 r. M. J. doprecyzował zakres wniesionej skargi.
Ponadto skarżący zapytał "czy sytuacja, w której ww. czynności podejmuje się wobec dziecka Policja ocenia jako prawidłowe działanie". W tym zakresie pytający przyznał, że "udzielenie odpowiedzi opisowo - ocennej w zapytaniu z dnia 18 listopada 2020 r. nie jest objęte zarzutem skargi". W ocenie skarżącego nie otrzymał odpowiedzi na pozostałe żądane informacje, a "sposób realizacji zadań ustawowych przez organy państwa jest informacją publiczną niezbędną do zachowania zasad" wynikających z art. 6 ustawy Prawo prasowe (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1914), dalej w skrócie: "P.p.", przy sporządzaniu krytyki prasowej.
Skarżący zarzucił organowi bezczynność wobec braku udzielenia odpowiedzi na dwa odrębne wnioski strony, zawarte w korespondencji elektronicznej z dnia 18 listopada 2020 r. oraz z dnia 27 listopada 2020 r. Dlatego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Opolu, z dnia 6 października 2022 r., stosownie do art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.; obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej w skrócie: "P.p.s.a.", oraz § 27 zarządzenia nr 14 z dnia 6 sierpnia 2015 r. Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych, rozdzielono skargi na dwa odrębne postępowania sądowoadministracyjne.
Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność Komendanta w udzieleniu informacji publicznej na wniosek z dnia 18 listopada 2020 r.
Z przedłożonych akt sprawy o udzielenie informacji publicznej wynika, że treść pytań sformułowano w następujący sposób:
- 1. "Czy jest faktem, że KMP w Krapkowicach podjęła czynności wobec [...] letniej osoby <> o organizowanie [...] w K.?"
- 2. "Czy jest faktem, że policjanci kontaktowali się z rodzicami dziecka informując, że dziecku grozi za powyższy czyn 8 lat więzienia?"
- 3. "Na jakiej podstawie prawnej funkcjonariusze wywiedli, że dziecku grozi w/w odpowiedzialność karna?"
- 4. "Kto imiennie wydał polecenie podjęcia w/w działań? Czy był to Komendant KMP? Kto wykonał powyższe czynności - która jednostka organizacyjna KMP?"
- 5. "Czy sytuację w której w/w czynności podejmuje się wobec dziecka policja ocenia jako prawidłowe działanie?
W odpowiedzi na tak sformułowany zakres żądania Komendant w korespondencji elektronicznej z dnia 18 listopada 2020 r. wyjaśnił, że funkcjonariusze policji powzięli informację, że na jednym z portali społecznościowych widnieją wpisy dotyczące planowanego na dzień [...] zgromadzenia publicznego. Wobec obostrzeń wynikających z sytuacji epidemicznej i związanego z nią zakazu zgromadzeń funkcjonariusze podjęli czynności celem ustalenia organizatora. W trakcie podjętych czynności ustalono, że jedną z osób, które nawoływały do zgromadzenia był [...]-letni chłopiec. W związku z czym funkcjonariusze udali się do jego miejsca zamieszkania "celem przeprowadzenia rozmowy profilaktyczno - informującej z jego rodzicami", w trakcie której poinformowali matkę dziecka o treści regulacji prawnych obowiązujących w tym zakresie, a wobec brzmienia ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich o zaistniałej sytuacji została poinformowana dyrekcja szkoły. Natomiast całość zebranych materiałów z przeprowadzonych czynności została przekazana do Sądu Rodzinnego i Nieletnich.
W odpowiedzi na skargę z dnia 27 października 2022 r. pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu pełnomocnik przytoczył treść odpowiedzi udzielonej skarżącemu e-mailem w dniu 18 listopada 2020 r. i wskazał, że zarzuty podniesione w skardze nie mieszczą się w katalogu informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej w skrócie: "u.d.i.p.". Podkreślił, że pytania sformułowane przez stronę dotyczyły postępowania w sprawie nieletniego sprawcy czynu karanego w trybie obowiązującej do dnia 1 września 2022 r. ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach dla nieletnich (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 969, ze zm.). Zgodnie z art. 20 § 1 tej ustawy w zakresie zbierania, utrwalania i przeprowadzania dowodów przez Policję, przepis ten odsyłał do regulacji z ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (t.j.
Dz. U. z 2020 r. poz. 30, ze zm.), dalej w skrócie: "K.p.k.", który to akt ogranicza zakres dostępu do informacji publicznej. Nadto pełnomocnik podkreślił, że art. 32d ustawy o postępowaniu w sprawie nieletnich zawierał zamknięty krąg osób uprawnionych do dostępu do akt sprawy zawisłej przed sądem rodzinnym.
W ocenie pełnomocnika organu skarżącemu udzielono informacji w zakresie w jakim organ był uprawniony do przekazania materiałów dotyczących postępowania w sprawie nieletniego. W pozostałym zakresie Komendant poinformował stronę o przyczynach braku odpowiedzi, jak również pouczył, że podmiotem właściwym do udostępnienia informacji dotyczących nieletniego jest sąd rodzinny. Zdaniem pełnomocnika organ podjął wszelkie czynności zmierzające do rozpatrzenia wniosku.
