Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 października 2024 r. P. I. (zwany dalej "skarżącym") wniósł skargę na opisaną w rubrum niniejszego postanowienia bezczynność Wojewody. W kolejnym piśmie, z dnia 10 października 2024 r., skarżący złożył wniosek, w którym wycofał swoją skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skuteczne cofnięcie skargi stanowi przesłankę do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Z wniosku skarżącego jasno wynika jego wola dotycząca umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, co stanowi efekt cofnięcia skargi, o które wnosi. Wobec rozporządzalności skargą, skarżący ma prawo decydować o zasadności dalszego prowadzenia postępowania i żądać jego umorzenia. Ponadto, mając na względzie przytoczony powyżej art. 60 p.p.s.a., Sąd uznał złożony wniosek za dopuszczalny, bowiem nie zmierza on do obejścia prawa. Wycofanie skargi nie spowoduje utrzymania w mocy aktu, ani czynności dotkniętych wadą nieważności, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność.
Mając także na uwadze to, że przepis art. 161 § 1 p.p.s.a. zawiera normę o charakterze imperatywnym, Sąd jest nią związany wobec stwierdzenia braku przeszkód do wycofania skargi. W związku z tym, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 161 § 2 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne (pkt I sentencji postanowienia).
O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd postanowił w oparciu o przepis art. 232 § 1 pkt 1 w związku z art. 232 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z pierwszym przepisem, sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy (pkt II sentencji postanowienia).