Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy S. udzielił M. M. pomocy w postaci zasiłku celowego pod warunkiem zwrotu, w wysokości 50,00 zł, na dofinansowanie zakupu energii elektrycznej, z realizacją od dnia [...] stycznia 2011 r., odstępując zarazem od żądania zwrotu wydatków za udzielone świadczenie.
Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. M. M. i G. M. odwołali się od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu, wskazując pomoc przyznana ich rodzinie jest niewystarczająca. odwołanie wpłynęło do organu odwoławczego w dniu [...] stycznia 2012 r.
Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. M. M. i G. M. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu o jak najszybsze rozpatrzenie sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, na podstawie art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), wskazało nowy termin do załatwienia sprawy do dnia [...] maja 2012 r.
Pismem z dnia [...] marca 2012 r. G. M. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, podnosząc, iż znajduje się obecnie z rodziną w trudnej sytuacji życiowej, a złożone w styczniu odwołanie nie zostało jak dotąd rozpatrzone.
W odpowiedzi na skargę z dnia [...] kwietnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie, argumentując, iż organ przedsięwziął środki niezbędne do załatwienia sprawy skarżących, a w dniu [...] kwietnia 2012 r. została wydana decyzja. Kolegium podniosło również, iż skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, a zatem nie zostały wyczerpane wszystkie środki zaskarżenia, wobec czego skarga podlegać winna odrzuceniu.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu uchyliło decyzję organu I instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowe należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.
Na wstępie trzeba zauważyć, iż zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) wniesienie skargi wymaga co do zasady wyczerpania środków zaskarżenia, jakie stronie służyły w toku postępowania przed właściwym organem. Z kolei wedle art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm., dalej k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie bądź też na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Z art. 17 § 1 k.p.a. oraz art. 1 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 nr 79 poz. 856 z późn. zm.) wynika zarazem, iż nie istnieje organ wyższego stopnia względem samorządowych kolegiów odwoławczych, a zatem wniesienie skargi na bezczynność kolegium powinno być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia. Takie wezwanie nie musi mieć jednak charakteru sformalizowanego, lecz wystarczające powinno być w tym wypadku wskazanie w jego treści kwestionowanego elementu działania organu administracji publicznej. Mimo stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę z dnia [...] kwietnia 2012 r. (k. 9 akt sądowych), Sąd przyjął, iż pismo G. M. i M. M. z dnia [...] lutego 2012 r. stanowiło właśnie takie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (k. 8 akt adm. organu II instancji). Wobec tego w rozpatrywanej sprawie doszło do wyczerpania środków zaskarżenia.
Zgodnie z art. 149 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniając skargę na bezczynność, Sądu zobowiązuje organ do wydania aktu lub podjęcia określonych czynności. Z materiału zebranego w aktach sprawy wynika tymczasem, iż już po wniesieniu skargi na bezczynność organ odwoławczy wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak [...], w sposób pozytywny ustosunkowując się do odwołania skarżącego (k. akt adm. organu II instancji). W konsekwencji wydanie orzeczenie w niniejszej sprawie przez Sąd jest już bezprzedmiotowe, ponieważ stan bezczynności definitywnie ustąpił. Tym samym zastosować należało art. 161 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy, według którego Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 wymienionej wyżej ustawy orzekł jak w sentencji.