Uzasadnienie
B. B. (dalej również: student) - student Wydziału [...] Uczelni A (dalej również: Uczelnia) w dniu 14 października 2014 r., działając za pośrednictwem pełnomocnika, skierował do Dziekana Wydziału [...] (dalej również: Dziekan Wydziału) wniosek z dnia 12 października 2014 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o stypendium ministra za wybitne osiągnięcia – na rok akademicki 2014/2015 (dalej odpowiednio: "wniosek o stypendium ministra" i "stypendium ministra"). W piśmie tym podał okoliczności, z powodu których nie złożył wniosku wcześniej. Jednocześnie student złożył przedmiotowy wniosek o stypendium ministra.
W piśmie z dnia [...] października 2014 r. znak [...] Dziekan Wydziału, odpowiadając na pismo z dnia 12 października 2014 r. dotyczące przywrócenia terminu do złożenia wniosku o stypendium ministra, stwierdził, że argumenty podane w tym piśmie nie mogą być uznane za wystarczające do ponownego rozpatrzenia sprawy". W piśmie tym Dziekan wskazał, jak była podana do wiadomości studentów informacja o warunkach i terminach składania wniosków o stypendium ministra. Ponadto podniósł, że "kluczowy dla całej sprawy jest fakt, że wniosek o stypendium nie mógł być złożony i przyjęty w dziekanacie Wydziału przed dniem 10.10.2014 z powodu braku potwierdzenia osiągnięć uzasadniających ten wniosek. Złożenie wniosku w dniu 14.10.2014 r. (wtorek) z datą 12.10.2014 (niedziela) i wskazywanie administracji Wydziału jako głównego winowajcy opóźnienia jest wobec tego nieuzasadnione"
Student, uznając przedmiotowe pismo Dziekana Wydziału z dnia [...] października 2014 r. za rozstrzygnięcie – postanowienie w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) – wniósł do Rektora Uczelni A (dalej: Rektor Uczelni) zażalenie z dnia 30 października 2014 r. (uzupełnione pismem z dnia 4 listopada 2014 r.) na pismo Dziekana z dnia [...] października 2014 r.
W odpowiedzi na pismo z dnia 30 października 2014 r. Rektor Uczelni (Prorektor ds. [...]) w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] stwierdził, że "analizując ponownie (...) sprawę", nie znalazł podstaw do "zmiany decyzji Dziekana Wydziału (...) w sprawie wniosku o stypendium ministra (...), podzielając argumentację Dziekana". W dalszej części pisma Rektor stwierdził, że spóźnione potwierdzenie sukcesów sportowych studenta, przez właściwy związek sportowy nie jest przyczyną leżącą po stronie Uczelni. Ponadto podtrzymał dotychczasowe stanowisko Dziekana Wydziału co do tego, że istotny w sprawie jest fakt, że wniosek o stypendium nie mógł być złożony w dziekanacie Wydziału przed dniem 10 października 2014 r. z powodu braku potwierdzenia osiągnięć uzasadniających ten wniosek, zaś "złożenie (...) wniosku po tym terminie czyni niemożliwym uwzględnienie (...) wniosku o stypendium".
W piśmie z dnia 1 grudnia 2014 r. znak [...] Rektor Uczelni, "z uwagi na kwestionowanie przez (...) B. B. decyzji dotyczącej odmowy przesłania wniosku o stypendium ministra (...) na rok 2014/2015" przesłał Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego dokumentację dotyczącą przedmiotowej sprawy - z prośbą o zajęcie stanowiska. W uzasadnieniu, przedstawiając przebieg postępowania, wyjaśnił m.in., że 25 listopada 2014 r. B. B. złożył zażalenie na bezczynność Dziekana Wydziału w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stypendium ministra - "pomimo udzielonej odpowiedzi w tym przedmiocie".
W dniu 3 lutego 2015 r. (data nadania pocztowego; data wpływu do siedziby Uczelni: 4 lutego 2015 r.) B. B., działając za pośrednictwem pełnomocnika, wniósł skargę na bezczynność Rektora Uczelni A w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stypendium ministra na rok akademicki 2014/2015, domagając się zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku o stypendium ministra i stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także zasądzenia kosztów postępowania. Domagał się również połączenia sprawy z przedmiotowej skargi ze sprawą rozpoznawaną przez tutejszy Sąd od sygn. akt II SA/Po 1345/14.
