Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 października 2008 r. tutejszy Sąd odrzucił skargę R. L. i K. L. na bezczynność Wojewody w przedmiocie zwrotu nieruchomości (niezałatwienie sprawy w terminie).
Odpis postanowienia (wraz z uzasadnieniem) i pouczeniem o skardze kasacyjnej został doręczony R. L. w dniu 21 listopada 2008 r. oraz z pouczeniem o przysługującej skardze kasacyjnej – o terminie, sposobie wnoszenia i przymusie adwokackim; pismo przewodnie z pouczeniem zostało omyłkowo nazwane doręczeniem odpisu wyroku i zawarte w nim pouczenia odnosiły się do wyroku (k. 136, 147). Następnie do skarżącego wystosowano pismo z dnia 19 listopada 2008 r., iż w pouczeniu zawierającym informację o możliwości i terminie zaskarżenia postanowienia z dnia 7 października 2008 r. błędnie określono doręczone orzeczenie jako wyrok, co nie rzutuje na możliwość i termin zaskarżenia doręczonego postanowienia, zgodnie z tym pouczeniem (k. 143). Skarżący przesyłki pocztowej zawierającej powyższe pouczenie nie podjął w terminie (k. 150).
W dniu 5 grudnia 2008 r. skarżący R. Ll wniósł bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo z dnia 2 grudnia 2008 r., w którym wniósł o uchylenie ("anulowanie") rozstrzygnięcia tutejszego Sądu z dnia 7 października 2008 r. Pismo skarżącego zostało przekazane do tutejszego Sądu i wpłynęło w dniu 9 grudnia 2008 r. W dniu 16 grudnia 2008 r. w tutejszym Sądzie zostało złożone analogiczne pismo skarżącego z dnia 2 grudnia 2008 r.
Skarżącego wezwano pismem z dnia 22 stycznia 2009 r. do oświadczenia, jaki charakter ma jego pismo z dnia 2 grudnia 2008 r., a w szczególności czy pismo to jest skargą kasacyjną, w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, iż jest to skarga kasacyjna. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 26 stycznia 2009 r. (k. 179), a wyznaczony termin upłynął bezskutecznie.
Stosownie do treści 46 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać oznaczenie rodzaju pisma. Pismo skarżącego z dnia 2 grudnia 2008 r., którego rodzaju wprawdzie nie oznaczył i w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braków pisma w tym zakresie, w świetle treści tegoż pisma i braku przeciwnego stanowiska skarżącego stanowi skargę kasacyjną od postanowienia tutejszego Sądu z dnia 7 października 2008 r., bowiem postanowienie o odrzuceniu skargi jest zaskarżalne skargą kasacyjną (art. 173 § 1 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. W § 2 wskazano krąg podmiotów, wobec których ze względu na ich kwalifikacje prawnicze, nie stosuje się przymusu wskazanego w § 1, zaś w § 3 zawarto alternatywną możliwość sporządzenia skargi kasacyjnej przez doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych oraz przez rzecznika patentowego w sprawach własności przemysłowej. W niniejszej sprawie skarga została sporządzona przez osobę, która powyższymi kwalifikacjami się nie wykazała; z akt sprawy nie wynika, iżby osoba wnosząca skargę kasacyjną była zawodowym pełnomocnikiem procesowym – adwokatem lub radcą prawnym, bądź też posiadała równorzędne kwalifikacje prawnicze.
Ponadto podkreślić należy, iż pouczenie dołączone do odpisu postanowienia wraz z uzasadnieniem, doręczonego skarżącemu w pkt 1 wskazywało, iż od wyżej wymienionego postanowienia (omyłkowo nazwanego w pouczeniu wyrokiem, co w żaden sposób nie niweczyło sensu tego pouczenia) przysługuje skarga kasacyjna, zaś w pkt 2 zawierało informację, iż skarga kasacyjna pod rygorem odrzucenia winna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, albo doradcą podatkowym - w sprawach obowiązków podatkowych lub rzecznikiem patentowym - w sprawach własności przemysłowej.
W myśl przepisu art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w terminie. Skarga kasacyjna, która nie została sporządzona przez jedną z osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. jest niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze, skargę kasacyjną należało odrzucić na podstawie art. 178 p.p.s.a., jak orzeczono w sentencji.
/-/ Maria Kwiecińska