W piśmie procesowym z dnia 29 października 2022 r. wystąpił skarżący o zwolnienie od kosztów sądowych oraz złożył wniosek o wyłączenie od orzekania sędziów: Tomasza Judeckiego, Anny Komorowskiej – Kaczkowskiej i Krzysztofa Sobieralskiego, w przypadku przydzielenia im sprawy, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku o wyłączenie zwrócił się o "przeprowadzenie testu niezawisłości i bezstronności" wymienionych osób.
Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2023 r., sygn. akt II SPP/Op 89/22, referendarz sądowy w WSA w Opolu odmówił przyznania stronie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 30 marca 2023 r. Sąd odrzucił wniosek w przedmiocie wyłączenia sędziów od orzekania w sprawie (por. treść postanowienia, sygn. akt II SAB/Op 73/22).
Sądowi urzędowo jest wiadome, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji prasowej z dnia 27 listopada 2020 r., została rozpatrzona pod sygn. akt II SAB/Op 34/22. i uwzględniając skargę Sąd zobowiązał Komendanta do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 27 listopada 2020 r., w części obejmującej pkt 1, pkt 2, pkt 4, a także pkt 3 podania, z wyłączeniem informacji dotyczącej postępowań dyscyplinarnych lub służbowych prowadzonych wobec policjantów biorących udział w interwencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 P.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. Uwzględniając taką skargę sąd - stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do art. 149 § 1b P.p.s.a. sąd może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, a na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. - także o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzeka natomiast o jej oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a. rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
Przeprowadzona przez Sąd według ww. kryteriów kontrola legalności wykazała, że wniesiona skarga obejmująca wniosek z dnia 18 listopada 2020 r. zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia objęta została bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach dotycząca rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 18 listopada 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wskazując, że jest Redaktorem naczelnym czasopisma "[...]" podniósł, że żądane informacje powinny zostać udostępnione w granicach prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosownie do art. 3 i art. 4 P.p. Zauważyć jednak trzeba, że występując do organu o udostępnienie informacji publicznej skarżący nie powoływał się w treści swoich pism na Prawo prasowe, a wskazane w skardze przepisy art. 3 i art. 4 Prawa prasowego nie mogły mieć w sprawie zastosowania. Przepis art. 3 dotyczy bowiem zakazu ograniczania rozpowszechniania prasy i stanowi, że pracownik poligrafii oraz kolportażu nie może ograniczać ani w jakikolwiek inny sposób utrudniać drukowania i nabywania przyjętych przez przedsiębiorstwo do druku i rozpowszechniania dzienników, czasopism lub innych publikacji prasowych z powodu ich linii programowej albo treści.
Z kolei w art. 4 Prawa prasowego mowa jest o przedsiębiorcach i podmiotach nie należących do sektora finansów publicznych. Skarżony organ administracji publicznej nie jest natomiast podmiotem, o których mowa w przepisie art. 4 P.p. Komendant Powiatowy Policji w Krapkowicach jest organem państwowym zobowiązanym do udostępniania informacji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie więc do art. 3a Prawa prasowego uznać należy, ze skarżący domagał się udostępnienia informacji publicznej w trybie u.d.i.p. Art. 3a Prawa prasowego stanowi bowiem, że w zakresie prawa dostępu do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W związku z powyższym ocenie podlegało żądanie skarżącego w kontekście ustalenia czy informacje, o których udzielenie wniósł w piśmie z dnia 18 listopada 2020 r. miały charakter informacji publicznej. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 21 u.d.i.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a.
Oceniając dopuszczalność skargi Sąd uwzględnił także, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia (ponagleniem) wobec czego skarga była dopuszczalna.
Oceniając czy organ dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności Sąd uwzględnił, że bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie - pomimo istniejącego w tym zakresie ustawowego obowiązku, organ nie podjął w sprawie żadnych czynności albo, gdy wprawdzie prowadził wymagane postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem odpowiedniego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia to, z jakich powodów bezczynność zaistniała i czy była przez organ zawiniona. Konieczne jest natomiast ustalenie, że organ zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do podjęcia określonego działania, którego zaniechał.
W przypadku skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej należy zatem zbadać, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.
W świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., nie budzi wątpliwości to, że Komendant Powiatowy Policji w Krapkowicach jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są bowiem organy władzy publicznej, a Komendant Policji niewątpliwie jest takim organem.
Stosownie do treści art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., zdaniem Sądu nie ma również wątpliwości co do tego, że informacje wnioskowane przez skarżącego do udostępnienia, mieszczą się w zakresie informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie u.d.i.p.