W uzasadnieniu stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony wyłącznie z ostrożności procesowej na wypadek uznania, że wyznaczony przez Dziekana Wydziału termin do złożenia wniosku o stypendium ministra jest terminem procesowym w rozumieniu art. 58 § 1 k.p.a. Dalej wyjaśnił, że w konsekwencji zaskarżył rozstrzygnięcie Rektora Uczelni z dnia [...] listopada 2014 r. zna [...], traktując je jako postanowienie w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a postępowanie sądowe w przedmiocie rozpatrzenia skargi na ten akt jest prowadzone pod sygn. akt II SA/Po 1345/14, a jednocześnie, "wobec skrajnego lekceważenia jego osoby oraz przepisów prawa przez organy", zdecydował się skorzystać również z "drugiej (...) możliwości" - "zaskarżenia postępowania organu, składając w dniu 25 listopada 2014r. zażalenie na bezczynność Dziekana Wydziału" i "(...) tym razem organ [również] uchylił się od merytorycznego rozpoznania sprawy, wskazując, iż zwrócił się w przedmiotowej sprawie do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z »prośba o zajęcie stanowiska«, które to stanowisko zostało następnie przesłane Skarżącemu w odpowiedzi na jego zażalenie".
Dalej argumentował m.in., że zarówno Dziekan Wydziału, jak i Rektor Uczelni nieustannie naruszają podstawowe prawa skarżącego, gdyż nie otrzymał chociażby jednego orzeczenia, które wskazywałoby na jakiekolwiek merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Kwestionował również materialnoprawny i zawity charakter terminu do złożenia wniosku o stypendium, o którym mowa "w art. 173 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 178 ust. 1 w zw. z art. 181 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym", jaki został jego zdaniem nadany przez organ ustalonemu przez Dziekana Wydziału terminowi, który jest jedynie terminem porządkowym - instrukcyjnym.
W ocenie skarżącego Dziekan Wydziału, nie rozpatrując złożonego w dniu 14 października 2014 r. wniosku o stypendium ministra, i to pomimo odbycia posiedzenia przez Radę Wydziału [...] (dalej: Rada Wydziału) w dniu 24 października 2014 r., naruszył terminy załatwienia spraw wskazane w art. 35 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Rektor Uczelni A, reprezentowany przez pełnomocnika procesowego, wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, że sprawa nie dotyczy decyzji administracyjnej ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służyłoby zażalenie, lub kończące postępowanie ani też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rektor stwierdził, że w przedmiotowej sprawie można co najwyżej mówić o władczym akcie organu w postaci udzielenia odpowiedzi na pismo złożone w sprawie, co też organ uczynił zarówno w piśmie z dnia [...] października 2014 r., jaki i piśmie z dnia [...] listopada 2014 r., a także w piśmie z dnia 19 stycznia 2015 r. Nadto Rektor Uczelni odwołał się do brzmienia § 2 ust. 2 Statutu Uczelni A, dotyczącym trybu zwołania zebrania rady wydziału, podnosząc, że wobec złożenia wniosku o stypendium ministra w dniu 14 października 2014 r. nie mogło nastąpić skuteczne zebranie Rady Wydziału w celu zaopiniowania przedmiotowego wniosku, zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania studentom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia (Dz.U. nr 214, poz. 1270 - dalej: rozporządzanie w sprawie stypendium ministra).
Ponadto Rektor przedstawił stanowisko wcześniej wyrażone w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. i stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzi bezczynność organu, który udzielając odpowiedzi skarżącemu, nie zachował się biernie.
W piśmie procesowym z dnia 19 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącego stwierdził, że obowiązki organu związane ze złożeniem przez skarżącego wniosku o stypendium ministra, tj. przyjęcie wniosku, sprawdzenie wniosku pod względem formalnym, przedłożenie przedmiotowego wniosku Radzie Wydziału w celu jego zaopiniowania oraz przedłożenie wniosku Rektorowi Uczelni celem jego przekazania do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego są czynnościami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnemu.
