Uzasadnienie
Skarżący R. K. w terminie złożył sprzeciw od postanowienia z dnia 5 czerwca 2012 r. którym odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Istotną przyczyną odmowy przyznania prawa pomocy było uznanie, że w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że nie ma możliwości poniesienia kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Przy czym wpis od skargi wynosi 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.).
Wskazano, że deklarowane przez skarżącego koszty utrzymania koniecznego to kwota 1.731 zł miesięcznie. Jednocześnie z przedłożonego rocznego obliczenia podatku przez organ wynika, że miesięczny przychód wynosi [...] zł brutto ([...] zł netto). Mając na uwadze różnicę pomiędzy udokumentowanym przychodem a deklarowanymi kosztami utrzymania koniecznego (przeszło 1.000 zł miesięcznie), wnioskodawca podał, że wydatki w zakresie przekraczającym jego dochody "pokrywane są przez najbliższą rodzinę - dorosłe dzieci i ich małżonków". Oświadczenie w tym zakresie uznano za niewystarczające dla oceny rzeczywistych możliwości finansowych wnioskodawcy. Nieudokumentowana została bowiem wysokość przychodu osiąganego ze źródeł, które wnioskodawca określa jako "zadłużenie na rzecz syna i córki i ich małżonków", "niedobory finansowe pokrywane są przez najbliższą rodzinę".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 260 ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie należy stwierdzić, że skarżący sprzeciw wniósł w terminie 7 dni od dnia kiedy skarżący dowiedział się o treści postanowienia z 5 czerwca 2012 r.
Z twierdzeń skarżącego i przedłożonych przez niego dokumentów wynika w sposób bezsporny, że skarżący utrzymuje się z renty w kwocie [...] zł brutto miesięcznie, nie ma żadnych oszczędności. Od 2009 roku legitymuje się orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS o całkowitej niezdolności do pracy do 28.12.2013 r. i stwierdzeniem, że jest trwale niezdolny do samodzielnej egzystencji. Skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe nie posiada majątku nadającego się do spieniężenia, udział w ½ własności nieruchomości nie przynosi żadnych dochodów ale generuje koszty związane z jej utrzymaniem.
W tym miejscu zaznaczyć należy, że skarżący uzyskał prawo pomocy w całości na mocy postanowienia z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie o sygn. akt [...]. Prawo to przyznano w sprawie poprzedzającej wniesienie skargi na bezczynność organu, która w istocie nie została wniesiona. Skarżący wniósł skargę w przedmiotowo innej sprawie – przewlekłości organu. Zasadne jest, więc merytoryczne rozpoznanie nowego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie przewlekłości Wojewody w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Stosownie do 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zauważyć należy, że regulacja zawarta w powyższym przepisie stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., stosownie do której strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Dlatego podkreślić należy, że instytucja prawa pomocy ma służyć przede wszystkim osobom, które nie mają możliwości zgromadzenia środków na opłacenie kosztów związanych z obroną swoich praw przed sądem lub następuje to kosztem utrzymania własnej rodziny.
W ocenie sądu utrzymywanie się skarżącego z renty w kwocie zł brutto, brak możliwości prowadzenia dodatkowej działalności zarobkowej ze względu na stan zdrowia oraz nie posiadanie żadnych oszczędności pieniężnych uzasadnia przyznanie skarżącemu całkowitego zwolnienia od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika. W tym miejscu sąd wyjaśnia skarżącemu, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu ponosi Skarb Państwa i są opłacane z kasy tutejszego sądu natomiast imiennie radcę prawnego wskazuje Okręgowa Izba Radców Prawnych. Wobec czego Sąd nie ma prawnej możliwości ustanowienia radcy prawnego w osobie wskazywanej przez skarżącego. Całkowicie ta sprawa pozostaje w decyzji Okręgowej Izby radców prawnych. Wskazanie radcy prawnego w sprawie [...] również nie pozostaje w związku z mniejszą sprawą.
W ocenie Sądu poczynione ustalenia w zakresie kondycji finansowej i majątkowej skarżącego są wystarczające i kompletne dla przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym zgodnie z art. 246 § 1 pkt.1 p.p.s.a. Nie stoi temu na przeszkodzie deklarowana przez skarżącego okoliczność, że miesięcznie skarżący wydaje więcej na koszty swojego utrzymania niż ma przychodu w sytuacji pokrywania tych wydatków przez dorosłe dzieci. Reasumując na zasadzie cytowanych przepisów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/E.Brychcy