Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 lutego 2018 roku skarżący P. A. K., M. K. H.-K., W. M. H. i W. F. H. zwrócili się o udzielenie pomocy prawnej w toczącej się sprawie.
Zarządzeniem z dnia 22 lutego 2018 roku wezwano skarżących do usunięcia braków formalnych wniosku o prawo pomocy w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu (PPF) pod rygorem pozostawienia wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania.
Dnia 14 marca 2018 roku powyższe wezwania zostały skutecznie doręczone (k. 99-102).
Wnioski o przyznanie prawa pomocy nie zostały złożone na urzędowym formularzu przez skarżących w terminie określonym w wezwaniu.
Zarządzeniami z dnia 9 maja 2018 roku starszy referendarz sądowy pozostawił wnioski skarżących o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, gdyż pomimo wezwania nie zostały one złożone na urzędowym formularzu.
Pismem z dnia 4 czerwca 2018 roku skarżący wnieśli sprzeciw od powyższych zarządzeń referendarza sądowego twierdząc, że nie występują w sprawie jako osoby fizyczne tylko jako przedstawiciele społeczności doktorantów (występujący w sprawach związanych ze sprawowaną funkcją).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwana dalej p.p.s.a), wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Z kolei zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Bezsporne w sprawie jest to, że skarżący pomimo wezwania nie złożyli wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Formularz wniosku został doręczony skarżącym w dniu 14 marca 2018 roku, a termin do jego wypełnienia upływał w dniu 21 marca 2018 r. Jednak skarżący nie nadesłali wypełnionych formularzy PPF w wyznaczonym terminie, a jedynie pismo z dnia 17 marca 2018 r. z zapytaniem o podstawę prawną na jakiej nie są traktowani jako ustawowi przedstawiciele społeczności doktorantów. Również do sprzeciwu od zarządzeń starszego referendarza sądowego z dnia 9 maja 2018 r. skarżący nie dołączyli wypełnionych formularzy PPF.
Należy zauważyć, że treść art. 257 P.p.s.a. nie pozwala na rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy jeżeli nie został on złożony na urzędowym formularzu. Skoro skarżący nie złożyli wniosków o przyznanie prawa pomocy na urzędowych formularzach, to należało je pozostawić bez rozpoznania, a zatem utrzymać w mocy wcześniejsze zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 9 maja 2018 roku.
Sąd zaznacza przy tym, że niniejsze rozstrzygnięcie nie zamyka skarżącym drogi do ponownego ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Każdy wniosek o przyznanie prawa pomocy może bowiem zostać rozpatrzony merytorycznie pod warunkiem, że zostanie złożony na urzędowym formularzu PPF. Dodatkowo należy wyjaśnić, że stroną skarżąca w niniejszej sprawie są wymienione z nazwiska cztery osoby fizyczne
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 260 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.
/-/ E. Brychcy