Nadto nie zgodził się z twierdzeniem organu, że nie złożył w terminie wniosku o stypendium ministra. Ponadto w drugim piśmie procesowym z tego samego dnia skarżący domagał się połączenia przedmiotowej sprawy ze sprawą o sygn. akt II SA/Po 1345/14 do wspólnego rozpoznania na podstawie art. 111 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 14 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego domagał się przeprowadzenia dowodu załączonego do tego pisma wydruku ze strony internetowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego dotyczącego kwestii określenia terminu do złożenia wniosku o stypendium ministra.
Na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. pełnomocnicy stron podtrzymali swoje dotychczasowe stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych lub czynności poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. A to z tej przyczyny, że art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej p.p.s.a.) stanowi, skarga niedopuszczalna [z innych przyczyn niż wymienione w pkt. 1-5] podlega odrzuceniu.
W niniejszej sprawie, która dotyczy bezczynności organu należało rozstrzygnąć, czy został wyczerpany tryb wnoszenia skargi, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (§ 3).
W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4).
Zdaniem Sądu z art. 173 ust. 1 pkt 3 i art. 182 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie (Dz.U. z 2012 r., poz. 572, z późn. zm.) oraz rozporządzenia w sprawie stypendium ministra wydanego na podstawie art. 187 powołanej ustawy wynika, że organ orzekający w przedmiocie przyznania tej formy pomocy finansowej studentowi - w tym wypadku minister właściwy do spraw szkolnictwa, wydając rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, działa w ramach tzw. uznania administracyjnego. Stypendium ministra za wybitne osiągnięcia może być przyznane studentowi szczególnie wyróżniającemu się w nauce lub posiadającemu wybitne osiągnięcia naukowe, artystyczne lub sportowe.
Z kolei działanie organów uczelni wyższej, tj. akty i czynności poprzedzające rozpatrzenie wniosku przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa, wymagają przedstawienia poniższej analizy - w celu rozstrzygnięcia, czy skarżenie bezczynności organów uczelni jest w tym przedmiocie dopuszczalne, a jeśli tak, to jakimi jest obwarowane rygorami.
Wydane na podstawie art. 187 Prawo o szkolnictwie wyższym rozporządzenie z dnia 1 września 2011 r. w sprawie stypendium ministra w § 3 student przedstawia wniosek o przyznanie stypendium wraz z załącznikami dokumentującymi osiągnięcia studenta, kierownikowi podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni, a w przypadku uczelni nieposiadającej podstawowej jednostki organizacyjnej - rektorowi uczelni (ust. 1). Wnioski studentów są przedstawiane do zaopiniowania radzie podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni, a w przypadku uczelni nieposiadającej podstawowej jednostki organizacyjnej - senatowi uczelni. Opinia nie może uwzględniać innych kryteriów niż określone w § 2 (§ 3 ust. 2). Rektorzy uczelni w terminie od dnia 1 lipca do dnia 15 października przekazują wnioski pozytywnie zaopiniowane przez organ wskazany w ust. 2, ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego, z zastrzeżeniem ust. 4 (§ 3 ust. 3). Ministrowie, o których mowa w ust. 4, przekazują wnioski wraz ze swoją opinią ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego, w terminie do dnia 31 października (§ 3 ust. 6).
Dodać należy, że przedmiotowe rozporządzenie ogranicza liczbę i wysokość stypendium, jaka może być przyznana przez ministra w danym roku kalendarzowym (§ 5 ust. 1 i 2).
Z powyższych przepisów ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego wynika wprost, że działanie jednoosobowych organów uczelni (dziekana, a następnie rektora) sprowadza się do wykonania sekwencji czynności materialno-technicznych, które są niezbędne dla nadania wnioskowi dalszego biegu - już na etapie ministerialnym, przy czym czynności rektora uzależnione są od rozstrzygnięcia organu kolegialnego uczelni (zwykle rady wydziału jako podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni), tj. wyników zaopiniowania wniosku przez ten organ.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 60 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym organami kolegialnymi uczelni publicznej są senat i rady podstawowych jednostek organizacyjnych, z zastrzeżeniem ust. 2, który stanowi, że statut publicznej uczelni może przewidywać zamiast lub obok senatu inny organ kolegialny. Z kolei organami jednoosobowymi uczelni są rektor i kierownicy podstawowych jednostek organizacyjnych, zaś kierownikiem wydziału jest dziekan (art. 60 ust. 6). W uczelniach nieposiadających podstawowej jednostki organizacyjnej prowadzącej co najmniej jeden kierunek studiów zadania rady podstawowej jednostki organizacyjnej w zakresie prowadzenia studiów wykonuje senat uczelni, a zadania kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej - rektor (art. 60 ust. 6a).
