Uzasadnienie
Datowaną na dzień (...) maja 2013 r. skargą G. T. M., zaskarżyła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu przewlekłość Rektora Politechniki P., jako organu I instancji, w przedmiocie nieprzyznania jej stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013.
Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 22 maja 2014 r. pełnomocnik skarżącej – adwokat P. L. – oświadczyła, że zgodnie z informacją otrzymaną od skarżącej, przed wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania w sprawie wydania przez Rektora Politechniki, jako organu I instancji, decyzji z dnia (...) listopada 2012 r., w przedmiocie nieprzyznania skarżącej stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013, skarżąca nie zwróciła się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej jako "K.p.a.". Następnie pełnomocnik wskazał, że organ I instancji pozostawał w stanie bezczynności i przewlekłości, dopuszczając się tym samym naruszenia przepisów K.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r., poz. 270) skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie taki, jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd podkreśla, iż w przypadku skargi na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowanie do środków zaskarżenia należy zaliczyć zażalenie do organu wyższego stopnia, a w przypadku braku takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszania prawa.
W przedmiotowej sprawie wniesienie skargi na przewlekłość postępowania w sprawie wydania przez Rektora Politechniki, jako organu I instancji, decyzji z dnia (...) listopada 2012 r., w przedmiocie nieprzyznania skarżącej stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013, musiało zostać poprzedzone złożeniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jak wskazuje analiza akt sprawy oraz oświadczenia pełnomocnika skarżącej, nie wyczerpała ona powyższego trybu. W szczególności w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu wskazującego, na fakt złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 37 § 1 K.p.a. dotyczącego przewlekłości działań Rektora jako organu I instancji.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił.
O kosztach postępowania (pkt. 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z § 16 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (test jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461), w wysokości 240 zł, powiększonej o stawkę podatku od towarów i usług.