Zgodnie z definicją sformułowaną w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną podlegającą udostępnieniu na zasadach i w trybie ustawy jest każda informacja o sprawach publicznych. Doprecyzowaniem tej definicji jest treść regulacji art. 6 ustawy, który w formie przykładowego (tj. otwartego) katalogu wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Reguły wykładni prawa dotyczącego dostępu do informacji publicznej wyznacza natomiast art. 61 Konstytucji, który w ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osobach pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osobach i jednostkach organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na tej podstawie przyjąć należy taką interpretację, która gwarantuje szerokie uprawnienia w zakresie dostępu do informacji publicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i zmierza do poszerzania, a nie zawężania obowiązku informacyjnego.
W orzecznictwie sądowym, które uwzględnia konstytucyjną konstrukcję prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które dotyczą sfery faktów związanych z działalnością organów władzy publicznej.
O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy decyduje zatem treść i charakter żądanej informacji. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "b" i "d" u.d.i.p. za informację publiczną uznać należy wszelkie dane publiczne o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, jak i danych publicznych, w tym treści i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" u.d.i.p.).
Informacją publiczną jest m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej wykonującego zadania publiczne bądź funkcje publiczne. Informacją będą więc zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone (rozkazy, polecenia służbowe, notatki z podejmowanych czynności służbowych itp.), jak i te informacje, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą bezpośrednio od nich.
W doktrynie wyrażany jest ponadto trafny pogląd, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Stosownie do treści wniosku skarżącego z dnia 18 listopada 2020 r. należy zatem uznać, że żądane przez niego informacje obejmują dane o sposobie i zasadach funkcjonowania podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej oraz o danych publicznych, tj. informacji o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 i 4 u.d.i.p. Wniosek skarżącego z dnia 18 listopada 2020 r., wniesionym za pośrednictwem poczty elektronicznej mieścił się w takim rozumieniu informacji.
Odpowiednio do okoliczności faktycznych rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinno polegać na: udostępnieniu informacji publicznej będącej w dyspozycji organu - w drodze dokonania czynności materialno – technicznej, odmowie jej udostępnienia w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - w przypadku wystąpienia okoliczności określonych w art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. lub wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W sytuacji natomiast, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje albo żądana informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów ustawy, organ jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Stosownie też do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiednie czynności organ powinien podjąć w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku lub w terminie przedłużonym na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p.
Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku złożonego w przedmiocie informacji publicznej oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów, podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji nie podejmuje odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia żądanej informacji lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź o umorzeniu postępowania, ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że brak jest podstaw do rozpoznania wniosku w trybie ustawy.
W rozpoznawanej sprawie organ nie udzielił odpowiedzi na pytania z wniosku skarżącego w wymaganym terminie 14 dni, który rozpoczął bieg po wpłynięciu wniosku do organu - co miało miejsce w dniu 18 listopada 2020 r. W konsekwencji więc dopuścił się bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
Za wywiązanie się z obowiązku rozpoznania wniosku w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p nie można uznać korespondencji e-mail z dnia 18 listopada 2020 r., gdyż po pierwsze jest ona niepodpisana, a przynajmniej nie została opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym, a organ nie dysponuje dowodem jego nadania do skarżącego. Dlatego organ pozostaje bezczynny w załatwieniu wniosku skarżącego, niezależnie od tego, że skargę wniesiono wiele miesięcy po złożeniu wniosku. Jest bowiem tak, że w sprawie o bezczynność z zakresu informacji publicznej strona nie jest związana terminem ani nie musi poprzedzić wniesienia skargi ponagleniem.
Ponadto Komendant nie udzielił stronie informacji a bezczynność organu istniała również w dniu wniesienia skargi na tę bezczynność, która obejmuje brak udzielenia odpowiedzi na pkt 1, 2, 3 i 4. Brak działań w tym zakresie uznać należy za bezczynność, która nie ustała do czasu orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie. Stąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w pkt 1 wyroku orzeczono o zobowiązaniu organu do rozpoznania wniosku strony skarżącej we wskazanym zakresie.
Mając z kolei na uwadze to, że w zakresie oceny całości wniosku bezczynność organu trwała w dacie wniesienia skargi do sądu, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w pkt 2 wyroku Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, oceniając na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. stopień naruszenia prawa w związku z zaistniałą bezczynnością Sąd stwierdził, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Rażące naruszenie prawa związane jest z jego naruszeniem w sposób oczywisty. Jest to naruszenie kwalifikowane, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 877/19). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, w tym terminów załatwienia sprawy, a przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Brak rozpoznania wniosku we właściwy sposób było tylko wynikiem błędnej kwalifikacji żądania.
Oceniając tę kwestię Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a przede wszystkim fakt, że działanie Komendanta nie miało cech lekceważącego traktowania strony skarżącej i obowiązków nałożonych przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pracownik organu przekazał stronie odpowiedź, tyle, że nie załatwiającą sprawy.
Dlatego Sąd orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.
Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. Sąd postanowił o kosztach postępowania, na które składa się wpis od skargi ustalony w kwocie 100 zł (pkt 3 sentencji wyroku).
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z rozważań przedstawionych w uzasadnieniu wyroku i sprowadzają się do konieczności prawidłowego rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 18 listopada 2020 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, w sposób zgodny z przepisami u.d.i.p.