Skoro w [Uczelni] A – jak o tym stanowi Statut Uczelni A uchwalony przez Senat Akademicki Uczelni A (dalej: Statut) - uchwała nr [...] z dnia [...] 2011 r. (zmiany wprowadzone uchwałą nr [...] z dnia [...] 2012 - tekst jednolity; źródło: http://bip.[...]) – funkcjonują podstawowe jednostki organizacyjne w formie wydziałów (§ 43 ust. 1 i § 44 ust. 1 Statutu), a kierownikami tych jednostek są dziekani (§ 14 ust. 2 i § 27 ust. 1 Statutu), dalsze rozważania dotyczące procedowania nad wnioskiem o stypendium ministra należy odnosić kolejno do czynności właściwego dziekana, rady wydziału (§ 14 ust. 1), a następnie Rektora Uczelni.
W pierwszej kolejności czynności wstępne związane z wnioskiem skarżącego powinien był podjąć Dziekan Wydziału [...], do którego w dniu 14 października 2014 r. wpłynął wniosek studenta o stypendium ministra wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku. Rozważania te abstrahują od oceny charakteru terminu wyznaczonego przez organy Uczelni na składanie wniosków o stypendium ministra. Zagadnienie to nie ma doniosłego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej spawy, a jest przedmiotem rozważań w sprawie o sygn. akt II SA/Po 1345/14, w której zaskarżone jest rozstrzygnięcie organów Uczelni w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o stypendium ministra. Warto wspomnieć, że Sąd nie znalazł podstaw do połączenia na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. niniejszej sprawy ze sprawą ze skargi na rozstrzygnięcie (postanowienie) Rektora Uczelni w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o stypendium ministra.
W tym zakresie rozstrzygnięcie Rektora (Prorektora ds. [...]) z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] dotyczyło kwestii incydentalnej (wpadkowej) względem rozpatrzenia wniosku o stypendium ministra i prawidłowość wydania aktu w tym przedmiocie stanowiło odrębną sprawę sądową; sam skarżący wyjaśnił również, że przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu złożył jedynie z ostrożności procesowej.
W konsekwencji to do Dziekana Wydziału należało przedstawienie kompletnego wniosku o stypendium ministra, który został do niego skierowany zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie stypendium ministra, Radzie Wydziału (§ 3 ust.
2) celem zaopiniowania przez tę podstawową jednostkę organizacyjną Uczelni. Warto wspomnieć, że Dziekan Wydziału jest przewodniczącym Rady Wydziału i ją zwołuje (art. 67 ust. 1 i 2 oraz art. 69 Prawa o szkolnictwie wyższym, § 19 ust. 1 pkt 1 i § 21 Statutu). Następnie, po zaopiniowaniu wniosku w drodze podjęcia stosownej uchwały przez Radę Wydziału (i przekazaniu wniosku Rektorowi Uczelni), Rektor Uczelni obowiązany byłby przekazać wniosek ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego tylko w razie, gdyby wniosek taki został pozytywnie zaopiniowany przez Radę Wydziału (§ 3 ust. 3).
W niniejszej sprawie student, jak to wynika kategorycznie z petitum samej skargi, skarży bezczynność Rektora Uczelni A w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stypendium ministra, nie zaś bezczynność Dziekana Wydziału. Wobec tego rozpatrzenie przedmiotowej sprawy przez Sąd było zawężone do analizy działań Rektora Uczelni i wymagało uprzedniego rozważenia, czy przed wniesieniem skargi w stosunku do Rektora Uczelni został wyczerpany tryb wnoszenia skargi.
