Uzasadnienie
(...) Wojewódzki Konserwator Zabytków w związku z prowadzeniem postępowania w sprawie nakazania prowadzenia prac zabezpieczająco-remontowych przy bramie wjazdowej do pałacu położonego w B. oraz w sprawie nakazu konserwatorskiego na zabezpieczenie zespołu zamkowo-pałacowego w Ż. będącego własnością Roberta H., zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. o wydanie postanowienia w trybie art. 106 Kpa w sprawie stanu technicznego zamku i pałacu.
Z uwagi na to, że postanowienia nie zostały wydane, (...) Wojewódzki Konserwator Zabytków złożył zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G.-W. postanowieniem z dnia 2 lipca 2002 r. zobowiązał Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w Ż. do zajęcia stanowiska na podstawie art. 106 Kpa w związku z art. 30 ust. 1 ustawy o ochronie dóbr kultury w formie postanowienia w sprawie stanu technicznego zespołu zamkowego-pałacowego w Ż. w terminie do 30 sierpnia 2002 r.
Z uwagi na to, że postanowieni nie zostało wydane (...) Wojewódzki Konserwator Zabytków złożył skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podał, że postanowienie takie byłoby wydane w sytuacji większej liczy pracowników.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uprawnionym do wniesienia skargi /w tym na bezczynność/ jest każdy, kto ma w tym interes prawny oraz organy enumeratywnie wyliczone w tym przepisie.
Nie ulega wątpliwości, że uprawnioną do wnoszenia skargi do NSA jest osoba mająca w tym interes prawny, a więc osoba mająca interes prawny w rozumieniu art. 28 Kpa.
Regulacja zawarta w art. 33 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ukształtowała postępowanie przed tym sądem jako spór dwóch podmiotów: skarżącego oraz organu administracji, którego działanie lub zaniechanie było przyczyną wniesienia skargi. Tak ukształtowana struktura postępowania, jak słusznie podkreślono w literaturze /T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1996, str. 103/, determinuje krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi. Nie może nim być organ administracji publicznej wydający w sprawie rozstrzygnięcie. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej na bezczynność organu współdziałającego, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia i uprawnienia strony. Takich uprawnień podmiotu nie przewidują przepisy o postępowaniu administracyjnym. Dlatego Wojewódzki Konserwator Zabytków, który ma wydać rozstrzygnięcie po uprzednim rozstrzygnięciu przez organ współdziałający nie ma przymiotu strony w postępowaniu prowadzonym przez organ współdziałający.
Każdy z organów współdziałających podejmie czynności w odniesieniu do takiej sprawy, w której wydanie decyzji jest przypisane jednemu organowi, a drugi ma zająć stanowisko niezbędne do załatwienia sprawy. Organ współdziałający nie może uchylić się od obowiązku zajęcia stanowiska.
Z mocy art. 106 par. 6 Kpa do organu współdziałającego stosuje się odpowiednio przepisy art. 36-38, a więc jest on traktowany podobnie jak organ wydający decyzję w przypadku bezczynności. W przypadku bezczynności organu współdziałającego skargę do sądu administracyjnego może wnieść strona. Natomiast organ rozstrzygający może jedynie sygnalizować bezczynność organu współdziałającego, organowi sprawującemu nadzór nad nim.
Z uwagi na to, że skarga została złożona przez podmiot nielegitymowany do jej wniesienia, należało na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ ją odrzucić.