Uzasadnienie
S. K. w piśmie procesowym datowanym na 29 sierpnia 2013 r. (data wpływu do organu: 3 września 2013 r.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłe prowadzenie przez Starostę [...] postępowania w przedmiocie zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki nr [...] położonej w [...] (znak postępowania administracyjnego [...]), żądając zobowiązania organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni, ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, ustalenia, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia organowi grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, poinformowania właściwego organu zwierzchniego o dostrzeżonych w sprawie uchybieniach oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił przebieg postępowania, a następnie podniósł, że postępowanie stanowi wręcz akademicki przykład braku rzetelności i terminowości, co uzasadnia przedmiotową skargę. Dodał, że domaganie się wymierzenia organowi grzywny w maksymalnej wysokości jest uzasadnione nie tylko blisko dwuletnim okresem prowadzenia postępowania, ale również faktem pomijania przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę wniosku. Okoliczności sprawy świadczą o tym, że organ nie zamierza merytorycznie zająć się sprawą, a jedynie zmierza do jak najszybszego i najprostszego jej zakończenia z pominięciem praw i interesów skarżącego. Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Po 106/13 i została opłacona wpisem sądowym w kwocie 100 zł.
Wcześniej strona wniosła do tutejszego Sądu skargę z dnia 22 lipca 2013 r. (data wpływu do organu: 24 lipca 2013 r.) na przewlekłe prowadzenie tego samego postępowania administracyjnego (wszczętego na wniosek z dnia 25 sierpnia 2011 r.), formułując tożsame żądania w sprawie sądowej, prowadzonej pod sygn. akt II SAB/Po 91/13. Skarga w tej sprawie została rozstrzygnięta wyrokiem z dnia 9 października 2013 r. (prawomocnym od dnia 5 grudnia 2013 r.). Sąd w wyroku tym umorzył postępowanie ze skargi S. K. z dnia 22 lipca 2013 r. na przewlekłość Starosty [...] w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki nr [...], położonej w [...], wszczęte na wniosek skarżącego z dnia 25 sierpnia 2011 r., bowiem ustała przewlekłość organu na skutek wydania przez Starostę [...], po wniesieniu skargi z dnia 22 lipca 2013 r., decyzji z dnia [...] 2013 r. o odmowie ujawnienia w operacie ewidencji gruntów i budynków powierzchni sprzed modernizacji ww. operatu w działce nr [...], położonej w [...], a zatem nastąpiło rozpatrzenie sprawy z wniosku skarżącego z dnia 25 sierpnia 2011 r. Sąd stwierdził, że nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 § 1 p.p.s.a., ale jedynie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy w zakreślonym przez sąd terminie, wobec czego w tym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a postępowanie zostało umorzone (pkt I sentencji wyroku). Ponadto Sąd stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a także oddalił wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny.
Postanowieniem z dnia 22 listopada 2013 r. Sąd zawiesił niniejsze postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt II SAB/Po 91/13.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Podjęcie postępowania z urzędu przez sąd nie wymaga uzasadnienia, bowiem przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) nie przewidują zażalenia na takie postanowienie – wniosek taki wynika z treści art. 162, art. 163, art. 191 oraz art. 194 § 1 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego powoduje bowiem wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, co wywołuje skutki zarówno procesowe jak i materialnoprawne. Najważniejszym skutkiem procesowym jest powstanie stanu sprawy w toku (lis pendens), co stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu na ten sam akt administracyjny albo stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stan sprawy w toku trwa aż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, zaś z chwilą uprawomocnienia się takiego rozstrzygnięcia sprawa objęta jest skutkiem powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Rozpatrzenie skargi i skontrolowanie legalności działania organu w danej sprawie administracyjnej w takich warunkach spowodowałoby wystąpienie skutku w postaci nieważności postępowania (art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznając skargę z dnia 29 sierpnia 2013 r. na przewlekłe prowadzenie przez Starostę [...] postępowania, wszczętego na wniosek skarżącego z dnia 25 sierpnia 2011 r. w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów i budynków, dotyczących działki nr [...], położonej w [...], Sąd musiał mieć na uwadze wynik postępowania w sprawie tut.
Sądu w sprawie II SAB/Po 91/13. W ww. sprawie zostało wszczęte postępowanie sądowe wskutek wniesienia przez S. K. do tutejszego Sądu skargi z dnia 22 lipca 2013 r. na przewlekłe prowadzenie przez Starostę [...] tego samego postępowania administracyjnego, wszczętego na wniosek skarżącego z dnia 25 sierpnia 2011 r. Zatem obydwie skargi dotyczą przewlekłego prowadzenia przez Starostę tego samego postępowania administracyjnego, zostały w nich sformułowane tożsame żądania, przy czym żądania, te były przedmiotem rozpoznania w sprawie sądowej o sygn. akt II SAB/Po 91/13.
W związku z tym, że w niniejszej sprawie skarżący złożył dwie skargi, tj. z dnia 22 lipca 2013 r. (sygn. akt II SAB/Po 91/13) i z dnia 29 sierpnia 2013 r. (sygn. akt II SAB/Po 106/13) na przewlekłość postępowania Starosty [...] w przedmiocie zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki nr [...] położonej w [...] (znak postępowania administracyjnego [...]), należało uznać, że skarga z dnia 29 sierpnia 2013 r. jest niedopuszczalna ze względu na wcześniej wszczęte, a następnie prawomocnie zakończone postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi z dnia 22 lipca 2013 r. Wobec tego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a.
Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł nastąpiło z uwagi na treść art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.
/-/ Barbara Drzazga