Z uwagi na brzmienie art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. należy stwierdzić, że do postępowania w przedmiocie stypendium ministra na etapie należącym do kompetencji organów uczelni, tak jak i dla każdego innego postępowania w przedmiocie udzielenia studentowi pomocy materialnej, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a w konsekwencji skarżący powinien był na podstawie art. 37 k.p.a. wezwać Rektora Uczelni do usunięcia naruszenia prawa, skoro w stosunku do rektora szkoły wyższej nie ma organu wyższego stopnia (art. 60 ust. 6 i art. 66 Prawa o szkolnictwie wyższym), przy czym uczelnia publiczna zgodnie z art. 4 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym jednostką autonomiczną. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Mimo że Prawo o szkolnictwie wyższym nie wspomina o tym wprost, to niewątpliwie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o charakterze gwarancyjnym, a w tym zasady zawarte w art. 7-art. 12 czy art. 37, mają odpowiednie zastosowanie do postępowania w przedmiocie przyznania studentowi pomocy materialnej, bowiem dotyczą rozstrzygnięcia w tym przedmiocie dotyczą indywidualnych spraw studentów. W konsekwencji organ uczelni – który tylko pełni funkcję organu administracji publicznej w zakresie spraw wyznaczonych w art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym – niezależnie od etapu, na jakim prowadzi postępowanie o przyznanie tego rodzaju pomocy, obowiązany jest podejmować działania przy zachowaniu minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony, jednak przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1098/07, LEX nr 419017).
Z całokształtu okoliczności sprawy wynika, (Uczelnia okoliczności tej nie zakwestionowała) że skarżący w dniu 25 listopada 2014 r. wniósł w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie na bezczynność Dziekana Wydziału w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stypendium ministra. Z tej też przyczyny Rektor Uczelni zwrócił się w piśmie z dnia 1 grudnia 2014 r. do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego o zajęcie stanowiska w tej sprawie, jak również uzyskane pisemne stanowisko przesłał skarżącemu. Brak jest jednak jakichkolwiek podstaw do uznania, że skarżący przed wniesieniem skargi wezwał Rektora Uczelni, któremu zarzuca bezczynność w rozpatrzeniu wniosku o stypendium ministra, do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpatrzenie tego wniosku i przekazanie go ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa. Brak jest jednakże jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że przed wniesieniem skargi na bezczynność Rektora Uczelni w rozpatrzeniu wniosku o stypendium ministra skarżący wezwał również ten właśnie organ do usunięcia naruszenia prawa.
Nie sposób za takowe wezwanie uznać skierowanego do Rektora Uczelni zażalenia z dnia 25 listopada 2014 r. na bezczynność Dziekana Wydziału w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stypendium ministra, na które wskazują obydwie strony postępowania. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, w swoich twierdzeniach zawartych w pismach składanych do organów Uczelni, jak i w pismach procesowych złożonych na użytek niniejszego postępowania sądowego, wykazuje znajomość zagadnień prawno-formalnych i posługuje się fachową terminologią prawniczą (adresem do doręczeń jest przy tym adres kancelarii prawniczej spółki partnerskiej).
Wobec tego nie sposób przypisać jego pismom innego charakteru niż wynika wprost z treści tych pism. W konsekwencji, nie sposób wspomnianego zażalenia z dnia 25 listopada 2014 r. na bezczynność Dziekana Wydziału uznać za wezwanie Rektora do usunięcia naruszenia prawa, a tym bardziej nie można przyjąć, że skarżonym organem w niniejszej sprawie o sygn. akt II SAB/Po 15/15 jest Dziekan Wydziału [...], nie zaś Rektor Uczelni A. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., to jest, gdy skarżący złożył skargę pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. Skarżącemu w stosunku do Rektora Uczelni służył taki środek w postępowaniu w przedmiocie stypendium ministra - przewidziany w ustawie środek w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Ponadto trzeba mieć na względzie, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a zatem nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki toczy się postępowanie administracyjne, gdyż strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego; w tym wypadku w postępowaniu w przedmiocie [..] [przyznania] stypendium ministra, do którego to postępowania stosuje się odpowiednio przepisy procedury administracyjnej.
W niniejszej sprawie B. B. przed wniesieniem skargi do sądu nie wyczerpał środka zaskarżenia, jaki służył mu w administracyjnym toku instancji, niewątpliwie bowiem nie wezwał Rektora Uczelni A w trybie art. 37 § 1 k.p.a. w zw. z art. 207 § 1 Prawa o szkolnictwie wyższym, do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezczynności w rozpatrzeniu jego wniosku o stypendium ministra.
Wobec niewyczerpania przez skarżącego środka zaskarżenia, jaki służył mu w administracyjnym toku instancji, skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.