Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez R. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A R. J. w [...] było nierozpoznanie w terminie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego odwołania strony od decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 31 marca 2008 r. o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 30.000 zł.
Skarżący podniósł, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2011r., sygn. akt VI SA/Wa 1867/10 uchylono decyzję organu odwoławczego, co oznaczało obowiązek ponownego rozpoznania sprawy.
Decyzją z dnia 22 grudnia 2011r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 31 marca 2008r. i orzekł, co do istoty na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.
W skardze z dnia 25 stycznia 2012r., która wpłynęła do organu odwoławczego 1 lutego 2012r. skarżący zaskarżając tą decyzję wniósł jednocześnie "skargę na bezczynność" organu odwoławczego, gdyż "rozpatrzenie odwołania od decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego miało nastąpić do 17 października 2011r. a nastąpiło dopiero 22 grudnia 2011r.".
Zarządzeniem Przewodniczącego WSA w Opolu z dnia 19 marca 2012r. wyłączono ze skargi R. J. na decyzję z dnia 22 grudnia 2011r. oznaczonej sygn. akt II SA/Op 123/12 sprawę w przedmiocie nie rozpoznania w terminie odwołania od decyzji z dnia 31 marca 2008r. Sprawę tą zadekretowano pod sygnaturą II SAB/Op 9/12.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że po zwrocie akt przez WSA w Warszawie organ pismem z dnia 5 lipca 2011r. zawiadomił stronę o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy oraz dokonał stosownych pouczeń o treści art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. 2007 Nr 125 poz. 874 ze zm.) Organ odwoławczy zaznaczył też, że niedotrzymanie terminu załatwienia sprawy wyznaczonego na podstawie art. 36 K.p.a. nie miało charakteru rażącego a ponadto nie miało wpływu na wynik sprawy.
Organ zwrócił uwagę, że terminy określone w art. 35 i 36 K.p.a. mają charakter instrukcyjny o tyle, że ich upływ nie pozbawia organu możliwości orzekania w sprawie. Ponadto podkreślono, że wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwiało ewentualną egzekucję i strona nie poniosła żadnych negatywnych konsekwencji nie załatwienia sprawy w terminie.
Wreszcie zaznaczono, że warunkiem wniesienia skargi z art. 154 § 1 P.p.s.a. jest pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 154 § 1 P.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Z akt administracyjnych sprawy załączonych do postępowania o sygn. akt II SA/Op 123/12 tut. Sądu wynika ponad wszelką wątpliwość, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa1867/10 uprawomocnił się w dniu 16 maja 2011r. i został doręczony organowi odwoławczemu 7 czerwca 2011r. Z tą data zaczęły biec dla organu terminy załatwienia sprawy określone w art. 35 § 3 K.p.a., które nie zostały dotrzymane, przy czym organ dodatkowo wyznaczył termin załatwienia sprawy w oparciu o przepis art. 36 K.p.a., którego również nie dotrzymał.
Z powołanego przepisu art. 154 § 1 P.p.s.a. wynika jednak warunek dopuszczalności skargi. W szczególności wniesienie skargi musi poprzedzić pisemne wezwanie właściwego organu do załatwienia sprawy. Przepis ten nawiązuje do regulacji art. 52 P.p.s.a., który reguluje przesłanki wniesienia skargi do, których należy wyczerpanie środków zaskarżenia. Zgodnie z nim, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia strona ma obowiązek przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (por. art. 53 § 1 i 4 P.p.s.a.).
Brak wyczerpania przesłanki wezwania do usunięcia naruszenia prawa skutkuje uznaniem, iż skarga jest niedopuszczalna. Podobnie jest w przypadku art. 154 § 1 P.p.s.a.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Ze skargi wniesionej przez R. J. ani z akt administracyjnych sprawy, przedstawionych w trybie art. 54 § 2 P.p.s.a. wraz z odpowiedzią na skargę, nie wynika, aby skarżący poprzedził złożenie skargi pisemnym wezwaniem do załatwienia sprawy.