Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Starosty C. w przedmiocie wymiany prawa jazdy.
Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II WSA w Poznaniu z dnia [...]r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie wyczerpania trybu przewidzianego w art. 37 kpa, to jest złożenia zażalenia na bezczynność do organu wyższego stopnia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania i to pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r.
Pismem z dnia [...] r. skarżący wskazał, że organ w ustawowym terminie nie wydał decyzji w sprawie odmowy wymiany prawa jazdy, jak również nie poinformował go o przyczynach zwłoki.
Podobne argumenty skarżący podniósł w piśmie z dnia [...] r.
Skarżący nie wskazał jednakże, iżby wszczął postępowanie zażaleniowe w trybie przewidzianym w art. 37 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r., sygn. akt: III SA 7254/98, LEX nr 43843). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne i możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm), dalej kpa, bowiem zażalenie, o którym mowa w podanym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 cyt. ustawy.
Przepis art. 37 kpa wprost stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa służy stronie zażalenie do organu wyższego stopnia. Zaś art. 52 § 2 p.p.s.a. dając definicję "wyczerpania środków zaskarżenia" stanowi, że należy pod tym pojęciem rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki, jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a zatem nie może zostać wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie warunek wyczerpania trybu zażaleniowego przed wniesieniem skargi nie został jednak spełniony.
Skarżący w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, pomimo wezwania Sądu nie wykazał, iż przed wniesieniem skargi wyczerpał środki odwoławcze tj. złożył zażalenie do organu wyższego stopnia na nie załatwienie sprawy przez Starostę C. w ustawowym terminie. Wezwanie Sadu zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r., do dnia dzisiejszego strona nie przedstawiła jednak żadnych dowodów na wyczerpanie środków odwoławczych.
Zatem w niniejszej sprawie wymóg art. 52 § 1 p.p.s.a. w postaci "wyczerpania środków zaskarżenia" nie został spełniony, bo w dacie wniesienia skargi na bezczynność jakiekolwiek postępowanie zażaleniowe nie zostało wszczęte. Skarga niniejsza jako przedwczesna, wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym była zatem niedopuszczalna. Ze względu na merytoryczny, a nie formalny charakter tej kategorii przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi (obok przesłanki właściwości rzeczowej sądu administracyjnego i legitymacji podmiotu uprawnionego) odmiennie niż w przypadku niedochowania przez skarżącego formalnych wymogów skargi prawo nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna (T. Woś i inni "Postępowanie sądowoadministracyjne" Wyd. Prawn. Lexis Nexis Warszawa 2004, str. 113).
Stąd też na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a. skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, a zatem sad zobowiązany był orzec jak w sentencji.
/-/ A. Łaskarzewska